=================================

[ShortFic Katekyo hitman reborn]

In my heart

5927

เมื่อวันหนึ่ง...ความรู้สึกที่เรียกว่าภักดีเริ่มผันแปร

กลายเป็นความรักซึ่งค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาอย่างช้า ๆ

จนเกาะกุมหัวใจอันแสนซื่อสัตย์นี้ไว้จนหมด

แต่กระนั้นมันก็เป็นได้แค่ความคิด

ไม่มีทางเป็นอย่างอื่นไปได้

เพราะคุณอยู่สูง....สูงเกินไป

สูงจนขนาดสายลมที่พัดไหวไปได้ทุกที่อย่างผมยังไม่กล้าอาจเอื้อม

โกคุเทระว่าที่มือขวาของบอสแห่งวองโกเล่รุ่นที่สิบนั่งนิ่งมองร่างหลับใหล  ใบหน้างามบัดนี้ดูผ่อนคลายอย่างมาก  ลมหายใจสม่ำเสมอ  ริมฝีปากขยับน้อย ๆ ตามหน้าอกและช่องท้องอย่างเป็นจังหวะ

ในโลกนี้....จะมีอะไรที่สวยไปกว่าท้องฟ้าเบื้องหน้าเขาอีกไหม?

มือแกร่งแต่เบาบางเอื้อมสัมผัสปอยผมสีน้ำตาลอ่อน  เรื่อยไปตามผิวหน้านุ่ม  จนหยุดอยู่บริเวณกลีบปากสีชมพูระเรื่อ  ดวงตาคู่คมจ้องมอง  เนิ่นนาน....ราวกับตัดสินใจอะไรบางอย่าง  ก่อนจะชักมือกลับไปวางไว้ในที่ ๆ มันควรจะอยู่ตามเดิม

"  ทำบ้าอะไรอยู่นะเรา  "  เสียงทุ้มกัดฟัน  อดสบถให้กับมารยาทของตนเองไม่ได้

ทั้งที่ใกล้ชิดขนาดนี้  แต่แค่เอื้อมมือยังไม่กล้า  ทั้งที่ห่างกันเพียงแค่นี้  แต่เพียงสบตาก็ต้องเบือนหนีไปเสียง่าย ๆ  สิ่งที่กั้นขวางระหว่างสายลมและท้องฟ้าคืออะไรกันแน่....เมฆหมอก....ฝุ่นผง....หรือว่า....

คำว่านายกับบ่าว....รู้ตนและไม่รู้ตน

ร่างสูงกว่าซึ่งนั่งอยู่ด้านข้างถอนหายใจเฮือกใหญ่  พยายามปัดไล่ความคิดไม่เข้าท่าออกไป  จริง ๆ แล้วมันก็แค่ความเอาแต่ใจตนเองเท่านั้น  ความเอาแต่ใจที่อาจทำร้ายใครก็ได้ 

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่โกคุเทระผล็อยหลับไปพร้อมกับภูเขาลูกใหญ่ในจิตใจที่แสนหนักอึ้ง  ตอนนี้ภายในห้องนอนเล็ก ๆ เย็นสบายได้ยินแค่เพียงเสียงลมหายใจประสานกัน  เส้นผมสีน้ำตาลคลอกับสีเงิน  เหมือนจะตัดกัน  แต่ก็กลืนกันอย่างไม่น่าเชื่อ

เอื้อเฟื้อเกื้อหนุน  จุนเจืออย่างไม่อาจหาใดเปรียบ...

สายลม.....ท้องฟ้า

อิสระ.....กว้างใหญ่

เย็นสบาย.....สงบสุข

เลือกตาบางเหนือดวงตาสีน้ำตาลกลมโตขยับขึ้นลงช้า ๆ ค่อย ๆ ปรับแสงและสายตาให้เป็นปกติ  สึนะบิดกายไปมา  ปากอ้าหาวหวอดตามอารมณ์คนเพิ่งตื่นนอน  แต่ทันทีที่เห็นความแปลกไปในห้อง  เขาก็สะดุ้งตัวโยน

"  กะ....โกคุเทระคุง??  "  เสียงหวานร้องอย่างตกใจ  เมื่อเห็นว่าคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ ตนเป็นใคร

อีกฝ่ายยังคงหลับลึก  ไม่มีแม้แต่จะตื่นมาดูว่าใครที่ส่งเสียงเล็ดลอดเข้าไปในห้วงความฝัน  สึนะมองซ้ายมองขวา  จะปลุกก็ไม่กล้า  แต่จะไม่ปลุกก็กระไร  ตัดสินใจไม่ถูกว่าควรทำอย่างไรดี

สุดท้ายความขี้เกรงใจก็เอาชนะจนได้  เด็กหนุ่มได้แต่มองดูร่างที่นอนนิ่งอยู่  เผลอจ้องไปยังใบหน้าคมที่นับวันจะเติบโตและดูดีขึ้นทุกขณะ  ไม่แปลกเลยที่ร่างอีกสิบปีของโกคุเทระจะหล่อเหลาได้ขนาดนั้น

เมื่อคำนึงถึงก็หวนระลึกอะไรบางอย่าง  ชายหนุ่มเจ้าของเส้นผมสีเงินที่นั่งเศร้าเสียใจกับการจากไปของเขาเพียงลำพัง.......

"  นาย....คงเสียใจมากเลยสินะ?  "  คำพูดแผ่วเบาลอยตามสายลมวูบไหวที่พัดโบกเข้าจากทางหน้าต่าง

มือเล็กสั่นน้อย ๆ เอื้อมไปสัมผัสใบหน้าคม  แผ่วเบายิ่งกว่าคำพูด  นุ่มนวลยิ่งกว่าสายลม...

หัวใจเต้นระทึกเพียงปลายนิ้วสัมผัส  เด็กหนุ่มถอนมือออกอย่างรวดเร็ว  หันหลังให้กับอีกฝ่าย  เขาเป็นอะไรไป?  นี่เขาเป็นอะไรไปกันแน่....?

เพราะอยู่ใกล้กันจนเกินไป  เลยทำให้ไม่รู้ความเปลี่ยนไปที่เกิดขึ้น

โกคุเทระตื่นขึ้น  มีอาการไม่ต่างอะไรกับสึนะในคราแรก  "  ตื่นแล้วหรือครับรุ่นที่สิบ?  " 

คนถูกถามสะดุ้งอีกครั้ง  พยายามไม่หันหน้าให้อีกฝ่าย  "  อะ....อืม  ว่าแต่โกคุเทระคุงมีอะไรเหรอ?  "

ว่าที่มือขาวของวองโกเล่รู้สึกแปลกใจขึ้นกับท่าทีที่เห็น  ทำไมสึนะไม่ยอมหันหน้ามาพูดกับเขา  โกรธอะไรอย่างงั้นหรือ?  หรือว่าโกรธที่เขาเข้ามาในห้องโดยไม่บอกกล่าวกัน?

"  เป็นอะไรไปหรือเปล่าครับ?  " 

เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนสั่นไหวอย่างรุนแรง  "  ไม่ใช่ ๆ ไม่ได้เป็นอะไรเลย  "

จู่ ๆ ทั้งห้องก็เงียบกริบ  ไม่มีเสียงตอบกลับมาจากโกคุเทระหรือเสียงถามไถ่จากสึนะเลยแม้แต่น้อย  นั่นยิ่งทำให้ผู้อยู่ภายในรู้สึกอึดอัด  อึดอัดจนแทบระเบิด...

"  เดี๋ยว....ฉันมานะ  ไปเอาน้ำมาให้!  "  เมื่อเห็นท่าไม่ดีก็รีบเปลี่ยนเรื่อง  สึนะลุกพรวดขึ้นอย่างไม่รอช้า

ทว่ากลับถูกรั้งไว้ด้วยมือแกร่งของใครอีกคน  โกคุเทระกำข้อมือแน่น  ดวงตาคมสั่นไหว  ใบหน้าบ่งบอกถึงความเจ็บปวดอย่างไม่มีปิดบัง  นั่นทำให้ร่างบางกว่าอดจะตกใจไม่ได้

"  โกรธผมหรือครับ?  "  เสียงทุ้มเอ่ยเบา

"  ไม่ใช่  ทำไมฉันต้องโกรธนายด้วยล่ะ!  "  สึนะรีบปฏิเสธ  ลืมความคิดก่อนหน้าทิ้งไปจนหมด

สายลมที่แสดงสีหน้าความเจ็บปวด   รวดร้าวไปถึงจิตใจของท้องฟ้า

"  แล้วมันเพราะอะไรกันล่ะครับ?  "  โกคุเทระมองนัยน์ตาสวยนิ่ง  พยายามมองให้ลึก  พยายามเค้นหาคำตอบที่

คาดว่าจะได้รับจากใจจริง

พอเห็นแบบนั้น  ความอายก็กลับมาอีกครั้ง  สึนะเบี่ยงหน้าหลบ  พยายามเก็บกดความรู้สึกที่เต้นระทึกอยู่ในจิตใจ  จะให้ตอบว่าอย่างไรกัน  เพราะแม้แต่เขาก็ไม่เข้าใจตนเอง

"  โกรธผมจริง ๆ สินะครับ...  "  น้ำเสียงที่สลดลงอย่างเห็นได้ชัด

"  ไม่ใช่นะ!!ฉันไม่ได้โกรธนาย.....ฉันก็แค่....  "

"  ก็แค่??  "

ในคราแรกที่แอบเห็นใบหน้าหวานใสนั่นแดงระเรื่อก็แปลกใจ  แต่ก็ไม่อาจคิดเข้าข้างตนเองได้  จึงนึกว่าอีกฝ่ายคงไม่พอใจอะไรสักอย่าง  หากแต่มาบัดนี้  เมื่อสึนะยืนยันเป็นมั่นว่าไม่  แล้วจะให้คิดว่าหน้าแดงเพราะเรื่องอะไรได้อีกล่ะ

"  ชอบผมหรือครับ?  "  เป็นคำถามที่ตรงตัวจริง ๆ ทำเอาคนฟังหน้าแดงหนักไปกว่าเดิม

ไม่รู้จะว่าว่าอะไรดีแล้ว  สึนะนึกในใจ  ใครบ้าที่ไหนเขากล้าถามออกไปตรง ๆ กันแบบนี้มั่ง  มันจะมั่นใจในตัวเองจนเกินไปแล้วนะโกคุเทระคุง!!!

สายลมยิ้มกว้าง  สร้างสีสันแดงระเรื่อให้กับท้องฟ้า

"  ไม่ตอบแสดงว่าใช่?  "

พูดจบก็สวมกอดคนร่างเล็กกว่าไว้แน่น  สึนะถูกบังคับให้นั่งลงบนตักแข็งแกร่งนั่นอย่างรวดเร็ว  พยายามจะดิ้นก็ดิ้นไม่หลุด  ยิ่งอีกฝ่ายกอดเขาแน่นเท่าไหร่  มันก็ยิ่งทำให้หัวใจดวงเล็กที่อยู่ในอกแทบจะกระเด็นออกมาด้านนอก

"  ปะ....ปล่อยนะโกคุเทระคุง!  "

สึนะพยายามดิ้นรนอีกครั้ง  แต่แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกถึงความเย็นวาบบริเวณไหล่ด้านซ้าย  ด้านที่คนถือโอกาสวางหน้าแนบไว้ 

"  ชอบนะครับ....ชอบมาตลอด  "  เสียงทุ้มบัดนี้สะอื้นน้อย ๆ  นั่นทำให้เขารู้ได้ว่าความเย็นนั้นเกิดจากอะไร

น้ำตา....น้ำตาลูกผู้ชายที่ไหลออกมาจากความปลาบปลื้มยินดี

คนถูกกอดทำอะไรไม่ถูก  ได้แต่ยอมสงบนิ่งให้อีกฝ่ายได้ระบายคำพูดที่อยู่ในจิตใจออกมา  หลายสิ่งหลายอย่างตรงกับที่เขาคิด  หลายสิ่งหลายอย่างตรงกับที่เขากำลังหวาดกลัวอยู่ 

เขาเองก็ไม่ได้บ้าเหมือนกันสินะ....ที่หลงรักสายลมผู้ภักดีและซื่อสัตย์นี้

สึนะเริ่มส่งเสียงหัวเราะ  มันทำให้คนพูดถึงกับเงียบ  เงยหน้ามองร่างในอ้อมแขน  "  ตลกอะไรกันครับ?  "

"   ตลกตัวเอง  "

คำตอบที่ทำให้โกคุเทระถึงกับงง  "  ตลกตัวเอง???  "

"  ใช่....ตลกตัวเองที่คิดอะไรได้เหมือนนาย  "

ในคราแรกก็ยังคงสงสัย  หากแต่คิดไปได้สักพักก็เข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง  สึนะ....ร่างเล็กว่าที่บอสแห่งวองโกเล่  ท้องฟ้าผู้สูงส่งที่คิดว่ายังไงก็ไกลเกินเอื้อมคนนี้คิดเหมือนกัน  ตลอดเวลา....กังวล  สับสน  วุ่นวายใจอย่างไม่อาจห้าม

ความรักที่เกิดขึ้นภายในใจ  ซึ่งแตกต่างและคล้ายคลึงกันอย่างน่าประหลาด

"  ดีใจจังเลยครับ  ผมดีใจมาก  "  โกคุเทระกุมมือบอบบางแน่น  ก่อนยกขึ้นทาบริมฝีปากตน

แสดงออกถึงความรักที่แสนเทิดทูนบูชา  ความรักที่บริสุทธิ์ใจอย่างไม่หวังสิ่งใดตอบแทน  แม้จะแตกต่างจากผู้อื่น  แต่เขาก็พอใจที่จะได้รักในรูปแบบเช่นนี้

สึนะแย้มยิ้มกว้าง  งดงามยิ่งกว่าอรุณที่เปล่งแสงแข่งกับท้องฟ้าใด

"  ฉันก็ดีใจนะ  "  สึนะค่อย ๆ เอามือออกจากมือแกร่ง  ก่อนจะยกขึ้นสัมผัสใบหน้าคมเข้ม

"  อยู่กับฉัน....จากนี้และตลอดไปนะ  " 

หน้าผากมนก้มลงแนบหน้าผากของอีกฝ่าย  มือที่สัมผัสใบหน้าเลื่อนขึ้นปาดน้ำตาให้  รอยยิ้มใสคลอเสียงหัวเราะเปล่ง  ดวงตาคู่กลมสดใสจ้องมองไปยังดวงตาคม

....อยู่เป็นสายลมเย็น  คอยโบกพักเคียงคู่ไปกับท้องฟ้า....

.....ตลอดกาล.....

==================END==================

edit @ 30 Jun 2008 20:53:22 by derick