เมิงรู้จักกับกุมานานแค่ไหน....
อาจไม่มากกว่าเวลาที่เมิงรู้จักกับหมาแถวบ้าน....
อาจไม่น้อยกว่าเวลาที่กุรู้จักกับหมาแถวบ้าน....
.
.
.
.
.
.
.
แล้วสรุปว่ารู้จักกันมานานไหมวะ?
.
.
.
.
.
.
.
ช่างแม่ม...
.
.
.
.
.
.
เอาเป็นว่า...
Happy Birth Day
To
ZAN
27/05/XX
แปลว่า
สุขสันต์วันเกิด
ไอ้หมา
555555
.
.
.
.
.
.
.
กุอัพไม่เก่งอย่างของคนอื่นต้องขอโทษแล้วกัน
แต่กุก็ให้ฟิคที่เมิงขอตามสัญญา....
แต่ในเมื่อเป็นวันเกิดเมิงกุก็ขอบ้างแล้วกัน
แอบเบี้ยวสัญญานิดนึง...จากถีบเป็นเตะแทน 5555
.
.
.
.
.
.
.
Fic HBD.
Once...
RudolfXZenowee
จะมีอะไรลำบากมากไปกว่าการต้องติดตามคนหัวดื้อและหัวรั้นแบบนี้ รูฟนั่งแสร้งทำเป็นไม่สนใจสายตาซึ่งจ้องมองมาทางตนร่วมครึ่งชั่วโมง คำขอร้องอ้อนวอนต่าง ๆ ยังคงไหลออกมาจากริมฝีปากได้รูปเป็นระยะ ไม่เว้นแม้กระทั่งการสัมผัสตัวเขาแล้วออกแรงเขย่าจากเบาไปถึงแรง
"ก็บอกว่าไม่ก็ไม่สิ....." เสียงทุ้มตอบเรียบ
ดวงตาสีฟ้าส่องประกายเว้าวอนอย่างที่สุด "น้า~ นะรูฟน้า~ แค่ครั้งเดียวเองไม่เห็นเป็นไรเลย"
ร่างสูงกว่าวางหนังสือลงบนโต๊ะพร้อมถอนหายใจหนัก "ก็บอกว่าไม่ไง ทำไมนายไม่เอาเวลาตอนมานั่งจ้องฉันไปทำประโยชน์อย่างอื่นบ้าง?"
"อย่างเช่น?" เด็กหนุ่มย้อน แขนสองข้างยกขึ้นกอดอกนิ่ง
"สนใจเรียนภาษาอื่นนอกจากญี่ปุ่น"
"อะไรอีก?"
"ไปหัดงานจากคุณกรีกอรีหรือไม่ก็คุณเอลยาร์"
"แล้วอะไรอีก?"
ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองใบหน้าที่ทำเมินเฉยอย่างระอา "การที่ฉันตอบนายไปแล้วนายไม่คิดจะฟัง คราวหลังก็ไม่ต้องถาม"
พอฟังน้ำเสียงที่เริ่มไม่พอใจของอีกฝ่ายโนวี่ก็ลุกพรวดขึ้นยืน มือทั้งสองท้าวสะเอว ดวงตาสวยถลึงใส่คนสนิทที่ดูเหมือนจะกลายเป็นพ่อกลาย ๆ เสียมากกว่า "นายเองก็ไม่เคยจำเลยนะ รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอว่าบอกไปยังไงฉันก็ไม่ทำอยู่ดี" เขาเดินกระแทกเท้าตรงไปยังประตูทางออก "แล้วถ้าขอแค่นี้ไม่ได้ก็ไม่ต้องมาพูดกันเลย ไอ้บ้ารูฟ!!"
รูดอล์ฟมองท่าทีไม่พอใจอย่างเอาเป็นเอาตายนั่นก่อนจะถอนหายใจยาวอีกครั้ง ร่างสูงของเด็กหนุ่มปล่อยตัวให้ไหลไปตามเก้าอี้โซฟาอย่างดี ให้ตายเถอะตั้งแต่เล็กจนโตเอาแต่ใจไม่เคยเปลี่ยน ไอ้ชินน่ะมันก็ชินอยู่ แต่เรื่องบางเรื่องก็ใช่ว่าจำเป็นจะต้องทำตามสียหมด
ไอ้การให้เขาไปต่อยตีกับชาวบ้านเพียงเพราะเหตุผลแค่อยากเห็นเนี่ยนะ??
"6 โมงเหรอ....." เขาเงยหน้ามองนาฬิกา ถ้าเดาไม่ผิดล่ะก็...อีกไม่เกินชั่วโมงจะต้องมีคนวิ่งแจ้นมาหาเขาด้วยเหตุผลที่ว่า ‘คุณหนูหายตัวไป' อีกแน่
โนวี่รู้สึกหงุดหงิดสุด ๆ เมื่อสิ่งที่ตนพยายามขออยู่ร่วมสามวันไม่เป็นผล จริง ๆ เขาก็ไม่ได้อยากจะให้รูดอล์ฟไปต่อยตีกับใครหรอก เพราะเขารู้ดีว่าหมอนี่ไม่ชอบมีเรื่องหากไม่จำเป็น แต่ไอ้ความอยากเห็นมันก็ดันมีพอ ๆ กับความรู้สึกผิดชอบชั่วดีนี่นา....
"กะอีแค่สู้เอง.....ชิส์..."
ร่างของเด็กหนุ่มนอนกลิ้งไปมาบนเตียงอย่างเบื่อหน่าย มองนั่นมองนี่ หยิบโน่นหยิบนี่มาทำ แต่มันก็ไม่สามารถลบความต้องการลึก ๆ ภายในจิตใจของตนลงไปได้
"โอ้ย!!!!!อยากเห็นอ้า!!!!!!!!!!"
ตะโกนแหกปากไปจนคฤหาสน์พังก็คงไม่มีอะไรดีขึ้นมา โนวี่ตัดสินใจลุกขึ้นคว้าเอาเสื้อนอกสวม มืออีกข้างหยิบกุญแจรถที่วางอยู่บนหัวเตียงมากำไว้แน่น เมื่อไม่ได้ดั่งใจ....มันก็ต้องไปหาที่ระบายอารมณ์สิ!!
"ไปหาเซธดีกว่า"
ยังไม่ทันจะครบหนึ่งชั่วโมงเสียงเคาะประตูห้องของรูดอล์ฟก็ดังรัวขึ้น เขามองนาฬิกาแล้วถอนหายใจหนักรอบที่ร้อยของวัน พลางลุกขึ้นไปเปิดประตูห้อง "มีเรื่องอะไรรึครับ?"
สีหน้าแตกตื่นของเหล่าสมาชิกในแฟมิลี่คือสิ่งที่ปรากฏให้เห็นในดวงตาคู่สีดำ ชายคนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงแตกตื่น "คุณหนูหนีออกไปอีกแล้วครับ!"
มันเป็นเรื่องที่แสนจะปกติไม่ใช่หรือไง? รูดอล์ฟฟังแล้วอดคิดไม่ได้ "เข้าใจแล้วครับ เดี๋ยวผมจะไปตามตัวกลับมาให้" เขาว่า "แล้วไม่ต้องส่งใครออกตามหานะครับ รอฟังข่าวอยู่ที่นี่พอ"
ผู้มาแจ้งเรื่องพยักหน้ารับคำก่อนขอตัวไปรายงานตามที่ตนได้รับมา เด็กหนุ่มหยิบเสื้อคลุมสวม สำรวจของที่จำเป็นจะต้องพกติดตัว แล้วเดินลงไปหยิบเสื้อแจ็คเก็ท หมวกกันน็อค และกุญแจรถมอเตอร์ไซต์สี่สูบคู่ใจของตนจากคนที่คอยดูแลอยู่
"ถ้าก่อน 4 ทุ่มผมยังไม่ติดต่อมาให้ส่งคนออกตามหาได้เลยนะครับ" เขาหันมาบอกคนที่ยืนรอฟังคำสั่งอยู่ ก่อนจะรีบบึ่งรถออกไป
เซธหัวเราะร่วนเมื่อเห็นหน้าบึ้ง ๆ ของคิงก์คนปัจจุบัน ยิ่งฟังไอ้เรื่องที่เจ้าตัวมาปรึกษาด้วยแล้วมันก็ยิ่งน่าขบขันใหญ่ ไม่รู้จักเข็ดเสียทีสินะ "นายนี่นะ ก็รู้ว่าหมอนั่นไม่ชอบแล้วยังจะไปอ้อนวอนให้โดนตอกกลับมาอีก"
"ถ้าจะซ้ำเติมกันก็เลิกคบไปเลยดีกว่า" โนวี่ว่าใส่ ใบหน้าเด็กหนุ่มเบนหนีออก
ชายหนุ่มร่างสูงลุกขึ้นเช็คคราบน้ำมันรถยนต์ที่เปื้อนติดมือ แล้วใช้มือนั้นขยี้ลงไปบนเส้นผมสีดำนุ่มยาวอย่างหมั่นเขี้ยว คนถูกรังแก(??)ร้องโวยวายลั่นอู่ซ่อมรถขนาดกลาง ส่งให้คนงานอื่น ๆ หันมาหัวเราะกับความเป็นเด็กขี้โวยวายนั้น
ใครจะเชื่อว่าเด็กหนุ่มเอาแต่ใจที่อายุเพียงแค่สิบปีกว่า ๆ คนนี้จะเป็นถึงราชาแห่งการต่อสู้ของถนนยามค่ำคืนได้...
"นายอยากเห็นมากเลยสินะ?" เซธอมยิ้ม
คนฟังพยักหน้าขึ้นลง "ใช่เลย...นายเองก็อยากเห็นไม่ใช่รึไง???"
"อืม...." มือข้างหนึ่งยกขึ้นลูบปลายคงอย่างใช้ความคิด "ฉันว่าฉันมีวิธีนะ...."
"วิธีอะไร???" ดวงตาสีฟ้าสวยเป็นประกาย อยากรู้อยากเห็นกับไอ้วิธีการที่อีกฝ่ายจะนำเสนอ
"มีน่ะมี.....แต่นายจะกล้ารึเปล่าแค่นั้นเอง"
นิ้วเรียวยกขึ้นชี้ตัวเองอย่างงง ๆ "ฉันเนี่ยนะ??"
"ใช่...นายนั่นแหละ"
กว่ารูดอล์ฟจะมาถึงที่อู่ซ่อมรถของเซธมันก็ปิดลงไปเสียแล้ว คนงานภายในที่ยังคงอยู่บอกกับเขาว่าสองคนนั่นไปยังลานประลองตั้งแต่เมื่อสิบนาทีก่อนเห็นจะได้ พอได้ยินก็ถึงกับยกมือขึ้นบีบนวดขมับตนช้า ๆ ท่าทางวันนี้จะไม่จบลงง่าย ๆ เสียแล้ว ลางสังหรณ์ของเขามันบอกแบบนั้น
น่าแปลกที่วันนี้บริเวณลานจอดรถร้างซึ่งเหล่าวัยรุ่นจะมารวมตัวกันเพื่อดูการต่อสู้สตรีทไฟท์แน่นขนัดผิดหูผิดตา ทั้ง ๆ ที่ยังเป็นเวลาค่ำอยู่แท้ ๆ ดวงตาสีดำพยายามสอดส่ายสายตาหาเป้าหมายของตน แล้วก็พบร่างนั้นนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่เด่นด้านเหนือของลาน
"โย่!! ว่าไงรูฟ!!" มือแกร่งของใครบางคนตบเข้ากลางหลังเขาพร้อมกับเสียงทักทาย
รูดอล์ฟค่อย ๆ เบนสายตามองอย่างไม่พอใจ รู้ทั้งรู้ว่าเขาไม่ชอบให้ทักทายแบบนี้ก็ยังจะดันทุรังทำอยู่ได้ "ฉันจะมาพาโนวี่กลับ" เขาเอ่ยทันที
เซธเบิกตาแสดงท่าทีตกใจ "วันนี้เห็นจะยากสักหน่อยนะ"
"ทำไม?"
คนถูกถามตบบ่าร่างของเด็กหนุ่มที่สูงเทียบเคียงตน "ก็แหม...เห็นมาบ่นว่าเบื่อ ๆ เซ็ง ๆ อยากมาฉันก็เลยมาเป็นเพื่อน แล้วที่ไหนได้พอมาถึงเจ้าตัวก็ดันประกาศโต้งออกไป"
"ประกาศอะไร??"
"ก็ประกาศว่าหากวันนี้ใครครองตำแหน่งผู้ชนะสูงสุดได้จะยอมให้ขออะไรก็ได้ 1 อย่าง"
ดวงตาสีดำหันขวับมองคนนั่งอยู่ไกล ๆ อย่างหัวเสียสุด ๆ สองขายาวสาวเท้าเข้าไปหา พอเห็นว่าอยู่ในระยะเอื้อมถึงก็คว้าเอาแขนเล็กนั่นไว้แน่น ดวงหน้าคมก้มลงต่ำ "นายคิดจะทำอะไรของนายโนวี่?" น้ำเสียงนั้นฟังดูเรียบเฉยก็จริง แต่มันแฝงความไม่พอใจไว้จนคนฟังถึงกับแข็งไปทั้งตัว
พอตั้งสติได้ก็แย้มยิ้มเช่นเดิม "ว่าไงรูฟ?"
"ไม่ต้องว่าไงเลย ฉันถามว่านายคิดจะทำอะไร ทำไมประกาศออกไปแบบนั้น??!!"
โนวี่แสร้งทำไม่สนใจ หันมองการต่อสู้ตรงกลางอย่างสนุก "ก็ไม่อะไรนี่ แค่เบื่อ ๆ ที่สำคัญขอแค่อย่างเดียวไม่ได้มีอะไรสักหน่อย"
ยิ่งได้ยินก็ยิ่งทำให้รูดอล์ฟรู้สึกโมโห "ไม่กลัวว่าจะโดนขอชีวิตบ้างรึไง??"
"ถ้าโดนขอมาฉันก็ต้องให้ เพราะมันเป็นคำพูดที่ฉันั่นวาจาออกไปแล้ว" เด็กหนุ่มตรงหน้าสวนกลับทันควัน ก่อนจะออกแรงดึงแขนของตนให้หลุดจากการจับกุมนั้น
"กลับไปก่อนแล้วกัน บางทีอาจกลับดึกไม่ก็เช้า ถ้าเป็นห่วงเดี๋ยวจะให้เซธไปส่ง" เสียงหวานเอ่ยปนรอยยิ้ม ดวงตาสีฟ้าไม่ได้สนใจคู่สนทนาของตนสักเพียงนิด
รูดอล์ฟนิ่งมอง กำลังคิดจะเล่นสงครามประสาทกับเขางั้นสินะ?
"งั้นตามใจนายแล้วกัน" เขาหันหลังกลับไปเฉย ๆ
โนวี่เองอยากมองตามพร้อมทั้งตะโกนด่าให้หายแค้นสักชุดสองชุด แต่ดันถูกเซธห้ามไว้และให้เขาแสร้งทำตัวไม่สนใจอะไร ปล่อยให้เรื่องทุกอย่างเป็นไปตามที่อีกฝ่ายคำนวณ
เซธคาดการณ์ไว้ว่ามันน่าจะมีทางออกมาเป็นแบบนี้ แต่ไม่คิดว่ารูดอล์ฟจะใจเย็นและเก็บอารมณ์ได้เก่งนัก ทั้ง ๆ ที่มองมุมไหนก็รับรู้ไดเว่าเข้าตัวคิดอะไรกับอีกฝ่าย เป็นห่วงแทบขาดใจกลับไม่แสดงอะไรออกมา เห็นทีคงต้องลงมือทำอะไรสักอย่าง
ไม่งั้นเขาเองนี่แหละที่จะพลาดเห็นของสนุก.....
ชายหนุ่มอดีตราชาคนก่อนเดินเข้าไปกลางลานประลอง พอเห็นอีกฝ่ายเดินเข้ามาเป็นผู้ท้าชิงผู้กุมสังเวียนคนก่อนก็ถึงกับออกอาการทางสีหน้า แม้แต่โนวี่เองก็ยังดูตกใจกับความคิดของเซธเหมือนกัน
นั่นหมายถึงเซธกำลังคิดจะเป็นผู้เสี่ยงในการเดิมพันครั้งนี้ด้วยสินะ?
เสียงร้องเฮลั่นเรียกให้รูดอล์ฟซึ่งกำลังเดินกลับหันมามอง ดวงตาสีดำเบิกกว้างเมื่อเห็นร่างของเซธยืนอยู่ตรงกลางจุด ๆ นั้น พร้อมกับกระซิบพูดคุยอะไรบางอย่างกับผู้ชนะคนก่อน
สองขาหยุดก้าวเดินแล้วตั้งใจมองสถานการณ์ทันที "คิดจะทำอะไร?"
ชายหนุ่มคนเดิมยกมือขึ้นขอยอมแพ้ให้ทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มการต่อสู้ ทุกคนต่างส่งเสียงร้องให้กับความน่าเกรงขามของอดีตคิงก์ของพวกเขา ยิ่งเห็นแบบนั้นรูดอล์ฟยิ่งรู้สึกว่าตนไม่อาจควบคุมอารมณ์และเหตุการณ์นี้ไว้ในมือได้อย่างสงบอีกต่อไป
แม้จะรู้ว่าเซธไม่มีทางทำร้ายโนวี่แน่นอนก็ตาม แต่ก็ใช่ว่าเซธจะไม่ขออะไรจากโนวี่เลย และสิ่งที่ชายหนุ่มจะขอนั่นแหละคือสิ่งที่เขากำลังหวาดกลัวอยู่
กลัวว่าอาจจะต้องสูญเสียไปเร็วกว่าที่คาดคิด.....
รูดอล์ฟตัดสินใจกลับไปหาโนวี่อีกครั้ง เขาก้มลงบอกอะไรบางอย่าง "คงจะสมใจนายแล้วสินะ....." แล้วก้าวเดินออกไปเป็นผู้ขอท้าชิง เทียบรัศมีกับราชาคนก่อน
พอเห็นร่างของคนที่คิดไว้เดินออกมาใบหน้าคมก็เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มอย่างไม่ปิดบัง ดวงตาสีเขียวมองจ้องดวงตาสีดำที่จ้องมาทางตนเช่นเดียวกัน "รู้สึกเป็นเกียรติจริง ๆ ที่ได้สู้กับนาย"
"ถ้าฉันชนะฉันจะพาหมอนั่นกลับ" เขาตอบการสนทนา
เซธยิ้ม "เอาสิ....ยังไงถ้านายชนะนายก็มีสิทธิขออยู่แล้ว แต่ถ้าฉันชนะ....." เขาเดินเข้าไปใกล้ "ฉันจะขอให้โนวี่มาอยู่กับฉัน"
ช่างเป็นคำพูดที่ร้ายกาจเสียเลยเกิน รูดอล์ฟที่ได้ยินกำหมัดแน่น เป็นครั้งที่สองที่เขาสาบานกับตนเองว่าต่อให้ตายก็จะต้องล้มคน ๆ นี้ให้จงได้!!
มนุษย์.....ไม่ใช่สิ่งที่ไร้ชีวิตและจิตใจ
เมื่อถึงจุด ๆ หนึ่ง....
มนุษย์......ก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงที่จะแสดงความต้องการเบื้องลึกของตนออกมา
การต่อสู้เริ่มขึ้นแทบจะทันทีท่ามกลางสายตาของคนดูนับร้อยที่ต่างนิ่งเงียบ บรรยากาศของคนสองคนกลางลานประลองแห่งนั้นดูจะสัมผัสได้ถึงพลังบางอย่าง ไอสังหารและสายเลือดแห่งการต่อสู้แผ่ปกคลุมไปทั่วจนขนลุก
โนวี่กลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ "แค่อยากเห็นรูฟสู้....แต่ไม่คิดว่าจะดันดวงดีถูกรางวัลใหญ่เอาเสียได้" เขาพึมพำ ทั้งตื่นเต้นและยินดีกับสิ่งที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นตรงหน้า
รูดอล์ฟและเซธต่างฝ่ายต่างมองการเคลื่อนไหวกันอย่างไม่วางตา ไม่มีใครรุกคืบเข้ามาแม้เพียงก้าว ยังคงดูท่าทีและปฏิกริยาอยู่ เป็นสิ่งแรกของการต่อสู้ที่เหล่านักสู้ไม่ควรมองข้าม
การโจมตีด้วยความบ้าคลั่ง ถลันเข้าใส่อีกฝ่ายไม่ใช่หนทางที่ดีนัก เพราะยิ่งใช้อารมณ์และความต้องการมากเท่าไหร่ สติและความระแวดระวังตัวก็จะยิ่งลดน้อยลงเท่านั้น โดยเฉพาะการต่อสู้ตัวต่อตัวด้วยแล้ว มันยิ่งขาดจุดหลักนี้ไม่ได้
แต่ใช่ว่าจะปล่อยให้เวลาไหลไปเสียเฉย ๆ เซธก้าวขาข้างหนึ่งรุกคืบเข้าหา แล้วตามด้วยการสลับขาสองข้างเข้าจังหวะฟุตเวิร์ค ดูแล้วเซธน่าจะเป็นนักสู้แบบมวยสากลมากกว่า ซึ่งวิชาการต่อสู้ประเภทนี้หากใครผสานกันเข้ากับการต่อสู้ประเภทอื่นได้ล่ะก็ คน ๆ นั้นจะน่ากลัวอย่างมาก.....และยิ่งเป็นเซธด้วยแล้ว.....
"ถ้านายไม่บุกฉันบุกละนะ...." เขาเอ่ยพร้อมก้าวขายาว ๆ เข้าใส่
หมัดข้างซ้ายถูกปล่อยออกมาในลักษณะพุ่งตรง รูดอล์ฟโยกตัวหลบความเร็วและรุนแรงนั้นได้อย่างฉิวเฉียด ก่อนจะต้องยกมือทั้งสองข้างขึ้นเป็นการ์ดป้องกันการเตะสูงที่อีกฝ่ายส่งมาอย่างหนักหน่วงไว้
ร่างทั้งร่างเซถลาไปด้านข้างตามแรงกระแทก นี่ถ้าหากไม่ได้ถูกฝึกมาอย่างหนักป่านนี้กระดูกของเขาอาจเสียหายไม่มากก็น้อย "เอาจริงสินะ" เขาพึมพำ
สถานการณ์ที่ทุกคนเห็นคือการได้เปรียบของเซธที่รุกเข้าใส่รูดอล์ฟอย่างไม่หยุดหย่อน ความรวดเร็วและรุนแรงของพลังหมัดและเตะ ส่วนรูดอล์ฟเองแม้จะมีโอกาสสวนกลับน้อยครั้งแต่ก็ยังถือว่ายอดเยี่ยมที่ป้องกันและหาช่องว่างนั้นได้เจอ
"สุดยอด...." โนวี่มองอย่างชื่นชม ให้ตายเถอะ! คืนนี้ไม่ว่าใครชนะมันก็เป็นเรื่องดีสำหรับเขาทั้งนั้นแหละ!!
เวลาผ่านไปร่วมสิบนาทีการต่อสู้ยังคงผลัดกันรุกและรับอย่างสนุก จากการมองดูตั้งแต่ต้นโนวี่ก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง ใบหน้าที่เคยตีสีอึมครึมตลอดเวลาเริ่มมีสีอะไรบางอย่างปะปน ดวงตาสีดำสนิทเริ่มส่องประกาย
"กำลังสนุกอยู่ไม่ใช่เหรอไง นายน่ะ....." เขานั่งเท้าคางมองด้วยรอยยิ้มน้อย ๆ
แต่แล้วก็เกิดจังหวะหนึ่งเพียงชั่วอึดใจ ชั่วอึดใจจริง ๆ ในระหว่างที่เซธออกหมัดขวาเขาใส่ใบหน้าของรูดอล์ฟ เด็กหนุ่มก็ยกแขนเพียงข้างเดียวขึ้นรับ แล้วใช้หมัดอีกข้างหนึ่งขึ้นต่อยไปที่แขนขวาของเซธ จงใจให้อีกฝ่ายเสียหลัก
พอเซธเสียหลักจากแรงกระแทกที่ตนต้องโอนอ่อนตามเพื่อลดความเสียหาย รูดอล์ฟก็อาศัยจังหวะหมุนตัวกลับ ยกขาข้างถนัดขึ้นเตะเข้าที่ใบหน้านั้นอย่างเต็มแรง
พลั่ก!!!
ร่างสูงของคนทั้งคู่เซถลาไปคนล่ะทาง เซธที่โดนเตะถึงกับหน้าหันเบนไปทางทิศทางนั้นแล้วล้มลง ส่วนรูดอล์ฟที่ทุ่มสุดแรงเองก็ประคองตัวแทบไม่ไหวเพราะเสียสมดุลย์เช่นเดียวกัน
ผลที่ออกมาถึงทั้งคู่ต่างล้มลงไปกับพื้นในด้านเดียวกัน "รูฟ!!เซธ!!!" โนวี่ที่เห็นเหตุการณ์วิ่งเข้าไปหาทั้งคู่ด้วยความตระหนก ถึงแม้เขาอยากเห็นการต่อสู้แต่ไม่ได้อยากเห็นคนสำคัญทั้งสองของตนต้องบาดเจ็บ
"อูย.....เท้าหนักไม่ใช่เล่นนะนาย" เซธยกมือขึ้นจับใบหน้าตน ริมฝีปากเปื้อนไปด้วยเลือดจากภายในช่องปาก
รูดอล์ฟประคองแขนอีกข้างที่รับการโจมตีตอนนั้นไว้ "นายเองก็หมัดหนักไม่เบานะ เสี่ยงมากที่ต้องยกการ์ดขึ้นกันแค่ข้างเดียว" เพราะรับแรงด้วยแขนเพียงข้างเดียว....
ดวงตาสีเขียวเหลือบไปเห็นใบหน้าที่วิ่งมาด้วยความตื่นกลัวนั่นก็เลิกคิ้วให้รูดอล์ฟหันมอง "นู่น....ตัวดีมาโน่นแล้ว"
"พวกนายไม่เป็นไรใช่ไหม???" เขาตรงเข้าดูอาการคนทั้งสอง แต่ก็โล่งใจว่าแค่ปากแตกกับข้อต่อเคลื่อนเท่านั้น
เสียงปรบมือเริ่มดังขึ้นทีละน้อย ๆ จนกลายเป็นเสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องที่ดังกึกก้อง ความพอใจ ความสนุกสนาน และความตื่นเต้นที่ได้ดูการต่อสู้อันไม่ได้พบเห็นง่าย ๆ ส่งให้พวกเขาแสดงท่าทางออกมาแบบนั้น
เซธก้มหน้าลง ระบายรอยยิ้มพร้อมยกมือขึ้นเหนือศีรษะ "ฉันแพ้" เขาประกาศก้อง ยอมแพ้ให้กับการต่อสู้ในครั้งนี้
อยากจะค้านผลเสียเหลือเกิน รูดอล์ฟไม่พอใจกับผลการตัดสินในครั้งนี้ เพราะถ้าหากยังสู้ต่อคนที่จะแพ้จะต้องกลายเป็นเขาคนนี้ แต่พอนึกถึงผลที่ได้รับกับใบหน้าของเจ้าชีวิตของตนแล้ว มันก็ถือว่าหักลบกันไปได้
"เอาเป็นว่าฉันติดหนี้นาย 1 ครั้งก็แล้วกันเซธ" ดวงตาสีดำมองตามหลังร่างที่ค่อย ๆ เดินจากไปนั่น
สุดท้ายรูดอล์ฟก็ต้องกลับมากับโนวี่ แถมท้องมาทนฟังเสียงฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีของอีกฝ่ายอีก ทั้ง ๆ ที่น่าจะสำนึกตัวหรือรู้สึกผิดบ้างแท้ ๆ ไม่รู้เป็นเวรเป็นกรรมอะไรถึงจะต้องมาเจอคนแบบนี้นะเขา
"วันนี้นายยอดมากเลยนะรูฟ!" เจ้าตัวดีว่าพลางยิ้มแป้น
คนถูกชมเบนหน้าหนี ไม่ได้ยินดีเลยสักนิด "เหอะ..."
"จริงสิ!! ว่าแต่นายยังไม่ได้ขอเลยนะ อยากได้อะไรล่ะ???"
อยากจะบอกว่ายังมีหน้ามาถามอีกหรือไง สร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้านเขาขนาดนี้แล้วแท้ ๆ แต่พอคิดว่าขออะไรก็ได้แล้วเขาก็เกิดคิดไอเดียดี ๆ ขึ้นมาได้ "อะไรก็ได้สินะ?"
"ใช่!"
"นายจะทำตาม??"
"ใช่เลย!!"
รูดอล์ฟเหยียดยิ้ม "งั้น....ตั้งใจเรียนแล้วฟังทุกอย่างที่ฉันพูดซะ"
"อืม!!....." โนวี่ตอบรับคำ แต่พอมาฟังอีกที "หา!!ว่าไงนะ??!!! ไม่เอา ๆ ยกเลิก ๆ ไม่เอาเด็ดขาด!!!"
"แต่นายรับปากแล้ว" เด็กหนุ่มหัวเราะในลำคอเบา ๆ เอนหลังสบายอย่างผู้กำชัยชนะ
พอหันมองใบหน้ากวนนั้นน้ำตาแทบเล็ด "อ๊าก!!!!!!ไอ้บ้ารูฟ!!!!ฉันเกลียดนายยยยยยยยย!!!!"
"ครับผม ๆ งั้นคำสั่งแรกก็กรุณาตรงกลับคฤหาสน์ทันทีด้วย"
"โว้ยยยยยยยยยยยยย!!!!!"
จบลงประการฉะนี้.....เอวัง....
ปล.ไม่สนุกหรือไม่ได้ดั่งใจกุขอโทษนะ 55555
แฮปปี้อีกครั้งเว้ย!!มีความสุขมาก ๆ นะ รักษาสุขภาพด้วยเมิง!!!
edit @ 27 May 2009 00:09:12 by derick
