===================================
Title : Tell a lie 3[ ท้องฟ้า เมฆา และ ม่านหมอก ]
Pairing : 100 / 69 / 18 / 27 (จงเรียงสมการต่อไปนี้ให้ถูกต้อง) **หมายเหตุ พลิกผันได้ตามแต่ท้องเรื่อง - 3-
Genre : Drama
Rating : G or PG 13?
Warning : มันคือมหกรรมเสะกดเสะ ขอย้ำเสะกดเสะ แต่ไม่ต้องตกใจ ทูน่ายังเคะเหมือนเดิม 555
คุณไม่ได้เป็นเพียงแค่ท้องฟ้าหรอกครับ...
แต่คุณคือ โลก...เพียงใบเดียวสำหรับผม...
สึนะนั่งกุมขมับอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวเดิม คิ้วเรียวทั้งสองขมวดกันมุ่นจนแทบเป็นปม ดวงตาสีน้ำตาลสดใสกลับหม่นหมองจนน่าหวาดหวั่นทันทีที่เห็นข้อความในกระดาษสีขาวบาง ๆ แผ่นหนึ่ง กระดาษสีขาวบาง ๆ ที่มีตัวอักษรสีดำเพียงไม่กี่ประโยคเท่านั้น
" หากแต่เป็นดั่งคิด...
หลอดเลือดเส้นใหญ่หมายมาดแยกขาด...
...ทรยศ.... "
เขาคิดว่าสักวันหนึ่งเหตุการณ์แบบนี้มันต้องเกิดขึ้นแน่ แต่ไม่คิดว่ามันจะรวดเร็วจนน่าใจหายแบบนี้ มิลฟีโอเร่แม้ไม่ได้ประกาศตนอย่างแข็งกร้าวต่อสาธารณชน แต่กลับแสดงตัวแยกห่างด้วยการปิดเส้นทางเดินหลักของการโอนถ่ายสินค้า ค่อย ๆ เลิกติดต่อกับคู่ค้ารายหลัก พังทลายย่อยสลายจากภายในจนแทบป่นปี้
เสียไปมากมายจริง ๆ สึนะยอมรับโดยดีว่าการทรยศครั้งนี้มันหนักหนาสาหัส ถึงแม้ว่าวองโกเล่จะมีธุรกิจอื่น ๆ รองรับ แต่หากพูดถึงธุรกิจใหญ่ ๆ ที่ทำรายได้ให้เป็นอันดับต้น ๆ แล้ว....คงหนีไม่พ้นการค้าอาวุธ โดยเฉพาะทางเส้นหลักเส้นนี้
บอสแห่งวองโกเล่ยังคงนั่งเครียด ไม่มีสมาธิแม้แต่จะรับรู้การมาเยือนของใครบางคน จนกระทั่งมืออุ่น ๆ นั้นสัมผัสทาบบริเวณแก้มซ้าย เขาจึงสะดุ้งตัวขึ้น
" สีหน้าไม่มีเลยนะครับ ไม่สบายรึเปล่า? " เจ้าของดวงตาสองสีเอ่ยทักด้วยความเป็นห่วง
สึนะหันมองผู้อยู่ด้านข้างกาย " มุคุโร่..... "
เสียงเรียกที่เหมือนจะหมดแรงนั่นยิ่งทำให้มุคุโร่เป็นกังวลหนัก " ครับ....มีอะไรรึเปล่าครับ?? " เขาทรุดกายลงนั่งยอง ๆ เบื้องหน้า จ้องไปยังใบหน้าซีดไร้สีสันนั่น
สึนะไม่ตอบรับ หากแต่โผเข้าโอบกอด พักพิงไหล่กว้างเป็นที่ยึดเหนี่ยวไว้ เขาไม่ได้อ่อนแอเหมือนเมื่อก่อน หากแต่จะท้อแท้หรือสิ้นหวังบ้างมันคงไม่แปลกใช่ไหม หากเขาอยากได้กำลังใจจากคนรอบข้างบ้าง มันคงไม่ได้น่าเกลียดเกินไปใช่ไหม?
มุคุโร่โอบกอดกลับ คิ้วเรียวยาวขมวดมุ่น แสดงอาการเสียใจไม่แพ้กัน " ไม่เป็นไรนะครับ ผมอยู่ตรงนี้... "
เสียใจที่ไม่อาจรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้าใส่อีกฝ่าย...
น่าแปลกที่แม้จะทุกข์ใจแค่ไหนแต่กลับไม่มีน้ำตาสักหยดหลั่งรินออกมา ดวงตาสีน้ำตาลมองตอบด้วยรอยยิ้มขอบคุณ " ขอบคุณนะมุคุโร่... "
เมื่อเห็นรอยยิ้มนั่นเขาก็ยิ้มตอบ " ไม่เป็นไรครับ "
" ว่าแต่เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันครับ? "
สึนะตัดสินใจส่งกระดาษแผ่นนั้นให้อีกฝ่ายดู ก่อนจะเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ตั้งแต่แรกเริ่ม ความจริงเขาสงสัยพฤติกรรมของเบียคุรันมาตั้งแต่เริ่มทำธุรกิจด้วยกันแล้ว แต่ในเมื่อยังไม่เกิดเหตุการณ์ถึงขั้นรุนแรงเกิดขึ้น ความคิดของเขาก็เป็นได้เพียงแค่ความสงสัยเท่านั้น
แต่ไม่คิดว่าความสงสัยจะพัฒนามาเป็นการทรยศในทันที ไม่คิดว่าเบียคุรันและมิลฟีโอเร่จะกล้าหักหาญได้ถึงเพียงนี้ บางทีอาจเพราะเราประมาทเกินไป หรือไม่ก็.....
" ไม่ใช่หรอกครับ พวกนั้นกล้าเกินไปต่างหาก ไม่เกี่ยวกับคุณหรอก " มุคุโร่ว่า
สึนะก้มหน้า " ก็อาจจะเป็นแบบนั้น... "
แต่ทว่าการสนทนาก็ต้องถูกขัดลงเพราะการมาเยือนของใครคนหนึ่ง ฮิบาริมองเข้ามาด้านใน ดวงตาสีดำราวกับจะกินเลือดกินเนื้อผู้ที่มันบังอาจแตะต้องของ ๆ เขา มุคุโร่เองก็รับรู้ถึงสายตาที่ส่งมา แต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรนอกจากลุกขึ้นยืนประจันหน้าแล้วคลี่ยิ้ม
" มาเร็วจริงนะครับ ยิ่งกว่าตามกลิ่นเสียอีก " ดวงตาสองสีฉายแววอะไรบางอย่าง
ฮิบาริกดอารมณ์พร้อมตอบโต้กลับ " คงจะตามกลิ่นแมวละมั้ง....แมวที่มันชอบขโมยปลาย่างมักจะมีกลิ่นแบบนี้ "
มุคุโร่เลิกคิ้วสูงปนเสียงหัวเราะขบขัน " นั่นสินะครับ "
สึนะเข้าใจความหมายของบทสนทนา แต่ไม่เข้าใจว่ามันเกิดขึ้นแบบนี้เพราะอะไร แมวขโมยปลาย่าง...มุคุโร่ไปขโมยอะไรที่ทำให้คุณฮิบาริไม่พอใจยังงั้นหรือ หรือว่าทั้งสองคนมีเรื่องเขม่นกันโดยที่เขาไม่ทราบ
แต่ตอนนี้ทางที่ดีที่สุด เขาคงต้องหาทางยุติบทสนทนาที่อาจจะกลายเป็นบ่อเกิดของการฆ่าฟันเสียก่อน " เอ่อ...คุณฮิบาริเป็นยังไงบ้างครับ เหนื่อยรึเปล่า? "
" ไม่ " คนถูกถามตอบเรียบ ๆ ดวงตาสีดำยังไม่ละไปจากคู่กรณี
เมื่อเห็นว่าสถานการณ์แบบนี้สร้างความลำบากใจให้แก่ท้องฟ้าเพียงหนึ่งเดียวของเขา มุคุโร่จึงตัดสินใจเป็นฝ่ายยอมล่าถอยไปเสียเอง เขาหันหน้ามองสึนะด้วยรอยยิ้มบาง ๆ " งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ คิดว่าคุณคงมีเรื่องต้องคุยกับฮิบาริคุงตามลำพัง "
สองขายาวก้าวเข้าไปประชิดร่างในชุดสูทสีดำสนิทซึ่งยืนหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ " ระวังนะครับ แมวตัวนี้มันเป็นคนที่ยึดติดเสียด้วย... " มุคุโร่กระซิบ
ฮิบาริต้องคว้าทอนฟาออกมาฟาดปากคนที่พูดเป็นแน่ หากสึนะผู้ร้อนรนไม่วิ่งตรงมาห้ามเองเสียก่อน ดวงตาสีน้ำตาลจ้องมองอีกฝ่าย ขอร้องให้ยอมลดละกันไป " ใจเย็น ๆ นะครับคุณฮิบาริ "
ร่างสูงกว่าสะบัดอาวุธคู่กายอย่างหัวเสีย ก่อนจะเดินลิ่ว ๆ ไปยังโซฟาซึ่งอยู่บริเวณโต๊ะทำงานตัวใหญ่กลางห้อง " แกหัดระวังมันไว้บ้างก็ดี "
" เอ๋? " สึนะงุนงงกลับคำกล่าวนั้น
" หมอนั่นเคยรู้จักเจ้าสัตว์กินเนื้อ "
สึนะเมื่อเข้าใจถึงสิ่งที่ฮิบาริจะบอกก็ยิ้มกว้าง " ไม่หรอกครับ มุคุโร่ไม่มีทางทำแบบนั้นแน่นอน "
พอเห็นใบหน้าและท่าทางแบบนั้นก็ทำเอาฮิบาริฉุนกึก ลุกขึ้นเดินไปกระชากแขนเรียวเล็กนั่นไว้ เขาออกแรงบีบเค้นแน่น จนร่างที่ถูกจับกุมไว้ต้องเปล่งเสียงร้องระบายความเจ็บปวดออกมา " ผะ....ผมเจ็บนะครับคุณฮิบาริ "
" แกอย่ายุ่งกับหมอนั่น ฉันสั่งให้แกห้ามยุ่งกับไอ้เจ้าสัตว์กินพืชนั่น!!! "
หยาดน้ำใสคลอในดวงตาคู่สวย สึนะแหงนหน้ามองกลับอย่างไม่ยอมกัน " แล้วทำไมผมจะต้องทำแบบนั้นด้วย!! ในเมื่อมุคุโร่เขาเป็นคนที่ผมไว้ใจ!! "
ฮิบาริยังคงไม่ลดแรงที่บีบแขนเล็ก ๆ นั่น " แกเป็นของฉัน....จำไว้!!! "
ริมฝีปากได้รูปที่เปี่ยมไปด้วยโทสะก้มลงประกบกับริมฝีปากที่สั่นระริกด้วยความเจ็บปวดนั่น ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตเบิกค้าง เขาเคยโดนฮิบาริปฏิบัติมาแบบรุนแรงก็หลายครั้ง ไม่เอาใจใส่เลยก็หลายหน แต่คราวนี้....แต่คราวนี้มันไม่ใช่ ทำไมมันถึงต่างไปจากทุกที
สึนะดิ้นรน พยายามหลุดให้พ้นจากพันธนาการนั้น และทันทีที่เป็นอิสระ สึนะก็ไม่รอช้าจะจะโต้ตอบในสิ่งที่ฮิบาริกระทำแก่เขา
เพี๊ยะ!!
สึนะตบหน้าฮิบาริเข้าเต็มรัก น่าแปลกที่คนอย่างฮิบาริไม่สามารถหลบมือที่ตรงเข้าทำร้ายอย่างจงใจนั่นได้ " ผมคือของ ๆ ผม ไม่ใช่ของ ๆ คุณหรือใคร จำไว้นะครับคุณฮิบาริ... "
ดวงตาสีดำจ้องมองอีกฝ่าย น่าแปลกที่คราวนี้สึนะไม่ได้วิ่งหนีหายหรือพยายามหลบหน้า เจ้าตัวยังคงนิ่ง พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปรกติ ก่อนจะเดินกลับไปยังโต๊ะทำงาน และนั่งลงจัดการเคลียร์เอกสารของตนต่อ
" ถ้าไม่มีธุระอะไรผมก็ขอตัวทำงานก่อนครับ " เสียงหวานว่า ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ
มือแกร่งยกขึ้นลูบแก้ม ไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายทำเลยสักนิด และยิ่งไม่เข้าใจในสิ่งที่ตนทำ ทำไมเขาถึงไม่หลบฝ่ามือนั้นทั้ง ๆ ที่หลบได้สบาย ทำไมเขาถึงไม่โต้ตอบกลับไปทั้ง ๆ ที่ตนเองถูกทำร้ายแบบนั้น
ความกระหายเลือดหายไปไหนหมด ศักดิ์ศรีที่รักหนักรักหนาหายไปไหนหมด!!
ดวงตาสีดำจ้องมองไปยังร่างที่กำลังก้มหน้านิ่ง ก่อนจะหันหลังเป็นฝ่ายเดินจากไปเอง ทันทีที่บานประตูปิดลง หยาดน้ำตาที่ห้ามไว้ก็หลั่งริน หยดลงบนเอกสารที่เต็มไปด้วยหมึกสีดำสนิท
" ทำไมครับคุณฮิบาริ....ทำไม? "
มุคุโร่ยังคงยืนอยู่หน้าห้องนั้นไม่ได้ไปไหน เขารับรู้และได้ยินทุกคำพูดที่เกิดขึ้นจากภายใน สายหมอกส่งยิ้มเปรยอย่างเย้ยหยัน ดวงตาสองสีจ้องไปยังคู่กรณีเขม็ง
" คุณกำลังทำให้ค่าของตนเองที่มีต่อสึนะโยชิคุงลดลงนะครับ... "
ฮิบาริยังคงนิ่งเงียบไม่พูดอะไร " และก็น่าเสียดาย....หากแมวอย่างผมจะชนะได้โดยที่ไม่ต้องทำอะไรเลย "
ทันใดนั้นเมฆสีดำสนิทก็เคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วเข้าปะทะสายหมอกที่ยืนไม่ทันระวังอยู่ ทอนฟาสีเงินวับถูกทาบทับที่คอพลางออกแรงกดหนัก มุคุโร่รับรู้เพียงอย่างเดียวว่าตนเองถูกกดตรึงอยู่ที่กำแพงสีขาวหนา
ดวงตาทั้งสองสบกัน " แกไม่มีวันชนะฉันได้.. "
มุคุโร่ยิ้ม " น่าสนุกนี่ครับ "
ทอนฟาถูกกดลงไปอีก ครานี้มันหนักจนใบหน้าของคนถูกกระทำเริ่มออกสีซีด อากาศถูกลดให้เข้าสู่กระบวนการหายใจน้อยลงทุกขณะ " แล้วแกจะได้รู้... "
ริมฝีปากของฮิบาริประกบจูบลงอย่างหนักหน่วง เขาเค้นย้ำราวต้องการบดขยี้ให้คำพูดที่หยิ่งยโสนั่นเลือนหายไป ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนผ่านไปพักหนึ่ง เขาก็รับรู้ได้ถึงแรงขบกัดและคาวเลือดที่ไหลมาโดนปุ่มรับรสบนลิ้น
" อร่อยดีนะครับ เลือดของคุณ.... " มุคุโร่แย้มยิ้ม เขาเป็นคนกัดบริเวณริมฝีปากอีกฝ่าย
เรียวลิ้นแลบออกมาเลียเลือดที่ติดบนริมฝีปากตนเอง " แต่เสียดาย....มันก็แค่เลือดที่ไม่มีคุณค่าอะไร "
มุคุโร่หัวเราะดัง ก่อนจะเข้าไปในห้องทำงานของสึนะอย่างรวดเร็วโดยไม่รอผลที่จะตามมา แน่นอนว่าหากเขายืนอยู่นานกว่านี้ อาจจะต้องเสียเลือดเนื้อหนักกว่าคราวที่แล้วก็เป็นได้
ฮิบาริมองคราบเลือดบนมือตนเองอย่างเจ็บใจ " ใครเป็นศัตรูกับฉัน มันจะต้องตาย!! "
ว่าความมืดและความเดียวดายน่ากลัวแล้ว
ยังไม่อาจเทียบได้กับความสับใจที่เกิดขึ้นจากจิตใจของมนุษย์เอง
=======================TBC.=====================
นุ๊ก - รู้สึกว่าตอนนี้ฮิบะกับมุคุเข้มข้นขึ้นทุกหยดจริง ๆ กร๊ากกกกกกกกกก แต่งคู่นี้ด้วยอารมณ์นี้แล้วแบบ โคตรมันส์ 55555 เหมือนเลือดต้องล้างด้วยเลือด โฮกกกกกกกกกกกก
