Fiction Vocaloid
Title : VOLUNTIA - Side Story : Blue Memories
Pairing : -
Genre : Drama
Rate : G
Warning : - (ยัง ๆ ยังปลอดภัย กรั่ก ๆ)
Author Note : มันเป็นเสี้ยวหนึ่งจากฟิคโวลคัลลอยด์เรื่องยาว ซึ่งเรื่องนี้ออกจะเป็นกึ่ง AU ด้วยซ้ำ นึกยังไงอยากเขียน...คงเพราะได้ไปเห็นแฟนอาร์ทญี่ปุ่นคนหนึ่งที่เขาวาดโดเถือก ๆ นี้ เลยอยากลองแต่งฟิคดู จะพยายามไปให้ได้ตลอดลอดฝั่งนะฮา.... ส่วนใครคู่ใครยังไงนี่รอลุ้นในเรื่องหลักแล้วกัน แต่ตอนนี้ขอแต่งพาร์ทเสี้ยวของแต่ละตัวละครหลักในเรื่องเล่นก่อน แคะ ๆ
สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานสีขาวสะอาด
ดวงตาสีน้ำเงินมองไปโดยรอบห้องกระจก ไม่มีใคร ไม่มีผู้ใด เขาลุกขึ้นนั่งพร้อมจ้องไปยังเสียงประหลาดที่ดังต่อเนื่องออกมาจากกล่องสี่เหลี่ยมแถว ๆ หัวนอนตน แล้วสำรวจสายระโยงระยางที่ติดอยู่กับตัว เหมือนเชื่อมเขาไว้กับเจ้ากล่องนั่น
-ตี้ด- -ตี้ด- -ตี้ด-
ยังคงดังต่อเนื่องไม่หยุด เด็กหนุ่มมองไปยังจอสีดำที่มีเส้นสีเขียวยาววิ่งรอก ความฉงนบังเกิดอีกครั้ง ร่างเล็กพยายามลุกขึ้นนั่ง ขาของเขาทิ้งให้ห้อยลง ค่อย ๆ พาตนเขยิบเข้าไปใกล้อย่างระมัดระวัง
ใบหน้าอ่อนวัยสอดส่ายไปมา มองสลับซ้ายขวาพลางตัดสินใจกระโดดลงจากเตียงนอนสีขาว มือเล็กทั้งสองจับเจ้ากล่องที่อยู่สูงท่วมหัวไว้แน่น ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวอะไร แต่คิดว่ามันเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เขาต้องมาอยู่ในสภาพนี้
ผมเป็นใคร?
ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?
แล้วคนอื่น ๆ ไปไหน?
หรือผมอยู่เพียงลำพัง...คนเดียว?
เสียงบางอย่างดังแทรกเข้าโสตการฟัง เขาหันมองยังตนเสียง ร่างของชายสูงวัยภายใต้เสื้อคลุมดูคุ้นตาเดินตรงเข้ามา มือหนึ่งถืออะไรบางอย่างแนบกายไว้ ใบหน้าที่รกไปด้วยหนวดเคราแย้มยิ้ม
"ตื่นแล้วหรือไคโตะ?"
ไคโตะ?....เป็นชื่อของผมงั้นหรือ?
เขาวางสิ่งของที่ถือติดมาไว้บนโต๊ะที่วางเจ้ากล่องนั่น แล้วอุ้มเด็กหนุ่มขึ้นนั่งบนเตียงตามเดิม "เจ็บตรงไหน? หรือรู้สึกผิดปกติอะไรรึเปล่า?"
เจ็บ?....คืออะไร?
แล้วผิดปกติ...เป็นแบบไหน?
จดจำได้ในหลาย ๆ อย่าง แต่ก็ไม่สามารถรู้ได้ในหลาย ๆ อย่าง ไม่รู้ว่าตนเป็นใคร ชื่ออะไร ความรู้สึกพื้นฐานอื่น ๆ แต่สามารถจดจำได้ว่าสิ่งนี้เรียกว่าอะไร สิ่งนั้นเรียกว่าอะไร มนุษย์มีรูปร่างหน้าตาอย่างไร และช่วงอายุต่าง ๆ ควรมีหน้าตาเป็นแบบไหน
น่าประหลาดที่ความทรงจำและสิ่งที่ลืมเลือนไปดูจะค้านกันเหลือเกิน
"ขอโทษทีนะ เพราะฉันเองนั่นแหละ"
ดวงตาสีน้ำเงินเงยมองผู้ที่ยกมือขึ้นลูบศีรษะตนเบา ๆ ทำไมถึงรู้สึกว่าความหวาดกลัวซึ่งก่อตัวขึ้นอย่างช้า ๆ ค่อย ๆ เบาบางลงไปได้ เด็กน้อยกุมหน้าอกตน แล้วลองหลับตานิ่งคิด....
เขาเริ่มจำได้.....มันคือสิ่งที่เรียกว่า ความอบอุ่น
ชายคนนั้นพูดอะไรมากมายให้เขาฟัง โดยบอกว่าเขาคือโวลคัลลอยด์ สิ่งพิเศษที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อคอยรับใช้มนุษย์ มนุษย์ที่เป็นนายของตนเอง แต่ในระหว่างการทดสอบโปรแกรมทั้งหลายเกิดผิดพลาด ทำให้เขาได้รับผลกระทบกระเทือนจนความทรงจำที่มีขาดหายและปะปนกัน ต้องอาศัยเวลาในการฟื้นฟู
ด้วยเหตุนี้เขาจึงถูกแยกจากโวลคัลลอยด์คนอื่น ๆ "เธอชื่อไคโตะ เป็นพี่ชายของโวลคัลลอยด์ตัวอื่น ๆ"
พี่ชาย?....ฟังดูแล้วรู้สึกได้ถึงอะไรหลาย ๆ อย่าง
"ไม่เป็นไร เดี๋ยวไม่นานเธอก็จะได้ไปเจอคนอื่น ๆ ไม่ต้องห่วง ฉันจะทำให้เธอออกไปยังโลกภายนอกให้ได้" รอยยิ้มนั้นทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกปประหลาดอีกครั้ง
เขาลุกขึ้นยืน "วันนี้ฉันคงต้องไปก่อน แล้วพบกันพรุ่งนี้นะไคโตะ"
ดวงตาสีน้ำเงินมองร่างที่ค่อย ๆ เดินจากไป ก่อนตัดสินใจกระโดดลงจากเตียง มือเล็กคว้าเอาชายเสื้อคลุมสีขาวที่พริ้วไหวไว้แน่น "ชื่อ...อะไร?" ถ้อยคำบางเบา ออกมาราวเด็กหัดพูด
คนถูกถามก้มลงเงี่ยหูฟัง "อ่อ...ฉันชื่อ......"
ชื่อ.....อะไร??
สิ่งที่เห็นคือท้องฟ้ามืดครึ้มแสนกว้างใหญ่
ดวงตาสีน้ำเงินกระพริบ ลมหายใจหอบถี่ ใบหน้าเคลือบไปด้วยความตื่นตระหนกระคนสงสัย แขนหนึ่งค้ำยันดันร่างที่นอนอยู่ของตนให้ลุกขึ้นนั่ง หวนนึกถึงความฝันที่เกิดขึ้นจากการหลับไหลด้วยความอ่อนเพลียของตน
"ชื่อ......อะไรกันแน่? คุณชื่ออะไรกันแน่?"
เด็กหนุ่มในวันวานเติบโตขึ้นสมวัย ใบหน้าขาวแต้มไปด้วยคราบความสกปรกจากฝุ่นโคลน เสื้อโคทยาวสีขาวเองก็มีสภาพซ่อมซ่อและย่ำแย่ไม่ต่างกันนัก เขากำผ้าพันคอสีเดียวกับเส้นผมและดวงตาที่วางกองอยู่บนพื้นปูนแน่น ก่อนหยิบมันขึ้นพันรอบลำคอตน
"โลก....ที่น่ากลัว...สินะ?" ดวงตาจ้องมองภาพความมืดหม่นด้านล่าง
โลกที่หมุนเวียนเปลี่ยนแปลงไป เป็นเดือน เป็นปี หรือกี่สิบปี.... "ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไป..."
แต่ทำไมเขาถึงหยุดนิ่ง?
รูปร่างหน้าตาที่ยังคงเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ดวงตาที่ยังคงกระจ่างใสคอยเฝ้ามองดูเวลาผันผ่าน จากเด็กเล็กเป็นผู้ใหญ่ จากผู้ใหญ่ไปสู่วัยชราและตายลงในที่สุด
เกือบยี่สิบปีแล้วที่เขาหนีออกมาจากที่แห่งนั้นด้วยความประสงค์ของชายคนนั้น และก็เกือบยี่สิบปีแล้วที่เขาร่อนเร่เฝ้ามองวัฐจักรชีวิตของมนุษย์
ราวกับโวลคัลลอยด์ที่ผิดพลาด บิดเบือนจุดประสงค์ที่สร้างมาให้คอยรับใช้มนุษย์ผู้เป็นนายเสียสิ้น "อ่า....ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลยจริง ๆ"
เสียงฝีเท้าคนนับสิบดังใกล้เข้ามา ดวงตาสีน้ำเงินหันขวับมองด้วยความตระหนกก่อนจะลุกขึ้นแล้วออกวิ่งไปอย่างรวดเร็ว ไม่มีจุดหมาย ไม่มีแผนการใด ๆ ในสมอง นอกจากหนี...หนีไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดสิ้นสุด หนีไปตราบจนชีวิตของเขาจะมอดดับลง
มันคือคำสั่งแรกและอาจเป็นคำสั่งสุดท้ายจากมนุษย์คนหนึ่งที่มีให้แก่เขา....
"อย่าให้หนีไปได้!!!"
- ตรวจสอบถูกต้อง -
โวลคัลลอยด์ 00 รหัส XXXXXX ตามหมายจับกุม
โวลคัลลอยด์ที่ไม่มีมาสเตอร์ก็เท่ากับทหารที่หนีหน้าที่ เขาต้องใช้ชีวิตอย่างหลบ ๆ ซ่อน ๆ แบบนี้มาเป็นเวลาเกือบยี่สิบปี ยี่สิบปีที่สอนให้คนอย่างเขาได้รู้อะไรมากมาย รู้ซึ้งถึงคำว่ามนุษย์ธรรมดา และมนุษย์ที่อยู่เหนือมนุษย์ทั้งปวง
เพราะโลกที่เกิดกับโลกที่ยืนอยู่ในตอนนี้มันช่างต่างกันเหลือเกิน.....
"เร็ว!!!อย่าให้หนีไปได้!!!!"
เขาออกวิ่ง วิ่งจนสุดกำลังที่มี ดวงตามองไปยังแสงสว่างเบื้องหน้าที่อยู่ไกลลิบลับ แสงสว่างจากดวงจันทร์ที่เล็ดลอดผ่านช่องตึกสูง ไม่รู้เป้าหมาย ไม่มีอะไรในความคิดนอกจากการหนี...หนีเพียงอย่างเดียว
แต่เหมือนกำลังค่อย ๆ ลดน้อยลงเรื่อย ๆ ขาสองข้างดูหนักกว่าปกติ "แฮ่ก ๆ ....." เขาหายใจหอบถี่หนัก
แล้วร่างนั้นก็โดนคว้าไว้ด้วยพลังงานอันมหาศาล มือนั้นฉุดกระชากแล้วกดเขาลงแนบกับพื้นถนนที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝนที่คั่งค้างอยู่ เขาเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวด เสียงในลำคอหลุดรอดออกไป
"แสบนักนะ ตามจับมาตั้งนาน"
ชายหนุ่มพยายามดิ้นรนอย่างที่สุด กัดฟันทำทุกวิถีทางเพื่อให้ตนหลุดพ้นจากการจับกุมนั้น ไม่เข้าใจว่าทำไม เพราะอะไรเขาถึงต้องหนี ทั้ง ๆ ที่หากโดนจับได้อาจจะสบายกว่า
มันคือคำสั่ง....คำสั่งที่ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องทำให้สำเร็จ....
คำสั่งที่เฝ้าทำมาตลอดชีวิต เขาหลับตานิ่งเหมือนยอมรับความพ่ายแพ้อยู่กลาย ๆ บางทีการถูกพาตัวไปอาจไม่ได้น่ากลัวนัก หรือไม่เขาอาจจะได้เจอกับมาสเตอร์สักคน เพื่อพิสูจน์ว่าตนไม่ใช่โวลคัลลอยด์ที่ผิดพลาด
ในขณะนั้นเองเขาเห็นร่างของใครคนหนึ่งสะท้อนในแอ่งน้ำเบื้องหน้า สวมชุดสีเดียวกับท้องฟ้ายามค่ำคืน และยืนนิ่งมองด้วยรอยยิ้มประหลาด
วินาทีนั้นสิ่งที่ประทับอยู่ในความทรงจำของเขา
คือนัยน์ตาคมกร้าวสีจางราวกับดวงจันทร์
=================================
STATUS : คอมพัง&ยืมลูกสะมีใช้
ปล.ใกล้เวลาจะหายไปจริง ๆ แล้ว OTL
edit @ 1 May 2009 01:01:08 by derick
