Author : Derick
Genre : Fantasy / Adventure / Sci-Fi (Comedy)
Rating : G
Disclaimer : ช่วงนี้อยู่ในสภาพจิตตก...อ่อก...กว่าจะคลอดได้แต่ละฟิคเลือดตาแทบกระเด็น กระซิก ๆ
**เรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องที่แต่งขึ้น ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์จริงใด ๆ ทั้งสิ้นจ้า**
ดวงตาสีอ่อนนั่งมองหญิงสาวสามคนที่กำลังคุยกันอย่างเพลิดเพลินสลับไปมา คนแรกคือดาร์คพรีสผู้ถอดวิญญาณมาจากราชินีชัด ๆ คนที่สองคือนักดาบสาวผู้น่ากลัวสุด ๆ และคนสุดท้าย....เด็กสาวนักเวทย์ผู้ซึ่งล้างบางมอนสเตอร์ ทำให้ปาร์ตี้ต้องแตก ตัวเขาต้องตาย แถมต่างคนต่างหนีหายไปอยู่หยก ๆ
แล้วไหงมานั่งคุยกันถูกคอได้ขนาดนี้เนี่ย.....
"อ่านเรื่องนั้นไหมคะที่ออกใหม่?" เด็กสาวตัวเล็กที่สุดในกลุ่มพูดขึ้น
ขนมหวานคิด "ใช่เรื่อง XXXX รึเปล่า?"
"อ๋อ!! ที่เมะมัน -beep- เคะ แล้วเคะไม่ยอมให้ -beep- ใช่ไหมคะ??" นักดาบสาวที่ปกติตีสีหน้าโหดอยู่ตลอดเวลากับทำหน้าลัลล้าได้สุดใจ คนมองแทบจะสำลักน้ำที่ดื่มอยู่
เมะ....เคะ....? อะไรหว่า?? นพหันมองเพื่อนสนิทของตน อัสสัมส่ายศีรษะไปมาก่อนก้มลงสนใจหนังสือในมือของตนต่อ ส่วนบัวลอยเองดูท่าจะไม่สนใจอะไรนอกจากไอเท็มแปลก ๆ ที่เจ้าตัวเผอิญเก็บได้ระหว่างทาง
เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ จนนพรู้สึกเริ่มทนไม่ได้ เขาพยายามขอความช่วยเหลือจากเพื่อนสนิทที่พอจะพึ่งได้อีกครั้ง อย่างน้อยก็ไม่อยากให้เวลาที่เข้ามาเล่นต้องสูญเปล่าไปเฉย ๆ "อัส...บอกให้พวกนั้นไปเก็บเลเวลกันเหอะ นี่มันร่วมครึ่งชั่วโมงแล้วนะ..."
ดวงตาคมละจากหนังสือหันมองคนขอร้อง แล้วเบนหน้าไปมองยังกลุ่มหญิงสาวทั้งสามที่ยังคงคุยกันอย่างสนุกสนาน "ไม่ล่ะ"
คำตอบสั้น ๆ ที่เล่นเอาคนฟังแทบระเบิด พอมันเข้าโหมดสมาธิฉันคือหนังสือเมื่อไหร่แล้วลงอีหรอบนี้ทุกที ส่วนอีกคนถ้าไม่ถูกฆ่าตายก่อนก็คงดี คิดแล้วให้ถอนหายใจเฮือกใหญ่....
สงสัยคงต้องจัดการเองเสียแล้ว "อะ...เอ่อ....คุณหวานครับ...." นพเดินไปทักดาร์คพรีสสาว
เธอหันมายิ้มแย้มให้ "มีอะไรคะ??"
ความเจิดจ้านั้นทำเอาชายหนุ่มที่ตั้งใจเป็นมั่นต้องถอยรูดกลับ เห็นแบบนั้นแล้วพูดไม่ออกจริง ๆ ให้ตายเถอะ "อ่า ไม่มีอะไรครับ" นพยิ้มแห้ง ๆ ตอบ
สุดท้ายก็ต้องเดินมานั่งแก่วที่เดิม แม้จะได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ จากอัสสัมที่ดูเหมือนจะจงใจนั่นก็เถอะ แต่ก็ด่าไม่ออกอยู่ดี สรุปแล้วนี่เพราะเขาใจดีเกินไปหรือขี้กลัวเกินไปกันแน่นะ....
เป็นเวลากว่าชั่วโมงแล้วที่พวกเธอยังคงคุยกันอย่างสนุกไม่เลิกไม่ราเสียที และเป็นเวลากว่าชั่วโมงแล้วที่เขาจะต้องมานั่งเก็บกด อยากจะพูดอะไรก็พูดไม่ออก อยากจะทำอะไรก็ทำไม่ได้ ทำไมโลกนี้มันไม่ยุติธรรมเอาเสียเลยเนี่ย!!!
นพลุกพรวดขึ้นยืน เพื่อนข้าง ๆ มองตาม "จะไปไหนน่ะ?"
ดวงตาสีอ่อนหันขวับ "ไม่ช่วยก็อยู่เฉย ๆ!!"
ชายหนุ่มเลิกคิ้วสูงเมื่อได้ยิน เพิ่งจะเห็นเจ้านพหมดความอดทนเอาจริง ๆ ก็คราวนี้ สงสัยจะเป็นเพราะเรื่องนั้นแน่ ๆ "เพราะแบบนี้เลยอยากเก็บเลเวลตอนที่ยังเล่นอยู่สินะ" พรีสหนุ่มพึมพำ
"คุณหวานครับ ผมว่าเราควรจะทำอะไรสักอย่างนะครับ อย่างน้อยไปเก็บเลเวลกันสักหน่อยก็ยังดี" นพร่ายยาวทันทีที่เดินเข้าประชิดตัวอีกฝ่าย
ดวงตาสีดำสวยหันมองอย่างงง ๆ พร้อมกับหญิงสาวที่เหลือ มือเรียวยกขึ้นทุบบนมืออีกข้างจนเกิดเสียงดังเบา ๆ "นั่นสิ!! ฉันลืมไปเลยให้ตายเถอะ ทีหลังก็รีบ ๆ บอกนะจ๊ะ"
นพแทบจะทรุดลงนั่ง ให้ตายเหอะ!!ผู้หญิงช่างเป็นเพศที่น่ากลัวจริง ๆ "อะ...ครับ เหอ ๆ"
"ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว ฉันว่าจะเอาเด็กสาวคนนี้เข้ากลุ่มกับเราด้วย" ขนมหวานแย้มยิ้มกว้าง พลางตบลงเบา ๆ บนบ่านักเวทย์สาวตัวเล็ก
"ไม่!" อัสสัมที่นั่งอ่านหนังสืออยู่เงยหน้าขึ้นค้านเสียงแข็ง
ดาร์คพรีสสาวหันขวับมอง "ทำไม? ไหน ๆ ปาร์ตี้ของเราก็ไม่มีตัวสร้างความเสียหายแรง ๆ เลยสักคน จะเก็บเลเวลทีก็ลำบากแสนลำบาก ไอ้เวทย์เปลี่ยนธาตุของบัวลอยก็ใช่ว่าจะใช้ได้อย่างต่อเนื่องที่ไหน"
"แล้วเธอคิดว่าจะให้เด็กที่พาพวกเราเกือบตายยกตี้ด้วยความบ้าบอแบบนั้นมาเข้าตี้นะเหรอ? ฉันว่ายิ่งจะทำให้เก็บเลเวลยากมากกว่า" พรีสหนุ่มย้อน
"แล้วที่เลเวลมันช้า เหตุการณ์บ้า ๆ มันเกิดขึ้นมันไม่ใช่เพราะเหตุผลนี้หรือยะ!" เธอท้าวสะเอวยืนประจันหน้า จากการพูดคุยดี ๆ ก็เริ่มมีปากมีเสียงกันขึ้น
นพ บัวลอย มาม่าต้มยำและเด็กสาวนักเวทย์ได้แต่ยืนมองอย่างไม่อยากสอดมือเข้าไปยุ่ง "เป็นนี้ประจำหรือคะ?" มือเล็ก ๆ กระตุกชายเสื้อของนพเรียกถาม
"ก็นะ..." เขาตอบพลางเกาศีรษะเบา ๆ
อัสสัมไม่สนใจจะมองตอบ ชายหนุ่มก้มหน้าลงอ่านหนังสือตามเดิม "ที่มันแย่ลงนั่นไม่ใช่เพราะเธอเอาแต่นั่งดูดเลเวลหรือไงกัน ถ้าช่วย ๆ กันมันก็ดีกว่านี้แท้ ๆ"
ขนมหวานสะอึก นิ้วเรียวยกขึ้นชี้หน้า หนังสือที่เป็นอาวุธคู่กายถูกนำออกมาถือในมือแน่น นพและบัวลอยเห็นว่าสถานการณ์เริ่มเข้าสู่อีหรอบเดิมก็รีบวิ่งเข้าไปล็อคตัวดาร์คพรีสสาวไว้ ส่วนมาม่ายังคงนั่งมองตามเดิม
"นายว่าใครยะ!!!พรีสที่สร้างความเสียหายอะไรไม่ได้นั่นแหละย่ะที่ผิด!!"
"สร้างไม่ได้แต่ก็ไม่เห็นจะไม่มีคนต้องการ ที่สำคัญฉันก็ไม่เคยนั่งเฉย ๆ แล้วกัน"
"นายอัสสัม!!!!" เสียงแปดหลอดตะโกนก้องด้วยความโมโห นพและบัวลอยช่วยกันรั้งร่างของเธอไว้
"ใจเย็น ๆ นะครับคุณหวาน อัส...แกก็พูดเกินไป" เขาหันมองเพื่อน
อัสสัมละสายตาครู่หนึ่ง "หรือว่าไม่จริง?"
เพียงเท่านั้นระเบิดลูกใหญ่ก็ลงร้านเล็ก ๆ ที่พวกเขานั่งพักกันอยู่ ขนมหวานร่ายเวทย์ดำเตรียมจะสาปให้ทุกคนที่อยู่ในรัศมีกลายเป็นศพไปตาม ๆ กัน นพรู้สึกอยากจะกระโดดถีบเพื่อนรักอย่างสุดใจก็คราวนี้
"คุณหวานครับ!!" เขาถือวิสาสะปิดปากอีกฝ่าย "ตกลงครับผมให้นักเวทย์คนนี้อยู่ตี้ด้วย!!"
ขนมหวานหยุดร่ายเวทย์ เหล่านักเดินทางที่หนีตายพอเห็นบรรยากาศกลับสู่สภาพปกติก็ค่อย ๆ ยื่นหน้ายื่นตาเข้ามาฟัง "จริงเหรอ?" ดวงตาสีดำช้อนมอง
"เฮ้ย!!อย่าหาเรื่อง!!" อัสสัมท้วง
พอนพปราดตามองกลับอย่างเอาจริงก็มีเสียงเสียงสบถเบา ๆ ออกมาจากลำคอคนค้าน "ผมเห็นด้วยกับคุณหวานที่ว่าปาร์ตี้เราไม่มีตัวสร้างความเสียหายแรง ๆ เลย และยิ่งเป็นทางเวทย์หรือธาตุด้วยแล้วยิ่งไม่มี"
คนพูดหันมองเด็กสาวนักเวทย์ "หวังว่าเธอคงไม่รังเกียจที่จะร่วมปาร์ตี้กับพวกเรานะ?"
ขนมหวานกอดอกยิ้มอย่างผู้มีชัย "คนอื่นล่ะ?" เธอหันมองไปยังบัวลอยที่รีบส่ายศีรษะไปมา พลางมองไปยังมาม่าที่ยังคงยืนนิ่งฟังอยู่
"ไม่ขัด ก็ดีเหมือนกันจะได้เพิ่มความสนุกมากขึ้น ตีทีละตัวสองตัวมันน่าเบื่อจะตาย" นักรบสาวกอดอกพลางแสยะยิ้มเย็น
"เหลือแต่นายล่ะนะ...." ขนมหวานมองยังอัสสัมที่นั่งหงุดหงิด
"เออ...อยากทำอะไรก็ทำ!"
นพยิ้มพลางเดินเข้าไปกอดคอเพื่อนตน "ไม่ต้องห่วงน่า ฉันว่าไม่แย่อย่างที่คิดหรอกเชื่อสิ!!"
"อ่ะจริงสิ ผมเกี้ยวซ่า ส่วนนี่อัสสัมนะ" เขาแนะนำ
"ขนมหวานจ๊ะ"
"มาม่าต้มยำ"
สายตาทุกคู่หันมองไปยังบัวลอยที่ยังคงยืนนิ่งไม่พูดอะไร ชายหนุ่มได้แต่ยิ้มให้กับเพื่อนร่วมทางคนใหม่ เห็นแบบนั้นนพก็ถอนหายใจแล้วเป็นฝ่ายเอ่ยปากแนะนำแทน "ส่วนนั่นก็ บัวลอย"
"ฉัน ซาลาเปา ค่ะ!! ฝากตัวด้วยนะคะ!!" เธอยิ้มกว้าง แค่ฟังเสียงก็พอจะรู้แล้วว่าเธอไฮเปอร์ขนาดไหน...
พวกเขาทั้งหมดตัดสินใจกลับไปลุยยังที่เดิมอีกครั้ง และดูเหมือนว่าครั้งนี้จะง่ายดายขึ้นจริง ๆ ด้วย นพอาศัยความว่องไวของตนเองล่อมอนสเตอร์ให้ตามมา แล้วส่งต่อให้กับมาม่าที่มีพลังป้องกันสูงคอยรับการโจมตีให้กับซาลาเปาเพื่อให้เธอใช้เวทย์ได้สะดวกและปลอดภัยที่สุด
อัสสัมและบัวลอยคอยทำหน้าที่ช่วยเหลือเท่าที่จะช่วยได้ ส่วนขนมหวานก็นั่งมองเป็นกำลังใจให้ตามเคย... "สู้ ๆ นะจ้า~ เห็นไหมบอกแล้วว่าง่ายดายขึ้นเยอะ!!"
"จะดีขึ้นกว่านี้มากถ้าเธอไม่นั่งอยู่เฉย ๆ" อัสสัมสวนทันควัน
ดาร์คพรีสสาวหัวเราะ "หุหุ...ฉันแค่ไม่อยากไปขัดเข้งขัดขาก็เท่านั้นเอง เดี๋ยวจะทำปาร์ตี้แตกเอาเสียเปล่า ๆ"
ทุกคนเห็นพ้องต้องกันในใจ ว่ามันช่างเป็นคำแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลย....
แม้จะเป็นวันที่เจออะไรมากมายแต่นพก็รู้สึกว่ามันคุ้มค่าจริง ๆ ที่มาที่นี่ นอกจากเลเวลจะขึ้นดีแล้วยังได้เงินและไอเท็มไปไว้ใช้เลี้ยงชีพอีกต่างหาก พอนึกแล้วไอ้การอัพค่าเอจิทะลุเป้าจนการหลบหลีกสูงมันก็ดีเหมือนกันแหะ..ไม่เปลืองยาอีกต่างหาก (เพราะโดนตบชุดเดียวก็สลบเหมือด...)
"เลเวลขึ้นมา 1 เวล แล้วก็เงินอีก 20,000 กว่า ๆ ดีชะมัด!!" ปืนหนุ่มยิ้มร่าเมื่อนั่งคำนวณสิ่งต่าง ๆ
นักรบสาวเก็บเงินเข้าในถุง "งั้น ๆ แหละ..."
"เจ๋งใช่ไหมล่า!! ฮ่า ๆ" ซาลาเปาหัวเราะร่า ยืดอกเต็มที่ แน่นอนถ้าวันนี้ไม่ได้เธอก็คงลำบากหนักอยู่เหมือนกัน
นพยิ้มพลางหันมองชายหนุ่มในปาร์ตี้อีกสองคนที่เหลือ บัวลอยไม่ต้องพูดถึง รายนี้ต่อให้ฟ้าถล่ม แผ่นดินทลาย น้ำท่วมโลก หรือภูเขาไฟระเบิดอย่างไรก็คงไม่คิดจะพูด นี่ถ้าไม่ได้ยินในตอนนั้นเขาคงคิดว่าคน ๆ นี้เป็นใบ้แน่ ๆ
ส่วนอัสสัมนี่ไม่ค่อยอยากจะนึกถึงเท่าไหร่ แค่เหลือบมองก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบแล้ว ใบหน้าคมที่ฉายแววบึ้งตึงหนัก คิ้วเรียวที่ขมวดกันอยู่ตลอดเวลา โกรธ.....ไม่พอใจอยู่สินะ....
ดวงตาสีฟ้าเข้มเหลือบมองดาร์คพรีสสาวที่นั่งอมยิ้มอย่างอารมณ์ดี แอบสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเจ้าหล่อนก็มองเขาอยู่เหมือนกัน "หุหุ....เอาน่า ง้อสักหน่อยเดี๋ยวก็หาย อัสสัมน่ะออกจะติดเธอจะตาย" ขนมหวานเดินมากระซิบเบา ๆ ทำเอาคนฟังงงไปพัก
"อะ...เอ่อ...." ทำไมถึงรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นของเล่นแปลก ๆ...
ดวงตาสีดำของสาวสวยจ้องมองไปยังพรีสตายด้าน "นี่นายอัสสัม! โกรธมาก ๆ ระวังเถอะ เดี๋ยวหนีไปแล้วจะเสียใจนะยะ"
ทำไมภาพที่ฉายอยู่ในหัวสมองของนพตอนนี้เป็นภาพของขนมหวานกำลังยืนหัวเราะ แล้วมีพัดสีสดปิดปากอยู่ก็ไม่รู้ ให้อารมณ์พวกราชินีในการ์ตูนเลยแหะ "เดี๋ยวพวกผมก็คุยกันครับ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก" นพพูดตามจริง พวกเขาไม่เคยโกรธกันได้นานหรอก ไม่สิ...ต้องบอกว่าเคยโกรธกันด้วยหรือ...
สองสาวที่ได้ยินคำพูดนั้นต่างถลาตรงมาลากตัวของนพออกไป ตามด้วยขนมหวานที่ยังคงมีการเหลียวหลังมามองพรีสหนุ่มอยู่ "ระวังเถอะ....จะยุให้หนี....หึหึ"
บอกตรง ๆ ว่าอัสสัมไม่เข้าใจพวกผู้หญิงสามคนนี้เลยจริง ๆ เขาได้แต่ถอนหายใจแล้วเอนหลังพิงพนัก นั่งอ่านหนังสือต่อไป "อะไรของพวกนั้นกันนะ..."
มือปืนหนุ่มถูกลากเข้าไปในห้องพักของหญิงสาวซึ่งถูกจองไว้ต่างหากอีกห้อง เขาโดนจับให้นั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่ง ก่อนพวกเธอทั้งสามจะเข้ามารายล้อมเหมือนกับต้องการรู้อะไรบางอย่าง
เห็นแบบนั้นชายหนุ่มก็หน้าถอดสีอย่างหวาดวิตก "อะ....เอ่อ....มีอะไรกับผมรึเปล่าครับ?"
"คบกันตั้งแต่เมื่อไหร่คะ??" นัยน์ตาโตวาววับเป็นประกาย นักเวทย์สาวเอ่ยถามอย่างรวดเร็ว
"คะ...คบ? หมายถึงรู้จัก???"
มาม่านั่งไขว่ห้างกอดอกนิ่งอยู่บนปลายเตียงที่อยู่ไม่ไกลนัก "พวกนายสองคนคบกันตั้งแต่เมื่อไหร่?"
"สองคน? หมายถึงผมกับใครครับ?" นพยกนิ้วขึ้นชี้ตนเอง
"ก็ซ่ากับอัสสัมไงจ๊ะ" ขนมหวานยิ้ม เธอยืนพิงผนังไม้ของห้อง
คบกัน....นพไม่ค่อยเข้าใจนักหรอกว่าไอ้คำนิยามของพวกผู้หญิงนี่มันเป็นอย่างไรและหมายถึงอะไร แต่ถ้าจะให้คิดก็คงราว ๆ รู้จักกันล่ะมั้ง? "ถ้าถามว่าผมกับอัสมันรู้จักกันตั้งแต่เมื่อไหร่ ก็คงช่วง ม.ต้นอ่ะครับ เรียนที่เดียวกัน..."
"ม.ต้น!! โห.......ไม่น่าเชื่อเลย....." ซาลาเปาตาโต "แล้วเคยมีอะไรกันรึเปล่าคะ??!!"
"หา?....มีอะไรนี่หมายถึง????"
ดาร์คพรีสสาวรีบเดินมาปิดปากที่เอ่ยออกมาตรงแบบสุด ๆ นั่นไว้ "หมายถึง รู้จักกันได้ยังไงน่ะ..."
"ก็เข้าไปคุยกันปกติอ่ะครับ"
"แล้วหมอนั่นนี่นิสัยแบบนี้ตั้งแต่ตอนนั้นรึเปล่า??" มาม่าถามเพราะอยากรู้ เธอแอบสงสัยเหมือนกันว่าไอ้ความเย็นชา หยิ่งเกินผู้เกินคนนั้นเป็นมาแต่เกิดรึเปล่า...
นพทำท่านึก "ถ้าหมายถึงเงียบ ๆ ไม่ค่อยพูดก็คงใช่นะครับ เพราะตอนผมเข้าไปทักก็เคยเกือบจะโดนอัสมันชกหน้าหงายเหมือนกัน ฮะ ๆ" พอคิดแล้วให้ขำ ด้วยนิสัยที่ร่าเริงผิดมนุษย์อย่างเขา พออยากจะเป็นเพื่อนใครก็ต้องเป็นให้ได้ เลยเข้าไปทักแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย จนอีกฝ่ายรำคาญเกือบจะต่อยหน้าเขาเข้าให้จริง ๆ
"ต๊าย....ร้ายกาจแต่เด็ก แต่ไม่นึกว่าหมอนั่นจะเคยคิดต่อยนาย" ขนมหวานเองก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน
"คงเพราะโดนผมกวนประสาทบ่อย ๆ ล่ะมั้งครับ คนอย่างหมอนั่นถึงจะใจเย็นก็เถอะ แต่เป็นพวกเส้นกระตุกง่ายเกินคาดนะ" นพยิ้ม แอบนึกในใจว่าเพื่อนของเขานี่เสน่ห์แรงอีกแล้ว เล่นเอาสาว ๆ ในปาร์ตี้ถึงสามคนต่างเข้ามารุมถามข้อมูลเป็นการใหญ่
ซาลาเปาที่โดนปิดปากอยู่พักถามต่อ "แล้วจากนั้นอัสสัมเคยทำอะไรเกี้ยวซ่าอีกไหม??"
"ไม่นะครับ พอรู้จักกันจริง ๆ หมอนั่นใจดีออก" คนตอบคำถามยิ้มกว้าง
"รักสินะ..." มาม่ายื่นหน้ามาใกล้
ชายหนุ่มถอยหนี "อะ...เอ๋....ใช่ครับ เป็นเพื่อนรักกัน" เขาตอบคำถาม แต่ดูเหมือนพวกสาว ๆ จะไม่ยอมหยุดจ้องหน้าเขาสักที นพเลยพยายามหาวิธีให้ตนเองหลุดพ้น "แต่....แต่มันยังไม่มีแฟนนะครับ!! ไม่เคยเห็นมันพาสาวที่ไหนมาแนะนำเลย..."
ได้ผล...พวกสาว ๆ ที่ทำท่าจะเค้นความถอยกลับไปยังที่ของตน "โอ้....ไม่น่าเชื่อ...." ขนมหวานพึมพำ
"แล้วอัสสัมทำอะไรให้เกี้ยวซ่าบ้าง????" ซาลาเปาเริ่มสนุก ตาของเธอเป็นประกายอีกครั้ง
ชายหนุ่มนิ่งคิด "ก็หลายอย่างนะ...อย่างพาไปโน่นมานี่ พาไปกินนั่นนี่ ก็บอกแล้วว่าหมอนี่ใจดีจะตาย" เขาเอ่ยอย่างภูมิใจในตัวเพื่อนตน ให้ตายสิ....ให้เครดิตขนาดนี้แล้ว พวกสาว ๆ นี่ได้หลงเพื่อนเขาตายแน่ ๆ
"เมะทาส...." มาม่าต้มยำเบิกตากว้าง
นักเวทย์สาวกำมือแน่น ยกขึ้นแนบปากอย่างดีใจ "กรี๊ดดดดดด....เมะทาส!!!"
"ให้ตายเถอะ....นายนี่เป็นเคะที่โชคดีเป็นบ้า...."
นพถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก ไอ้เมะไอ้เคะนี่อีกแล้ว....มันหมายความว่ายังไงกันแน่ เดี๋ยวออกเกมไปคราวนี้เขาต้องรู้ให้ได้ อย่างน้อยก็จะได้มาคุยกับพวกสาว ๆ ไม่ต้องตกยุคหรือพลาดเรื่องอะไรดี ๆ ไป (แน่ใจเหรออยากรู้น่ะ...)
"อะ....เอ่อ....."
"เอาล่ะ!" ขนมหวานฉุดมืออีกฝ่ายขึ้น "นายกลับไปได้แล้ว อัสสัมคงรออยู่"
"เห???"
"นั่นสิคะ รีบกลับไปง้อเร็ว ๆ เข้า" ซาลาเปาฉุดมืออีกข้างของเขาพาเดินไปยังประตูห้อง
ชายหนุ่มรู้สึกงงเป็นรอบที่ล้านกับการกระทำของพวกสาว ๆ เหล่านี้... "อะ...เอ่อคือ..."
"ไม่เป็นไรพวกฉันเข้าใจ รีบไปเถอะ" มาม่าเอ่ยเสริมประโยคสุดท้าย ก่อนเขาจะถูกโยนออกมานอกห้องให้เดินกลับไปแบบมึน ๆ
มือเรียวยกขึ้นเกาศีรษะ "อะไรกันหว่า....เออ แหะ....ว่าจะบอกว่าจะไม่ออนสัก 2 - 3 วัน แต่คงไม่เป็นไรมั้ง..."
ภาษาไทยวันละหลาย ๆ คำ...
ชักคิดหนักแล้วว่าการอยู่กับสาว ๆ กลุ่มนี้จะทำให้เขารู้อะไรที่ไม่น่าจะรู้มากขึ้นหรือเปล่า...
แต่ก็เอาเถอะ...มันก็สนุกดีเหมือนกัน
.
.
.
.
.
.
.
คิดว่าแบบนั้นนะ...
Profile 03
Name : วราลี
Age : 20 ปี
Height : ประมาณ 170 cm.
Weight : ประมาณ ?? kg.
Hair Color : ดำ
Eye Color : ดำ
ข้อมูลเกม
User ID : ขนมหวาน
Hair Color : ดำ
Eye Color : ดำ
Class : White Magic
Job : Priest >> Dark Priest
Lv : 52
Weapon : หนังสือเวทย์
Status :
edit @ 1 Apr 2009 11:52:09 by derick
