[Fiction Vocaloid]

Title : VOLUNTIA - Side Story : The Moon Memories

Pairing : -

Genre : Drama

Rate : G

Author Note : มันเป็นเสี้ยวหนึ่งจากฟิคโวลคัลลอยด์เรื่องยาว  ซึ่งเรื่องนี้ออกจะเป็นกึ่ง AU ด้วยซ้ำ  นึกยังไงอยากเขียน...คงเพราะได้ไปเห็นแฟนอาร์ทญี่ปุ่นคนหนึ่งที่เขาวาดโดเถือก ๆ นี้ เลยอยากลองแต่งฟิคดู  จะพยายามไปให้ได้ตลอดลอดฝั่งนะฮา.... ส่วนใครคู่ใครยังไงนี่รอลุ้นในเรื่องหลักแล้วกัน  แต่ตอนนี้ขอแต่งพาร์ทเสี้ยวของแต่ละตัวละครหลักในเรื่องเล่นก่อน  แคะ ๆ

ไม่มีอดีต

เพราะไม่เคยคิดอยากจดจำ

เสียงปืน  ระเบิดและอาวุธสงครามนานาชนิดดังผสมปนเปกันจนกลบเสียงคำพูดที่ออกมาจากเครื่องมือสื่อสาร  ดวงตาสีดำจ้องมองสถานการณ์เบื้องหน้า  แล้วหันกลับมามองเพื่อนร่วมรบเบื้องหลังซึ่งต่างก็ได้รับบาดเจ็บและอยู่ในอาการหวาดกลัว

หวาดกลัวเฉกเช่นผู้กำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความตาย

"พวกมันมากันเยอะ  เราต้องตายแน่ ๆ!!!"

มันซึมลึกเข้าสู่ห้วงความคิด  มนุษย์สุดท้ายแล้วก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับความหวาดกลัวเบื้องลึก  มีใครบ้างไหมที่ไม่กลัวความตาย  มีใครบ้างไหมที่คิดแค่ว่ามันคือจุด ๆ หนึ่งที่ชีวิตต้องเดินไปถึง

จะช้าหรือเร็ว...ก็ต้องตายด้วยกันทั้งนั้น

พวกเขาคือทหารซึ่งทำหน้าที่ปกป้องดินแดนแม่  ปกป้องเมืองหลักซึ่งเป็นเมืองแห่งเทคโนโลยีและวิวัฒนาการ  ศูนย์รวมแห่งพลังและความหวังของมนุษย์ชาติ  รากฐานสำคัญอันจะสร้างประเทศและโลกที่ถูกทำลายลงกลับคืนมาดังเดิม

โลกที่ถูกทำลายจากน้ำมือมนุษย์....

"พวกมันมาแล้ว!!!"  เสียงร้องที่ดังขึ้นพร้อมกับร่างกายที่พยายามตะเกียกตะกายหนีเอาตัวรอด  ชายหนุ่มหันหลังมองไปยังศัตรูที่ต่างวิ่งตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว  มือจับอาวุธในมือยิงสวน  ต่อสู้ดิ้นรนพร้อมกับการถอยร่นหนี

ก็เป็นได้แค่ทหารแนวหน้าที่ถูกทอดทิ้งเมื่อเห็นว่าการต่อสู้ไร้ซึ่งชัยชนะ  วินาทีที่หวนคำนึงคิดอย่างโกรธแค้นนั้น  ลูกตาทั้งสองก็ถูกอะไรบางอย่างฟาดฟัน  เลือดสีแดงสดไหลอาบลงพร้อมกับภาพการมองเห็นที่ถูกตัดขาด

ทุกอย่างกลายเป็นสีดำสนิท....

ปัจจุบัน

มีเพียงวันนี้และวันพรุ่งนี้

เสียงอาวุธมีคมฟาดฟันลงบนผิวเนื้อบาง  เลือดสีแดงสดไหลทะลักพร้อมกับเนื้อในซึ่งออกมาตามช่องว่างของบาดแผล  มันใหญ่และรุนแรงจนแทบจะแยกร่างของมนุษย์คนหนึ่งให้ขาดออกเป็นสองท่อน

ดวงตาสีเดียวกับดวงจันทร์ส่องประกายวาววับ  ก้มลงมองดูเหล่าร่างไร้วิญญาณบนพื้นปูนเย็นยะเยียบ  มือกำอาวุธแน่นพลางสะบัดเอาสิ่งแปดเปื้อนออก 

แอ่งน้ำเจิ่งนองบ่งบอกถึงสภาพอากาศก่อนหน้า  ไอชื้นจากสายฝนที่ยังคงหลงเหลือก่อความหนาวเย็น  เสริมอากาศในยามค่ำคืนให้ยะเยือกหนัก  ขนาดลมหายใจยังพ่นออกมาเป็นไอ

เสียงสัญญาณจากแหล่งใดสักที่ติดต่อผ่านอุปกรณ์สื่อสารที่ถูกใส่อยู่บริเวณใบหู ["ทิศใต้ประมาณ 300 เมตร มีทหารอีกกลุ่มไล่ตามใครสักคนอยู่"]

"กี่คน?"

["5 คน อาวุธครบมือ"]  ผู้ตอบนิ่งเงียบไปพัก  ["พวกนี้เป็นพวกทหารพิเศษที่ถูกส่งมาเพื่อตามจับกุมพวกหนีคดี"]

"นักโทษหรือ?"  เขาเก็บดาบด้ามยาวไว้ด้านหลังตามเดิม

["ไม่น่าใช่นะ...รู้สึกจะเป็นโวลคัลลอยด์"]

ใบหน้าคมกระตุกเล็กน้อย  "โวลคัลลอยด์?....นอกจากไอ้บ้านั่นแล้วยังมีพวกประหลาดโผล่มาอีกรึไงกัน..."

โวลคัลลอยด์  มนุษย์เทียมที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อคอยรับใช้  ในความรู้สึกเขามันไม่ต่างอะไรจากตุ๊กตาที่ถูกสร้างขึ้นมาด้วยเทคโนโลยีบ้า ๆ เพื่อสนองความต้องการของพวกมนุษย์บางกลุ่มที่อ้างว่าตนเป็นสัตว์โลกชั้นสูง 

จริง ๆ แล้วมันก็แค่พวกสัตว์แสนน่ารังเกียจนั่นแหละ

"ช่างเถอะ...ยังไงก็ต้องไปเล่นกับพวกนั้นอยู่แล้ว"  ใบหน้าคมแสยะยิ้มเย็น  ทำให้อากาศที่ว่าหนาวแล้วยิ่งยะเยือกขึ้นไปอีก

ก็แค่การเล่นสนุกเท่านั้น...

เวลาผ่านมาเกือบสามปีแล้ว  หลังจากเหตุการณ์นั้น  เหตุการณ์ที่ทำให้เขาสูญเสียดวงตาของตนเองไป  แถมยังต้องกลายเป็นสัตว์ทดลอง ‘ดวงตาแห่งพระเจ้า' ที่ถูกผลิตขึ้นเพื่อใช้ทางการทหาร  ดวงตาที่สามารถมองเห็นทุกสิ่งทุกอย่างได้ชัดเจนแม้อยู่ในความมืดมิด

ดวงตาแห่งพระเจ้าอะไรกัน...มันเป็นดวงตาปีศาจชัด ๆ!!

ไม่ใช่แค่การมองเห็นในที่มืดได้ดีราวกับเวลากลางวัน  แต่ความกระหายในการต่อสู้และฆ่าฟันก็เพิ่มสูงขึ้นด้วย  ผู้ที่เป็นเหยื่อทดลอง  ผู้ที่ไม่สามารถเข้ากับมันได้  ต้องตายไปอย่างทุกทรมานในฐานะคนบ้าคลั่ง 

สิ่งสุดท้ายที่คนพวกนั้นได้เห็นคือชีวิตของเพื่อนร่วมสมรภูมิและเลือดในกายของตนเอง

เขาวิ่งลงไปยังทางด้านล่าง  ผ่านตึกหลายระดับที่ตั้งเรียงรายกัน  ยามกลางคืนคือเวลาอันน่าหวาดกลัว  เหล่านักล่าเนื้อ  ผู้กระหายในวิญญาณและตัณหาอันไม่รู้จักจุดสิ้นสุด  ผู้บ้าคลั่งจนลืมความเป็นมนุษย์ไปเสียสิ้น

เวลาที่บุคคลเหล่านั้นจะออกอาละวาดทำลายล้างทุกอย่างเพื่อความต้องการของตน

เสียงซึ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ บ่งบอกให้ชายหนุ่มรับรู้ถึงเป้าหมาย  เขาหยุดยืนมองภาพตรงหน้า  ห่างออกไปในระยะพอประมาณ  จ้องมองไปยังจำนวนทหารที่มิได้เกรงกลัวภัยอันตรายใด  แล้วก้มลงมองยังร่างเบื้องล่าง

เส้นผมสีน้ำเงินเปียกปอนไปด้วยน้ำที่คั่งค้างอยู่บนพื้นถนน  เสื้อสีขาวที่แอดเปื้อนไปด้วยคราบฝุ่นโคลน  และใบหน้าที่เห็นเพียงส่วนน้อยที่ถูกกดให้จมอยู่บนผืนปูน

อาวุธชิ้นเดิมถูกหยิบขึ้นจากด้านหลัง  เขากระชับมันไว้ในมือแน่นพลางเดินก้าวเท้าเข้าไปใกล้อย่างเงียบเชียบ  แต่กระนั้นก็ไม่อาจหลบพ้นสายตาของผู้ที่ตกเป็นจำเลยอยู่ได้

ดวงตาสีซีดก้มลงมองดวงตาสีฟ้าที่แหงนมองมา  วินาทีนั้นที่ทำให้เขารู้สึกว่าบางสิ่งบางอย่างในชีวิตของตนกำลังจะต้องเปลี่ยนแปลงไป

เปลี่ยนไปอย่างไม่อาจคาดคิด....

ไม่มีอนาคต

เพราะไม่เคยคิดอยากคาดหวัง

=======================

กลับมาแล้วววววววววว~ ฮ่า ๆ และกำลังจะต้องออกไปอีกแล้ว คงได้เจอกันจริง ๆ หลังงานรีบอร์น แน่ ๆ พี่น้องครับ  ยังไงก็ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะจ๊ะ~