Title : Tell a lie 4 [ ท้องฟ้า เมฆา และ ม่านหมอก ]
Main Pairing : 10069 **เฉพาะตอนที่ 4
Sub Pairing : 6927 **เฉพาะตอนที่ 4
Genre : Drama
Rating : NC ??
Warning : มันคือมหกรรมเสะกดเสะ ขอย้ำเสะกดเสะ แต่ไม่ต้องตกใจ ทูน่ายังเคะเหมือนเดิม 555
แม้อดีตจะผันผ่านยาวนานและไม่น่าจดจำสักเพียงไหน
แต่กระนั้นมันก็ยังคงหลงเหลือเศษซากแห่งความทรงจำไว้อยู่ดี
เศษซากแห่งความปราชัยที่ไม่มีลบเลือนหาย
ร่างที่ชุ่มไปด้วยโลหิตทรุดลงอยู่กับพื้นห้องเย็นยะเยียบ เส้นผมสีน้ำเงินเข้มถูกกระชากทึ้งอย่างหมดแรงจะต่อกร แขนทั้งสองข้างทิ้งแนบลำตัว ลมหายใจอ่อนไหวรวยระริน ดวงตาข้างที่เหลือลืมตื่นไว้เพียงเล็กน้อย โสตประสาทการฟังสดับรับแผ่ว ได้ยินคำบางคำดังก้องซ้ำไปซ้ำมา
ก็แค่การพ่ายแพ้อย่างไร้หนทางสู้
จมูกที่เคยได้รับเพียงกลิ่นคาวเลือดของตนเองกลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นแปลกปลอมบางอย่าง นั่นทำให้มุคุโร่รู้ถึงร่างที่ค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาใกล้ ดวงตาสีน้ำเงินพร่ามัว ใบหน้าของยมทูตสีขาวปรากฏลาง ๆ ให้เห็น
" คึ....หึหึหึ... " กระนั้นเขาก็ยังพยายามจะส่งเสียงที่เปี่ยมด้วยความรังเกียจและเย้ยหยัน
อีกฝ่ายหยุดชะงัก ดวงตาสีม่วงสวยมองใบหน้าขาวซีดที่กำลังจะตายลงเพราะขาดเลือดหล่อเลี้ยง " ยังจะมีแรงหัวเราะได้อีกนะครับ "
ไร้เสียงหรือถ้อยคำใด ๆ ตอบรับ เป็นครั้งแรกที่เบียคุรันมองว่าร่างตรงหน้านี้สร้างความสนุกและประหลาดใจให้ตนได้ไม่น้อย จากการต่อสู้ที่ผ่านมา หักโหมรุกรานอย่างไม่ออมชอมให้กัน เข้าปะทะใส่หมายจะเอาชีวิต แต่กระนั้นก็ยังคงมีเงื่อนงำที่เก็บกดไว้ภายใน
หมายจะทำเพื่อใครสักคน....สินะ?
เขาหัวเราะกับความคิดของตนเอง " น่าหัวเราะนะครับมุคุโร่คุง สำหรับการกระทำโง่ ๆ ของคุณ "
มุคุโร่ได้ยินก็แย้มยิ้ม แม้จะยากลำบาก แต่เขาก็พยายามจะตอบโต้กลับตามนิสัย คนมองอยู่เลิกคิ้วสูงก่อนหัวเราะเบา ๆ " ช่างโง่เง่าเสียเหลือเกิน... " เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วข้างหูของผู้ที่นอนหายใจรวยรินอยู่
เบียคุรันยิ้ม นิ้วมือสีขาวไล้ไปตามใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยสีแดงสด ก่อนจะหยุดลงตรงริมฝีปากได้รูปที่สั่นระริก ดวงตาสีม่วงจ้องมองริมฝีปากนั้นอยู่นานสองนาน เหมือนพยายามจะมองคำพูดที่อยากจะเล็ดลอดออกมาด้วยความสนุกสนาน
ถูกใจ.....ตุ๊กตาสีแดงที่แสนถูกใจ
พลันโสตประสาทก็สั่งการอะไรบางอย่าง เบียคุรันแย้มยิ้มกว้างอีกครั้ง " ผมมีข้อเสนอที่ดีสำหรับคุณ....สนใจไหมครับมุคุโร่คุง? "
เรียวลิ้นสากไล้ไปตามใบหน้าที่แปดเปื้อนด้วยโลหิต ราวกับสิ่งที่ซึมซาบเข้าไปในตุ่มรับรสชาตินั้นเป็นของหวานชั้นเลิศ คิ้วเรียวยาวของผู้พ่ายแพ้กำลังพยายามเลิกสูง เหมือนจะอยากรับรู้คำหรือข้อเสนอที่ออกมาจากปากนั่น
" ยอมเป็นของผมสักครั้ง....เพื่อแลกกับอิสรภาพที่คุณต้องการ....สนใจไหมล่ะครับ? "
การตกเป็นของใครสักคน ใครสักคนที่เราไม่แม้กระทั่งเอ่ยปากว่าเป็นเพื่อนได้ มันก็เท่ากับเป็นการส่งตนเองลงไปในขุมนรก ขุมนรกที่ไม่มีวันชำระล้างบาปที่แปดเปื้อนทั้งกายและใจให้หายไป
แต่หากเป็นทางที่สามารถทำได้....ต่อให้เป็นนรกขุมที่ลึกกว่านี้...เขาก็ยอม...
" คึหึหึหึ.... " มุคุโร่หัวเราะเบา ๆ
รอยยิ้มที่ริมฝีปากระโหยแรงคู่นั้นเปรยมา ทำให้เบียคุรันรู้ได้ว่าคำตอบที่เขากำลังรอคอยอยู่นั้นคืออะไร ลำแขนแกร่งช้อนร่างที่แม้จะตัวไล่เลี่ยกันแต่กลับเบากว่ามากนักขึ้น ก่อนจะเดินหายไปในแสงสว่างซึ่งอยู่สุดทางเส้นนั้น
แม้จะบาดเจ็บหนัก สาหัสกว่าทุกครั้งที่เคยเผชิญ แต่เมื่อเห็นร่างปราดเปรียวที่เปลือยเปล่าไร้อาภรณ์แล้วมันทำให้ดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ศึกที่เพิ่งผ่านมาเหมือนเป็นแค่ละครฉากหนึ่ง ไร้คราบเลือด รอยบาดแผล หรือแม้แต่รอยขีดข่วนแต่เพียงนิด
ดวงตาสีม่วงจ้องมองผิวขาวที่ตัดกับเส้นผมสีน้ำเงินสด " พอมองแบบนี้แล้ว....คุณช่างเป็นตุ๊กตาที่ดูมีค่าเสียเหลือเกินนะครับ "
" ตุ๊กตา?....หึ เสียดายนะครับที่ผมคงเป็นตุ๊กตาที่ฉลาดที่สุดในโลก เพราะผมมีชีวิต ความคิดและจิตใจ " มุคุโร่โต้ตอบ ดวงตาสองสีสวยกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง
ไม่รู้ว่าปาฏิหาริย์ เวทย์มนตร์หรือวิทยาการแขนงไหน ที่สามารถรักษาคนใกล้ตายให้หายเป็นปกติได้ในพริบตา คนที่อาบไปด้วยทะเลเลือดกลับสดใสไร้มลทินมัวหมองใด ๆ
" ผมไม่ปฏิเสธ....และนั่นทำให้คุณดูมีคุณค่ามากกว่าตุ๊กตาตัวอื่น ๆ ยังไงล่ะครับ " มือของเบียคุรันจับสองขาเรียวที่ชันเข่าแนบชิดให้แยกออก เปิดเผยส่วนเก็บซ่อนไว้ให้เด่นชัดขึ้น
เขาจ้องมองมัน เหมือนที่มุคุโร่กำลังจ้องมองเขา สายตาที่เหมือนกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง หากต่างกันที่ความพอใจของผู้จ้องมองและผู้ที่ถูกจ้องมอง เจ้าของผมสีน้ำเงินหัวเราะตามนิสัย
" คึหึหึหึ....รีบทำให้จบ ๆ เถอะครับ ผมไม่อยากอยู่ที่นี่นานนัก "
เบียคุรันเลิกคิ้วสูง " ทำไมล่ะครับ หรือว่าคนนั้นของคุณกำลังรออยู่ "
" รออยู่.....คงไม่ใช่หรอกครับ น่าจะเป็นผมมากกว่าที่อยากไปหา.... " เขาเว้นจังหวะ " แทบขาดใจ... "
คำพูดนั้นทำให้เบียคุรันรู้สึกร้อนรุ่มในอก ไม่ใช่อิจฉาริษยา ไม่ใช่โกรธเกลียดแค้นเคือง แต่เป็นความรู้สึกอยากเอาชนะ อยากได้มาเป็นของตน อยากได้ความรู้สึกที่อีกฝ่ายมอบให้ใครสักคนนั้น มาไว้เป็นของตน เป็นของตนทั้งหมด!!
" รู้ไหมครับมุคุโร่คุง....ว่าคำพูดของคุณน่ะ มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกอยากจะได้คุณมาครอง... " เบียคุรันจงใจเว้นจังหวะตาม " แทบขาดใจ.... "
เขาประกบริมฝีปากของตนลงบนริมฝีปากอีกฝ่าย มุคุโร่ไม่หลบหลีก ในขณะเดียวกันก็ไม่ได้แสดงอาการหรืออารมณ์ตอบรับใด ๆ เขาไม่ได้คล้อยตามสัมผัสที่ได้รับ ไม่ได้เปล่งเสียงร้องครางดังการร่วมรักอื่น ๆ ทั่วไป
เบียคุรันเงยหน้ามอง " แบบนี้ก็ไม่สนุกสิครับ "
" ก็ในเมื่อคุณคิดว่าผมเป็นตุ๊กตา ผมก็ทำตัวเองเป็นดั่งเช่นตุ๊กตา...ก็ไม่ผิดนี่ครับ "
รอยยิ้มมั่นใจที่แต่งแต้มบนใบหน้าได้รูปนั่นทำเอาเบียคุรันรู้สึกอยากจะขยี้มันให้แหลก ความมั่นใจเต็มเปี่ยมที่เกิดขึ้นมาจากไหนกัน อยากทำลายเสียให้รู้แล้วรู้รอด
การร่วมรักที่ไร้อารมณ์ มันก็เหมือนกับเอาท่อนไม้แก่มาพยายามดัดให้เคลื่อนไหวและเป็นรูปเป็นร่างดั่งใจ ไม่มีทางเลยที่จะสนองตอบได้ ไม่มีทางเลยที่จะทำให้เกิดความพอใจได้ มันยาก....ยากเสียยิ่งกว่ายาก
เบียคุรันรับรู้และตระหนักดี แต่กระนั้นคนอย่างเขาก็ยังคงมีหนทางให้เลือกเดินได้อีกมากมาย ไม่ใช่คนที่จะจนมุมได้ง่าย ๆ " ตอนนี้คุณจะเป็นตุ๊กตาให้ผม แต่ต่อไป....คุณจะต้องเป็นฝ่ายยินยอมผมเอง "
" น่าสนุกนี่ครับ " มุคุโร่ตอบรับ
ใช่ว่ากิจกรรมทุกอย่างจะหยุดลงเพียงเท่านั้น เบียคุรันยังคงกระทำในสิ่งที่ตนต้องการแม้จะไม่ได้รับการตอบสนองอย่างใจนึก มือสากไล้เรื่อยไปตามผิวเรียบเนียน หยอกล้อกับยอดอกชูชันที่เริ่มแข็งขืนขึ้นตาม
" ปากปฏิเสธ แต่ดูเหมือนร่างกายจะไม่ใช่นะครับ.... "
มุคุโร่ยังคงสบตา ปะทะเข้ากับอีกฝ่ายโดยไม่หันหน้าหนี " มันก็แค่เป็นไปตามธรรมชาติเท่านั้นครับ "
แล้วก็จริงอย่างที่มุคุโร่ว่า เพราะไม่ว่าเบียคุรันจะเล้าโลมอย่างไร หรือใช้วิธีไหน จุดอ่อนของร่างกายอีกฝ่ายก็ไม่ได้ชูชันหรือแข็งขืนขึ้นเลย " แต่คราวนี้ดูจะฝืนธรรมชาติไปสักนิดนะครับ... " เสียงเย็นเอ่ยเบา
เบียคุรันมองกลับ " ก็น่าลุ้นนะครับ ว่าจะฝืนธรรมชาติไปได้นานสักแค่ไหน... "
นิ้วเรียวยาวแทรกเข้าช่องทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว มุคุโร่ที่ไม่ทันตั้งตัวสะดุ้งขึ้น ความเจ็บปวดเล็ก ๆ เกิดขึ้นในช่องทางต้องห้ามนั่น มันไม่ดีเลยสำหรับการล่วงล้ำนี้ เขาไม่เคยชิน....และไม่อยากจะเคยชินกับมัน
เมื่อรับรู้ได้ถึงอาการเกร็งต่อต้านที่เกิดขึ้น เบียคุรันก็หัวเราะ " นี่จะเรียกว่าธรรมชาติหรือฝืนธรรมชาติดีล่ะครับ? "
คนถูกถามเบนหน้าหลบ แม้เขาจะไม่มีอารมณ์ในการกระทำแบบนั้นก็จริง แต่นี่.....แบบนี้ เขาไม่เคยชินเลยสักนิด ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องทำตัวอย่างไร และจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง รู้แต่เพียงว่าการฝืนเข้ามาในร่างกายในส่วนที่ไม่สมควรนั้น มันจะเจ็บปวดมากมายแค่ไหน
เบียคุรันรู้สึกสนุก และเขากำลังจะสนุกมากขึ้นไปอีก ชายหนุ่มถอนนิ้วตนเองออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะสอดใส่ของตนเองเข้าไปแทน ซึ่งมันไม่ง่ายเลยสำหรับการเบิกทางเพียงเล็กน้อยและการไม่ได้เตรียมตัวให้พร้อมของผู้เป็นฝ่ายรับ
มุคุโร่แอ่นกาย เกร็งตัวอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดที่แทรกเข้ามาอย่างไม่อาจตั้งตัวทำให้เขาทรมาน ฟันขาวคมขบกัดลงบนริมฝีปากตนเอง พยายามข่มเสียงที่จะเล็ดลอดออกมาเพื่อระบายความเจ็บปวดให้มิด ร่างกายถอยหนีอย่างรวดเร็ว
" ข้อสัญญาเรายังไม่หมดนะครับ มุคุโร่คุง " มือของเบียคุรันรั้งเอวที่เคลื่อนตัวหนีไว้ให้อยู่กับที่ ก่อนจะกระแทกตนเองลงไปอย่างไม่ปราณี
มุคุโร่ส่งเสียงร้องเจ็บปวดที่ไม่มีวันได้ยินออกมา มันเล็ดลอดลำคอแค่เพียงผิวเผินเท่านั้น ยังเบาเสียกว่าเสียงเตียงที่ขยับไปมา เสียงเสียดสีของผิวเนื้อและผิวเนื้อ เสียงฉีกขาดของอะไรบางอย่างที่ดังขึ้น
เจ็บปวดแสนสาหัส เป็นความเจ็บปวดที่หนักหนาเสียยิ่งกว่าการต่อสู้ครั้งใด เขาข่มกลั้นรับแรงอารมณ์ที่ทะลักเข้ามาภายในร่างกายอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ฝืนทนรับความบ้าคลั่งที่รื่นเริงด้วยชัยชนะไว้
กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอีกครั้ง หยาดโลหิตสีแดงสดปะปนมากับคราบความใคร่สีขาวขุ่น มุคุโร่พยายามจะขยับตัวหลังทุกอย่างเสร็จสิ้นลง เขากัดฟันแน่นก่อนหันไปมองยังคู่กรณี
" สัญญาของเราสิ้นสุดลงแล้วนะครับ ต่อไปนี้คืออิสระของผม " มุคุโร่ว่าพลางทำความสะอาดร่างกายตน เขาสวมเสื้อผ้าที่วางไว้อย่างเรียบร้อย ก่อนจะค่อย ๆ จางหายไปเช่นหมอก
เบียคุรันหัวเราะ " อิสระของคุณก็มีเพียงเวลานี้เท่านั้นและครับ เพราะต่อไป....มันจะกลายเป็นของผมทั้งหมด "
เสียงหัวเราะที่ดังขึ้นในความมืดมิดส่งให้ร่างที่หลับใหลลืมตื่นขึ้น ใบหน้าคมผุดพรายไปด้วยหยาดเหงื่อชื้น เส้นผมสีน้ำเงินเข้มเปียกลู่แนบลำตัว ดวงตาสองสีมองไปรอบ ๆ ก่อนจะชันเข่าขึ้นแล้วเอาศอกวาง ยกมือขึ้นท้าวหน้าผาก
" คึหึหึหึ....ตามมาหลอกหลอนกันไม่เลิกเลยนะครับ.... " เขาพึมพำเบา ๆ
มุคุโร่ตัดสินใจคว้าเสื้อคลุมแล้วลุกขึ้นเดินออกไปนอกห้อง เรื่อยไปตามทาง จุดหมายอยู่ ณ ที่แห่งใดแห่งหนึ่งในคฤหาสน์วองโกเล่อันกว้างใหญ่นี้
เขายืนอยู่หน้าบานประตูไม้บานหนึ่ง เป็นบานประตูไม้ขนาดใหญ่ซึ่งดูแตกต่างจากห้องอื่น ๆ พอสมควร มือเรียวยาวยกขึ้นทาบ ใบหน้าคมแนบลงบนบานประตูเบา ๆ คล้ายจะเงี่ยหูฟัง สัมผัสเสียงลมหายใจแห่งการมีชีวิตของผู้ที่อยู่ภายใน
เหมือนว่าผู้อยู่ภายในเองจะรับรู้ได้ถึงการมาเยือนนี้เช่นกัน สึนะลุกขึ้นออกมาเปิดประตู " มุคุโร่? "
ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตผสานกับดวงตาสองสีคู่สวย คนถูกเรียกยิ้มบาง ๆ " ขอโทษนะครับ ผมคงมารบกวน "
สึนะส่ายศีรษะไปมา " ไม่หรอก....เข้ามาก่อนสิ "
มุคุโร่นั่งลงบนโซฟารับแขกภายในห้องนอนกว้างขวางนั่น สึนะเดินไปหยิบน้ำชาที่มี ก่อนจะวางลงตรงหน้าอีกฝ่าย เขาแย้มยิ้มบาง ๆ ก่อนจะจ้องมองลึกลงไปในสีหน้าเรียบเฉยนั่น " นาย....ฝันร้ายเหรอ? "
มุคุโร่มองอย่างตกใจเล็กน้อย " ฝันร้าย?....คิดว่าไม่น่าจะใช่นะครับ "
ไม่ใช่ฝันร้าย......หากแต่เป็นความทรงจำที่เลวร้ายต่างหาก
" มีอะไรก็เล่าให้ฉันฟังได้นะ เผื่อจะสบายใจขึ้น.... " สึนะว่า น้ำเสียงสดใสดูสลดลง
มุคุโร่ลุกขึ้นไปนั่งข้าง ๆ อีกฝ่าย รักษาระยะห่างไว้พอสมควร " ไม่ได้สำคัญอะไรมากมายหรอกครับ " เขาจับมือเล็กที่บอบบางนั้นขึ้น " เพราะสำหรับผม....เรื่องที่สำคัญมีเพียงคุณเท่านั้น "
นภาเท่านั้นที่สำคัญสำหรับสายหมอก
สึนะแย้มยิ้ม มือเล็กอีกข้างเลื่อนสัมผัสใบหน้าหล่อเหลา " ขอบคุณนะมุคุโร่.... " หน้าผากเลื่อนชนกับหน้าผากอีกฝ่ายเบา ๆ
" ขอบคุณที่ให้ความสำคัญกับฉันมากมายขนาดนี้ " วงแขนเล็กโอบกอดรอบคอแกร่ง ดวงตาสองสีเบิกกว้างอยู่ครู่ ก่อนจะน้อมรับความอบอุ่นนั่น
=================TBC.=================
นุ๊ก - อารมณ์แบบ แต่งเรื่องนี้มันจริง ๆ นะ 555555 มันจริงมิได้โกหก มันแบบเลวปะทะเลว กร๊ากกกกกกกกกกกก หนุกหนาน ยิ่งฉากปะทะคารมนี่มันส์อย่างบอกใคร
สำหรับเรื่องคู่....เดากันไปเถอะเพื่อความสนุก แต่จริง ๆ แล้วคู่มันจะไหลไปตามเนื้อเรื่อง อยากรู้ก็ต้องอ่านให้จบนะคร้าบ ตามต่อกันให้สุดหูรูด!!! ฮี่ ๆ
ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะค้า~
edit @ 25 Jul 2008 01:05:29 by derick
edit @ 25 Jul 2008 01:06:50 by derick
