ฟิคหลอนสติแตกเรื่อง 4 เชิญเลยจ้า
เชิญพบกับ “ ฟิคชุด ผีหลอกวิญญาณหลอน” เรื่องที่สี่
6
5
4
3
2
1
0!!!!!!!!
“ HAPPY FAMIGLIA & ญาติมิตร”
ภูมิใจเสนอ
รักนี้ที่ใต้สะพาน
Pairing
V
v
8727
V
v
Rate
V
v
NC-80
Author ??????????
Pairing : 8727
Rate : NC-80
ร่างหนึ่งเดินโซซัดโซเซอยู่บนทางเท้าที่ไร้ผู้คน และบนถนนเองก็ไร้รถราสัญจรไปมา...
เป็นเวลาดึกมากแล้ว และไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะหารถกลับไม่ได้ โดยเฉพาะในย่านที่เปลี่ยวและเงียบเชียบเช่นนี้คงไม่มีรถโดยสารส่วนตัวคันใดอยากผ่านไปผ่านมานัก เพราะแทนที่จะได้ลูกค้าบางทีอาจจะต้องเสียรายได้ที่ใช้น้ำพักน้ำแรงหามาทั้งวันไป บางที...อาจจะรวมไปถึงชีวิต...
หากทว่าร่างนั้นก็ยังคงเดินลอยชายอย่างไม่สนใจต่อเสียงเห่าหอนที่ได้ยังมาแต่ไกลๆ นั่นเลยแม้แต่น้อย
สปาน่าคิดว่าตัวเองกำลังเมา...
...ไม่รู้สิ...โลกนี้มันบิดเบี้ยวไปกว่าที่เคยอย่างน่าประหลาด แม้ว่าความจริงความเที่ยงตรงมันก็ไม่เคยมีมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว...
จะอย่างไรก็ตามแต่...ในตอนนี้เขาไม่อาจพยุงร่างให้ตรงได้ แต่ก้าวที่ย่างเท้าออกไปก็โซเซจวนจะล้ม ใบหน้าร้อนวูบด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ไหลเวียนอยู่ภายในร่าง
คิดผิดจริงๆ ที่อยากลองน้ำเมาเหมือนเพื่อนรุ่นเดียวกันกับเขาบ้าง...
กระดาษหนังสือพิมพ์ที่ลงข่าวเรื่องชัยชนะของการแข่งขันหุ่นยนต์ส่งเสียงกรอบแกรบอยู่ในกระเป๋าสะพายบนไหล่
คนที่อยู่ในข่าวคงเป็นใครอื่นไปไม่ได้นอกจากตัวเขา...และด้วยชัยชนะนี้เอง วันนี้เขาจึงมา'ฉลอง'กับเพื่อนๆ ด้วยการเมาต้อนรับวันใหม่
ร่างสูงผ่อนลมหายใจยาวก่อนกวาดตามองไปรอบๆ
อีกไม่ไกลก็จะถึงหอพักแต่ถ้าเดินไปทั้งสภาพแบบนี้เขาไม่แน่ใจว่าจะได้กลับไปนอนที่เตียงหรือในโลงศพ กลัวใจว่าจู่ๆ จะฟุบลงบนถนนให้รถวิ่งผ่านไปมาเหยียบเอาเล่นๆ เขาจึงตัดสินใจที่จะเดินหลบลงข้างทางที่เป็นทางลาดชัน หญ้าที่ขึ้นปกคลุมรองรับรอยเท้าจากการก้าวเดินจนไปสิ้นสุดที่ใต้สะพานที่อยู่ไม่ไกล
ถ้าเป็นที่นี่คงงีบหลับได้สักพัก
...ถึงจะเมาแต่ก็ไม่ควรทำตัวเยี่ยงสุนัข...
จิตสำนึกบ่งบอกเขาเช่นนั้น
เด็กหนุ่มทอดกายลงบนผืนหญ้าอย่างไร้พิธีรีตอง เปลือกตาบางปิดลงบดบังอัญมณีสีฟ้าเอาไว้เบื้องหลังก่อนลมหายใจจะ ดังสม่ำเสมอในระยะเวลาอันรวดเร็ว
...ท่าทางจะเป็นการหลับลึกเสียมากกว่าการงีบกระมัง...
สปาน่าไม่ได้รู้ตัวเลยว่าการมาเยือนของตนได้ปลุกให้ใครบางคนตื่นขึ้นจากนิทรา
คนที่จับจองพื้นที่ตรงนั้นอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว
เขาผู้มีเรือนผมสีน้ำตาลชี้ฟู ดวงตาสีพื้นดินประดับบนดวงหน้าหงิกงอจากความหงุดหงิดที่ต้องตื่นขึ้นทั้งๆ ที่เพิ่งหาโอกาสหลบการฝึกหฤโหดแสนทรมานจากอาจารย์ร่างทารกมาได้เพียงครู่เดียว
ซาวาดะ สึนะโยชิตวัดตามองเงาร่างที่ขยับไหวแผ่วเบาอยู่ข้างๆ
ถ้าเป็นแค่ไอ้ขี้เมาหรือหรือคนเร่ร่อนล่ะก็ แม่เจื๋อนทิ้งแน่...
สึนะโยชิขยับร่างเข้าไปใกล้เพื่อพินิจดูผู้รุกรานอาณาเขตให้ชัดเจน ดีที่คืนนี้พระจันทร์ส่องสว่างมากทีเดียว จึงทำให้มองเห็นได้ในความมืดโดยไม่ยากลำบากนัก
ร่างนั้นนอนตะแคงหันหลังให้เขาอยู่ มือเรียวจึงเอื้อมไปจับบ่าที่แขนเสื้อสีขาวที่มีตราสัญลักษณ์ซึ่งเขาจำได้ลางๆ ว่ามันเป็นตราโรงเรียนอันดับหนึ่งประจำจังหวัด...แล้วดึงให้ร่างนั้นพลิกหงายหน้า...
...หน้าตาดี...
นั่นคือความคิดแรกของเด็กหนุ่มทันทีที่ได้มองสบกับใบหน้าได้รูปนั้น ดวงตากำลังปิดสนิท จมูกเรียวโด่งรั้นได้รูป ริมฝีปากบางหยักสวย
...สมบูรณ์แบบ...
ดูจากโหงวเฮ้งแล้วคงไม่ใช่คนจำพวกที่เขาคิดจะเชือดแน่ๆ
เรือนผมสีทองสว่างนั้นแตกต่างจากพวกเด็กในโรงเรียนที่ไปย้อมผมมาจนเห็นได้เกลื่อนกลาดทำให้สึนะโยชิรู้ได้ในทันทีว่าอีกฝ่ายคงไม่ใช่คนญี่ปุ่น... รูปร่างสูงโปร่งใต้เครื่องแบบนักเรียนที่มอมแมมไปบ้างจากเศษดินเศษหญ้า แต่ก็ไม่ได้ลดความดูดีนั้นลง ดวงตาสีน้ำตาลเพ่งพิจอีกฝ่ายอย่างใกล้ชิด...ใกล้ยิ่งขึ้น...มากขึ้น... ราวกับมีแรงดึงดูดบางอย่างชักนำให้เขาวางมือลงบนแผ่นอกนั้น แม้มันจะไม่ได้กำยำ แต่ก็ให้ความรู้สึกไม่เลวนัก
เมื่อเด็กหนุ่มรู้สึกตัวอีกครั้งก็พบว่าดวงตาสีน้ำตาลของตนกำลังเพ่งพิจอีกฝ่ายอย่างใกล้ชิด...เพียงเสี้ยวลมหายใจ... ร่างของตนกำลังคร่อมอยู่บนร่างของชายแปลกหน้าที่กำลังเมามาย
สึนะโยชิเลิกคิ้วขึ้น ออกจะแปลกใจกับการกระทำของตนเองอยู่ไม่น้อย หากสุดท้ายก็ไม่คิดจะห้ามปรามการกระทำของตนเอง
ริมฝีปากของอีกฝ่ายมีกลิ่นแอลกอฮอล์อวลอยู่เล็กน้อย น่าแปลกที่มันเล็กน้อยเพียงแค่นั้นแต่คนคนนี้กลับเมาเสียราวกับว่าดวดว็อดก้าเป็นขวด เขาเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนคอแข็ง เพราะว็อดก้าขวดที่ว่าตนก็เคยกรอกมันลงคอราวกับน้ำเปล่ามาเรียบร้อยแล้ว แต่ดูเหมือนรสเหล้าจากริมฝีปากคู่นั้นจะทำให้เขาเมาตามไปติดๆ เสียแล้ว
สึนะโยชิปลดกระดุมเสื้อของตนออก ก่อนตามด้วยกางเกง
...เขากำลังคิดจะทำอะไร...
มือเรียวบางเริ่มสัมผัสไปตามร่างกายของตนเองเพื่อลบล้างอากาศยามค่ำคืนที่หนาวเย็นออกและพร้อมจะเปลี่ยนมันให้ลุกเป็นไฟได้ทุกเมื่อ...
...ก็หาความสุขให้ตนเองอย่างไรล่ะ...
ร่างขาวนวลสะท้อนแสงจันทร์เงินยวง เขาค่อยๆ แนบสะโพกกับต้นขาเรียวใต้กางเกงขายาวของอีกฝ่าย ขยับกระตุ้นพยายามปลุกอีกฝ่ายขึ้นมา แต่...ราวกับว่ามันเป็นเรื่องยากลำบาก มีเพียงเสียงครางอือคลายจะรำคาญก่อนมือเรียวของคนหลับจะปัดไล่ราวกับกำลังไล่แมลง
สึนะหอบหายใจก่อนตะครุบเอาเข็มขัดของอีกฝ่ายแกะออกอย่างรวดเร็วพอๆ กันกับยามที่เปลื้องผ้าตนเอง เด็กหนุ่มโน้มดวงหน้าลงจูบริมฝีปากรสเหล้าอีกครั้ง พร้อมทั้งคว้าเอาสิ่งที่ถูกปกปิดอยู่ภายใต้อาภรณ์บางเบาชิ้นน้อยออกมากอบกุมไว้
รู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายกำลังสั่นเกร็ง เมื่อขยับมือกายนั้นก็แข็งขืนขึ้นทีละน้อย จนกระทั่งเปลือกตาบางเริ่มขยับไหว...เจ้าของดวงตาสีน้ำตาลจึงยิ้มเล็กน้อยก่อนยกสะโพกของตนขึ้น
...อา...ดวงแก้วเบื้องหลังเปลือกตาบางนั้นเป็นสีฟ้าอย่างที่คิดไว้จริงๆ ด้วย...
สปาน่าสะดุ้งเมื่อบางสิ่งที่ทั้งอุ่นและนุ่มกำลังกลืนกินแก่นกายของตน เสียงทุ้มครางต่ำก่อนพยายามปรือตามองเงาร่างเบื้องบนให้ชัดเจนยิ่งขึ้นหากความพร่าเบลอของดวงตาที่ถูกฤทธิ์แอลกอฮอล์เล่นงานก็ไม่อาจจับภาพใดได้มากไปกว่าเงาอันเลือนลาง
ความร้อนในร่างกายกำลังพลุ่งพล่านจนทำให้เขาไม่อาจปัดป้องสัมผัสจากคนแปลกหน้าคนนี้ได้ หรือบางที...ถึงคิดจะทำร่างกายนี้ก็ไม่สามารถขยับได้ดังใจคิดอยู่วันยังค่ำ
"อ๊า...อ๊า!..." เสียงครางจากร่างเบื้องบนที่กำลังขยับไหวทำให้หัวใจเต้นแรงอย่างน่าประหลาด ชายแปลกหน้าที่กำลังปรนเปรอเขาด้วยร่างกายของตนเองดูช่ำชองและเชี่ยวชาญ คนคนนั้นรู้ดีว่าขยับอย่างไรถึงจะทำให้ทั้งตัวเองและคนเบื้องล่างรู้สึกดี
ช่องทางอ่อนนุ่มร้อนผ่าวกลืนกินเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ฝ่ามือเล็กๆ ที่วางอยู่บนหน้าท้องของเขาเพื่อพยุงร่างตัวเองเอาไว้ขยับไหวแผ่วเบาตามแรงกระแทกกระทั้นจากการขยับไหวของตนเองทำให้รู้สึกแปลกๆ หากก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าความวาบหวามนั้นทำให้รู้สึกดีเพียงใด
มือนุ่มไล้แผ่วเบาบนร่างข้างใต้ราวกับจะทำให้สติของเด็กหนุ่มเตลิด...ซึ่งมันก็ได้ผล
สปาน่าหอบหายใจแรงเมื่อร่างเบื้องบนบีบรัดแน่นเข้าพร้อมทั้งจังหวะการแทรกสอดเร็วยิ่งขึ้น...ในครั้งสุดท้ายที่อีกฝ่ายยกสะโพกขึ้นจนเกือบหลุดพ้นก็ทิ้งตัวลงมาทาบทับแนบสนิท
สปาน่ารู้สึกถึงบางสิ่งที่พลุ่งพล่านเบื้องล่างกำลังปลดปล่อยภายในช่องทางนั้นขณะเดียวกับที่หยาดน้ำอุ่นๆ ก็สาดกระเซ็นโดนเสื้อสีขาวจนติดเป็นคราบสีขุ่น
...มีเพียงเสียงหอบหายใจของทั้งสองร่างท่ามกลางความเงียบ...
ก่อนสะโพกบางจะขยับน้อยๆ เรียกอาการสะดุ้งจากคนเบื้องล่าง
สึนะปรือตาฉ่ำเยิ้มมองอีกฝ่ายที่ดูเหมือนว่าสติยังกลับมาไม่ครบถ้วนนักก่อนเอื้อมมือไปจับมือของเด็กหนุ่มให้กอบกุมแกนกายของตน
"ทำให้ผมด้วยสิครับ" เอ่ยกระซิบเสียงหวานกระเส่าก่อนกดแทรกร่างลงไปอีกครั้ง เจ้าของมือคู่นั้นเริ่มนวดเฟ้นจนกายเล็กๆ แข็งขืนชูชัน
สึนะยิ้มอย่างพอใจก่อนเริ่มขยับกายอีกครั้งโดยไม่สนใจต่อความเมื่อยล้าของกล้ามเนื้อที่กำลังร้องอุธรณ์ลั่น
...ในเมื่อความกระสันมันมีมากกว่า สิ่งใดเล่าจะหยุดราคะเอาไว้ได้...
สปาน่าขยับมือตามจังหวะที่สะโพกบางชักนำ อารมณ์ที่ดับมอดไปแล้วเริ่มกลับมาคุกรุ่นอีกครั้ง ดวงตาสีฟ้าอันพร่ามัวปรือลงก่อนพยายามปรับลมหายใจอย่างยากลำบาก
เขารู้ว่าเมื่อมือของตนกระตุ้นกายของอีกฝ่ายได้ดีเพียงใดช่องทางอ่อนนุ่มนั้นก็ยิ่งบีบรัดมากขึ้นเพียงนั้น
สปาน่าสะบัดเงยลำคอขึ้นจนสุดเมื่อความปรารถนาของตนถูกตอดรัดก่อนกระแทกกายขึ้นเพื่อปลดปล่อยจนช่องทางนั้นล้นปรี่ด้วยหยาดน้ำคาว
สึนะโยชิมุ่ยหน้าลงเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเสร็จไปอีกครั้งโดยไม่รอ ก่อนริมฝีปากจะคลี่ยิ้มหวาน มือบางรั้งให้อีกฝ่ายกอบกุมสะโพกของตนก่อนทิ้งกายลงหยุดการเคลื่อนไหวทั้งมวล
"อยากทำอะไรก็ทำเลยสิครับ..." เสียงหวานเอ่ยกระซิบริมใบหูก่อนแกล้งขยับร่างน้อยๆ เป็นนัยให้อีกฝ่ายรู้ว่าตนกำลังต้องการอะไร
สปาน่าเริ่มขยับกายอีกฝ่ายให้กระแทกกระทั้นด้วยจังหวะตามใจชอบ
"อ๊ะ อ๊า... อ๊า!!" เสียงครวญดังก้องในความเงียบที่มีเพียงกลิ่นดินกลิ่นหญ้าและกลิ่นคาวเลือดที่ไหลอาบต้นขา หากกลับไม่ปรากฎร่องรอยของความเจ็บปวดบนใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุขสมนั้นเลยแม้แต่นิด
มือเรียวสัมผัสถูกของเหลวเหนียวเหนอะที่เริ่มแผ่ขยายหากสิ่งที่รับรู้ในเวลานี้กลับมีเพียงความร้อนรุ่นที่กำลังทำให้สติของตนเตลิดเปิดเปิง
ร่างเล็กเกร็งกายแน่นก่อนจะปลดปล่อยออกมาในจังหวะสุดท้ายที่มือเรียวคู่นั้นดันร่างของตนลงรับแกนกายแนบสนิท...
"อ๊าาาาา!!!..."
เสียงครางครวญดังก้องยาวนานเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหลงเหลือเพียงความเงียบและเสียงหอบหายใจอีกครั้งหนึ่ง
ร่างเล็กทั้งตัวเอนซบแผ่นอกภายใต้เสื้อนักเรียนที่เปรอะไปด้วยคราบขาวขุ่นเพื่อพักหายใจก่อนยกสะโพกขึ้น ...บางสิ่งที่รินออกมาจากช่องทางนั้นทำให้เขามุ่ยหน้าก่อนเลือกที่จะละเลยมันและทิ้งกายลงนอนบนพื้นหญ้าข้างๆ สึนะโยชิผ่อนลมหายใจออกอย่างเป็นสุขก่อนปิดเปลือกตาลงเพื่อไล่หยาดเหงื่อที่เกาะพราวบนแพขนตา
...ริมฝีปากบางแสยะยิ้มพร้อมทั้งดวงตาสีน้ำตาลที่ทอดมองร่างข้างใต้ที่หลับใหลไปอีกครั้ง...
"อา..."
...ปวดหัวจัง...จะไม่กินอีกแล้วเหล้าเนี่ย...
ดวงตาสีฟร้าปรือขึ้นอย่างมึนเบลอก่อนยันกายขึ้นลุกพลางปัดบางสิ่งที่คลุมหน้าออกอย่างรำคาญ แสงแดดที่ค่อนข้างแรงแล้วบ่งบอกให้เขารู้ว่านี่คงเป็นยามสายแล้ว...หากผิวกายกลับ...หนาว...
...สปาน่าเบิกตากว้างเมื่อเพิ่งสังเกตเห็นว่าร่างของตนนั้นเปลือยเปล่า...ซึ่งมันหมายถึงเช่นนั้นจริงๆ แม้กระทั่งชั้นในสักตัวก็ยังไม่เหลือติดตัวเอาไว้ สิ่งที่เขาปัดออกเมื่อครู่กองอยู่ข้างๆ นั่นคือหนังสือพิมพ์ที่เขาจำได้ว่าใส่มันเอาไว้ในกระเป๋า และกระดาษนั้นก็ได้คลุมอยู่ทั้งร่างราวกับคลุมศพคนโดนรถชนอย่างไรอย่างนั้น
ดวงตาสีฟ้ารีบกวาดมองไปรอบๆ พยายามหากระเป๋าของตนที่อาจจะตกอยู่ใกล้ๆ หากสิ่งที่พบก็มีเพียงรอยเลือดบนพื้นหญ้าและรองเท้าแตะฟองน้ำ...
รองเท้าแตะ????
มือเรียวหยิบมันขึ้นมาดู...เส้นเลือดบนขมับเต้นตุบเมื่อเห็นข้อความบนนั้น...
'เมื่อคืนสนุกมาก ^v^ ผมขอรับค่าตอบแทนไปล่ะนะคร๊าบ~'
...
..
ตูม!!!!
เสียงผืนน้ำแตกกระจายดังลั่นด้วยน้ำมือของคนที่ปารองเท้านั้นออกไปด้วยแรงโมโห สายน้ำแตกกระจายเป็นฟองฝอยหากรองเท้าเจ้ากรรมดันกระทบกับโขดหินแล้วดีดกลับมาตบเข้าเต็มๆ หน้าของคนที่ประทุษร้ายมันแม่นราวกับจับวาง
พ่อหนุ่มผู้ชนะเลิศในการแข่งขันสร้างหุ่นยนต์ผู้เป็นที่หมายปองของใครต่อใครเมื่อโดนหยามหน้าเช่นนี้ ไยจะทนได้
"อย่าหวังว่าจะหนีรอดเลยไอ้หัวขโมย!!!!"
แล้วมอสก้ารุ่นตามล่าคนโดยระบุจากสิ่งของของเป้าหมายจึงถือกำเนิดขึ้นด้วยประการฉะนี้นั่นเอง...
...คำประกาศก้องดังขึ้นพร้อมกับสายลมที่พัดแรง...
...พัดเอากระดาษหนังสือพิมพ์อันบางเบานั้นปลิวว่อนขึ้นฟ้า ทำมุมกับแสงแดดที่ทอประกายเจิดจ้าอย่างงดงาม...
Fin
edit @ 19 Apr 2009 21:16:57 by derick
