[Fiction Vocaloid]
Title : VOLUNTIA - Side Story : Red Memories
Pairing : -
Genre : Drama
Rate : G
Author Note : มันเป็นเสี้ยวหนึ่งจากฟิคโวลคัลลอยด์เรื่องยาว ซึ่งเรื่องนี้ออกจะเป็นกึ่ง AU ด้วยซ้ำ นึกยังไงอยากเขียน...คงเพราะได้ไปเห็นแฟนอาร์ทญี่ปุ่นคนหนึ่งที่เขาวาดโดเถือก ๆ นี้ เลยอยากลองแต่งฟิคดู จะพยายามไปให้ได้ตลอดลอดฝั่งนะฮา.... ส่วนใครคู่ใครยังไงนี่รอลุ้นในเรื่องหลักแล้วกัน แต่ตอนนี้ขอแต่งพาร์ทเสี้ยวของแต่ละตัวละครหลักในเรื่องเล่นก่อน แคะ ๆ
กฎข้อที่ 1
โวลคัลลอยด์เกิดมาเพื่อมนุษย์ที่เป็นมาสเตอร์เท่านั้น
เด็กชายร่างเล็กวัยเพียงไม่กี่ขวบปียืนเกาะบานกระจกใส นัยน์ตาสีแดงสดเช่นเดียวกับเส้นผมกำลังจ้องมองใครสักคน ใครสักคนที่นอนทอดยาวอย่างเงียบเชียบอยู่บนเตียงนอนสีขาว ไม่มีอวัยวะส่วนใดเคลื่อนไหวนอกจากช่วงอกที่ขยายเข้าออกบ่งบอกให้เห็นว่ายังมีชีวิตอยู่เพียงเท่านั้น
ตั้งแต่เกิดจนปัจจุบันเขาก็เห็นร่างนั้นได้แต่นอนนิ่ง ไม่ขยับไปไหน ราวกับหุ่นยนต์ที่รอการปลุกให้ตื่นจ้างห้วงนิทราอันแสนยาวนาน
หนึ่งเดือน....หนึ่งปี....สามปี...หรือห้าปี......
ทั้ง ๆ ที่เวลาล่วงเลยมาขนาดนั้นแล้วแท้ ๆ ชายสีน้ำเงินผู้นั้นก็ยังนอนหลับอยู่ เด็กชายเล็ก ๆ คนเดิมกลายเป็นเด็กหนุ่ม เจริญเติบโตขึ้นตามเวลาและวัยอันเหมาะสม ทั้งกล้ามเนื้อ ส่วนสูง อวัยวะ แม้กระทั่งรูปร่างหน้าตาและน้ำเสียงก็แปรเปลี่ยนไป
แต่สิ่งที่เขาเฝ้ามองอยู่ทุกวันยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง....
คำถามหนึ่งเล็ดลอด "คน ๆ นั้นคือใครหรือครับ?" เขาเงยหน้ามองร่างของชายวัยกลางคนซึ่งยืนอยู่ข้างกัน
มือแกร่งวางลงบนเส้นผมสีแดงสดนุ่ม ใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยริ้วรอยและหนวดเคราแย้มยิ้มบาง "เป็นพี่ชายของเธอไงล่ะ"
"พี่ชาย?"
"ใช่แล้วล่ะ....พี่ชายของเธอ"
แล้วคน ๆ นั้น....พี่ชายของผมก็จากไป...
ไม่มีร่างที่นอนทอดยาวนิ่งในห้องสีขาวให้ได้จ้องมองผ่านบานกระจกอีกต่อไป เขาเฝ้าถาม ‘พ่อ' ว่าพี่ชายตนไปไหน เกิดอะไรขึ้น...ทำไมจึงทิ้งเขาไปและไม่ยอมพูดจากับเขาสักคำ ทั้ง ๆ ที่เขาเฝ้ารอวันนี้มาเป็นเวลาเกือบหกปีเต็ม
แล้วคำตอบที่ได้รับก็ทำเอาผมพูดอะไรไม่ออก "สักวันหนึ่งเธอจะได้พบกับเขาอีกครั้ง...และเมื่อถึงตอนนั้น..."
และเมื่อถึงตอนนั้นจงช่วยบอกสิ่งที่ฉันจะบอกเธอให้เขาฟังที.....
ช่างเป็นคำสั่งเสียที่น่ารังเกียจเสียจริง....
จวบจนถึงวัยอันสมควร เขาถูกส่งให้กับมาสเตอร์คนหนึ่ง เป็นชายสูงอายุที่ดูเปี่ยมไปด้วยอำนาจและความน่าเกรงขาม ดวงตาสีเขียวสดฉายแววความอ่อนโยน มือเหี่ยวย่นวางทาบลงบนบ่าของเด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีแล้วบีบมันเบา ๆ
"ฝากด้วยนะ...." รอยยิ้มนั้นตรึงเข้าไปในจิตใจ ความทรงจำหลังจากนี้ทั้งหมดจะเป็นของมาสเตอร์เขาแต่เพียงผู้เดียว
กฎข้อที่ 2
มาสเตอร์คือทุกอย่าง
ใครกันช่างกำหนดให้มาสเตอร์และโวลคัลลอยด์ต้องเป็นเพศเดียวกัน เขานั่งบ่นอุบในใจอย่างสุดทน หลังจากมาสเตอร์คนแรกเสียชีวิต เขาก็ถูกส่งกลับมายังศูนย์อีกครั้ง และถูกส่งให้กับมาสเตอร์อีกคนแทบจะในทันที เหตุเพราะโวลคัลลอยด์ที่มีความสามารถอย่างเขากำลังเป็นที่ต้องการ
ความสามารถในการ ‘ทำลายและปกป้อง' เจ้านายของตน
เขายอมรับอย่างเต็มใจว่ามาสเตอร์คนแรกของเขานั้นเป็นคนดีอย่างมาก รู้สึกเหมือนกับว่าได้พ่อมากกว่าเจ้านาย และเขาเองก็เหมือนไปอยู่ในตำแหน่งผู้คุ้มครองมากกว่าจะไปอยู่ในตำแหน่งคนรับใช้
แต่ไม่ใช่กับมาสเตอร์หนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเขาในเวลานี้ "แต่ผมเห็นว่ามันไม่น่าจะเหมาะนะครับ...อย่างไรซะถ้าท่านไม่ทำท่านก็ได้ที่ดิน...."
เพี้ยะ!!!
ฝ่ามือหนาฟาดลงบนใบหน้าของผู้เปล่งเสียงค้าน เลือดสีแดงสดไหลซึมออกบริเวณมุมปาก ดวงตาสีแดงได้แต่จ้องมองพื้นเบื้องล่างและยอมรับแรงอารมณ์ที่เกิดขึ้น
"สอนไม่เคยจำ!!ฉันเคยบอกแกแล้วใช่ไหมว่าอย่าขัดใจฉัน!!!" อีกฝ่ายตวาดลั่น ดวงตาสีดำจ้องมองมาอย่างเดือดดาล
ชายหนุ่มรับฟัง ทำใจยอมรับสภาพที่ไม่อาจขัดขืนได้ ตั้งแต่มาสเตอร์คนแรกเสียไปก็ผ่านมาหนึ่งปีได้แล้วสินะ หนึ่งปีที่ไม่ต่างอะไรกับนรก "จำได้ครับ"
"ฉันคือมาสเตอร์ แกคือโวลคัลลอยด์ จำใส่กะโหลกไว้ให้ดี ๆ ตราบใดที่ฉันยังเป็นมาสเตอร์ของแก แกต้องห้ามขัดคำสั่งฉันไม่ว่ากรณีใด ๆ ทั้งสิ้น!!"
ขี้ข้า....เพิ่งจะเข้าใจคำนี้ได้ชัดเจนก็เวลานี้
ดวงตาสีดำตวัดมองอีกครั้ง "ไปรอฉันที่ห้องแล้วเตรียมตัวให้ดี...อย่าให้ฉันต้องอารมณ์เสียอีก"
คนฟังนิ่งงัน ริมฝีปากขยับเอ่ยอย่างยากลำบาก "ครับ..."
ไม่ใช่แค่คนรับใช้ที่คอยรองมือรองเท้าของผู้เป็นนาย ไม่ใช่แค่โล่กันที่คอยรับอันตรายและความเจ็บปวดแทน แต่ยังเป็นสิ่งของสิ่งหนึ่งที่คอยเติมเต็มและสนองอารมณ์ความใคร่ของมนุษย์ด้วย....
ทั้ง ๆ ที่เจ็บปวด ทรมานทุกทนแสนสาหัส แต่ก็ไม่อาจขัดคำสั่งและบัญญัติสูงสุดสำหรับพวกเราเหล่าโวลคัลลอยด์ได้
รับใช้มนุษย์....เพราะมนุษย์เป็นคนสร้างและให้ชีวิต...
กฎข้อที่ 3
ห้ามทำร้ายมาสเตอร์ของตนไม่ว่ากรณีใด ๆ ทั้งสิ้น
เลือดสีแดงสดแปดเปื้อนบนมือ ชุดสีขาวสะอ้านตัดฉาดด้วยโลหิตซึ่งกระเด็นเปรอะเปรื้อนทั่ว ดวงตาคมยืนมองร่างที่นอนแน่นิ่งเบื้องหน้า อาวุธคมยังคงส่องประกายวาววับแม้จะถูกย้อมด้วยสีแห่งความโหดร้าย
โวลคัลลอยด์ไม่ใช่มนุษย์...
เพราะไม่ใช่มนุษย์ที่แท้จริงงั้นหรือจึงถูกเหยียบย่ำอย่างไม่เห็นคุณค่า...
โวลคัลลอยด์ไม่ใช่มนุษย์....
เพราะไม่ใช่มนุษย์ที่แท้จริงงั้นหรือจึงไม่มีสิทธิไม่มีเสียงที่จะแสดงความคิดหรือคัดค้านสิ่งใด
โวลคัลลอยด์ไม่ใช่มนุษย์....
เพราะไม่ใช่มนุษย์ที่แท้จริงงั้นหรือจึงต้องทนฝืนกล้ำกลืนในสิ่งที่แสนโสมมและน่ารังเกียจ
เขาคือโวลคัลลอยด์ ไม่ใช่มนุษย์ แต่ก็ไม่ใช่โวลคัลลอยด์ที่ต้องทนกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตนได้ เลวร้ายอย่างที่สุด...ช่วงเวลาเกือบสามปีที่ผ่านมามันช่างเป็นขุมนรกที่ลึกจนสุดหยั่งจริง ๆ
จนสุดท้ายก็ต้องตัดสินใจทำลายกฎที่มี สังหารผู้เป็นมาสเตอร์จนดับดิ้นสิ้นลมคามือตน "ลาก่อนครับ...มาสเตอร์..."
ในวินาทีที่อาวุธนั้นกำลังจะฝังลึกเข้าผิวเนื้อบริเวณลำคอและตัดลงบนเส้นเลือดใหญ่นั่นเอง ชายหนุ่มก็นึกถึงหน้าที่บางอย่างที่ถูกฝากฝังไว้ คำสั่งเสียแสนน่ารังเกียจที่ได้รับจากพ่อแท้ ๆ ผู้ให้กำเนิดตน
ไม่ว่าอย่างไรก็ยังตายไม่ได้....ไม่สามารถจากไปได้
"แบบนี้แหละถึงได้เกลียดพวกมนุษย์เอาแต่ใจนัก!!" ร่างที่ถูกย้อมด้วยสีแดงสดกระโจนลงยังพื้นเบื้องล่าง พร้อมกับเสียงของผู้คนมากมายที่ต่างพุ่งตรงมายังทิศทางที่เขาเพิ่งจากไป
ทำร้ายมาสเตอร์มีโทษติดคุก...สังหารมาสเตอร์มีโทษตาย แล้วแบบนี้ยังว่าโวลคัลลอยด์ไม่ใช่มนุษย์อีกรึยังไง? ทั้ง ๆ ที่เวลาทำผิดบทลงโทษกลับเท่าเทียม แต่เวลาทำดีเหตุใดมันจึงต่างกันนัก
ทำได้แค่เพียงหนี....หนีไปจนกว่าจะทำหน้าที่ให้ลุล่วง....
เป็นโวลคัลลอยด์ที่ผิดพลาด สังหารมาสเตอร์และฝืนกฎสำคัญ....
เป็นโวลคัลลอยด์ที่ไม่คิดว่าจากนี้จนวันสุดท้ายของชีวิตจะได้มีมาสเตอร์อีก....
"เห....มีสุนัขตัวโตมานอนอยู่แถวกองขยะด้วยแหะ...."
================================
edit @ 12 May 2009 18:59:25 by derick
