[AuFic Vampire Knight] Lost Mind  : Prologue

 

Pairing : KanameXZero

 

Rating : G - NC??

 

Warning : ฟิคแวมไพร์ไนท์ที่เกิดขึ้นจากความอยากแต่งจนตัวสั่น กร๊ากกกกกก แต่กว่าจะคิดพลอตลงตัวก็เล่นเอาแทบบ้าเหมือนกัน  เหอ ๆ เรื่องนี้ยังคงความมืดมนเหมือนเดิม หึหึ~

 

 

 

 

 

 

 

 

หากแวมไพร์คือความมืดมิดอันน่าหวาดหวั่น

ผมก็คงเป็นมนุษย์ที่เต็มไปด้วยความมืดมนและน่าหวาดกลัวยิ่งกว่า

 

 

 

 

 

 

 

ดวงตาสีม่วงสวยกวาดมองโดยรอบชั้นเรียนใหม่   หูนิ่งฟังเสียงของอาจารย์หนุ่มพร่ำสาธยายเกี่ยวกับความเป็นมาเป็นไปของตัวเขาให้เหล่านักเรียนภายในห้อง  ก่อนผู้ที่ยืนข้าง ๆ จะหันมายิ้มบาง ๆ แล้วพยักหน้าให้เป็นเชิงบอกว่าถึงตาเขาที่ควรจะต้องเอ่ยทักทายบ้างแล้ว

 

"แนะนำตัวสิครับ"

 

เด็กหนุ่มก้าวขึ้นไปเบื้องหน้าก้าวหนึ่ง  "เซโร่  คิริยู  ฝากตัวด้วยครับ"  เขากล่าวสั้น ๆ แล้วถอยหลังกลับไปที่เดิม

 

อาจารย์ได้แต่ส่งสายตามองมาเหมือนต้องการให้เขาเอ่ยอะไรมากกว่านี้  แต่สุดท้ายสิ่งที่ได้รับกลับมาก็มีเพียงความนิ่งเงียบ  "เอาล่ะ....คิริยูคุงเขาเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ  ยังไงก็ช่วยกันดูแลด้วยนะ"

 

เซโร่เป็นคนเด่นสะดุดตาหากเทียบกับนักเรียนร่วมชั้นคนอื่น  ด้วยเส้นผมสีเงินทอประกายสวยยามต้องกับแสงอาทิตย์ที่ส่องผ่านทางหน้าต่างเข้ามาภายใน  ร่างกายสูงโปร่ง  ผิวสีขาว  ใบหน้าคมสวยที่ตัดกับดวงตาสีอเมทิสต์

 

ดวงตาที่ดูลึกลับและน่าค้นหาเป็นที่สุด.....

 

จึงไม่แปลกหากช่วงเวลาพักหรือยามว่างแม้น้อยนิดก็ตามเขาจะถูกรุมล้อมด้วยเหล่าเพื่อนภายในชั้น  ชายหนุ่มทำหน้าเฉยชาในการตอบรับคำถามซึ่งถูกถามอย่างไม่หยุดหย่อน  ซ้ำแล้วซ้ำเล่า  เขาเกิดที่ไหน  ทำไมสีผมกับสีตาถึงได้แปลกแบบนั้น  มากมายเหลือคณานับ

 

มันเป็นคำถามที่เขาเกลียดชังที่สุด......

 

ปึง!!!

 

เด็กหนุ่มยกมือขึ้นตบโต๊ะเรียนจนมันสั่นสะเทือนและส่งเสียงดังก้องไปทั่ว  "ห้องพยาบาลไปทางไหน?" เขาถามเรียบ ๆ

 

ผู้ที่ยืนอยู่ใกล้สุดถึงกับผวา  ใบหน้าของเธอดูซีดเผือด  "ทะ....ทางซ้ายสุดของชั้นล่างค่ะ"  นิ้วชี้ไปตามทางที่ปากบอก

 

"ขอบใจ"  เซโร่เดินออกไปอย่างไม่รอช้า  ฝ่าฝูงคนที่รายล้อมท่ามกลางความตกใจระคนหวาดหวั่น

 

เขาจะไม่แสดงอาการแบบนี้เลยหากคำถามเหล่านั้นมันไม่ได้เกี่ยวข้องกับสีผมสีตาและชาติกำเนิดของเขา  เซโร่ถือวิสาสะเข้าไปภายในห้องพยาบาลประจำอาคาร    ถอดเสื้อนอกโยนไว้ข้างหมอนแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงด้านริมสุด  โดยไม่สนใจอาจารย์ประจำที่คอยควบคุมดูแลอยู่เลยสักนิด

 

เขาหงุดหงิดเกินกว่าจะนึกถึงใครหน้าไหนได้  "บ้าเอ้ย..."  เด็กหนุ่มพึมพำ 

 

ผ้าม่านสีเขียวอ่อนถูกดึงเลื่อนออก  ดวงตาสีม่วงสบเข้ากับดวงตาสีน้ำตาล  "เป็นอะไรรึเปล่าจ๊ะ?  ครูเห็นจู่ ๆ เธอก็เดินพรวดพราดเข้ามา  ไม่สบายมากรึเปล่า?"

 

เซโร่ขยับกายลุกขึ้นนั่ง  "ปวดหัวนิดหน่อยน่ะครับ"

 

"ไม่สบายรึเปล่า?  ทานยาไหม?"

 

"ไม่หรอกครับ  คงแค่ไม่ชินกับเวลาเลยมึน ๆ ยังไงผมขอนอนพักสักครู่ก็คงจะค่อยยังช่วย"  เขาตอบอย่างสุภาพ  เด็กหนุ่มรู้สึกว่าการให้เกียรติคนที่อายุมากกว่าเป็นเรื่องพึงกระทำเสมอ

 

"ไม่ทานยาแน่หรือจ๊ะ?  วัดไข้หน่อยดีไหม?"  เธอว่าอย่างเป็นห่วง  อาจเพราะเด็กหนุ่มในสายตาเธอช่างดูอิดโรยและเหนื่อยล้าอย่างน่าประหลาด

 

เขายิ้มบาง ๆ  "ไม่เป็นไรครับ   แค่นอนพักก็พอ"

 

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงยืนยันคำเดิมเธอก็ไม่อยากจะรบเร้า  หญิงสาวในชุดกาวน์สีขาวยิ้มบาง  เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและอ่อนโยนมากสำหรับเซโร่  "ยังไงก็พักผ่อนแล้วกันนะจ๊ะ  หากมีอะไรก็เรียกครูได้ตลอด"  เธอทำท่าจะเดินจากไป  "จริงสิ....ครูชื่อยูกินะจ๊ะ  คุโรสึ  ยูกิ เป็นอาจารย์ประจำห้องพยาบาล"

 

"เซโร่  คิริยูครับ"  เขาแนะนำ 

 

ม่านผืนเดิมถูกรูดปิดลงอีกครั้ง   เซโร่หลับตาลงช้า ๆ ผ่อนลมหายใจออกยาว  จากการพบกับอาจารย์เมื่อครู่ทำให้เขารู้สึกว่าที่นี่คงไม่ได้เป็นสถานที่เลวร้ายอะไรแน่  

 

รอยยิ้มจากผู้หญิงที่ดูใจดีและอบอุ่น....

รอยยิ้มที่เขาเฝ้านึกถึงมาตลอด.....

รอยยิ้มที่.....

 

"บ้าชะมัด!"  เด็กหนุ่มกัดฟันเมื่อนึกถึงเรื่องที่ไม่ต้องการนึกถึงขึ้นมา

 

ดวงตาสีม่วงเปิดขึ้นแล้วปิดลง  พยายามข่มตาเพื่อสงบจิตใจให้พร้อมแก่การหลับไหล  เขาต้องพักผ่อน  ไม่อยากคิด  ไม่อยากนึกถึง  ไม่อยากเฝ้าคอยรำพึงรำพันเหมือนคนบ้า  อยากลืม....ลืมให้หมดทุกอย่าง  ลืมแม้กระทั่งตัวเอง  อยากลืม....

 

"อยากลืม...."  เขาพึมพำเบา ๆ  ไม่นานก็เข้าสู่ห้วงนิทราไป

 

เสียงเปิดประตูส่งให้หญิงสาวภายในห้องหันมอง  ดวงตาสีน้ำตาลของยูกิสบเข้ากับดวงตาสีแดงของชายหนุ่มผู้หนึ่ง   ร่างของเขาสูงโปร่ง  สวมเสื้อเชิ้ตสีดำที่ถูกทับด้วยสูทสีขาวดูภูมิฐาน  เส้นผมสีน้ำตาลสั่นไหวน้อย ๆ ตามการขยับของร่างกาย

 

"เป็นยังไงบ้างยูกิ?  ทำงานวันแรกเหนื่อยไหม?"  เขาทุ้มนุ่มเอ่ยถาม  รอยยิ้มบางแต้มบนใบหน้าคมได้รูป

 

หญิงสาวส่ายศีรษะไปมาเบา ๆ  "ไม่เลยค่ะ  นักเรียนที่นี่สุภาพมาก"

 

"ดีแล้วล่ะ"  มือแกร่งวางลงบนศีรษะเล็กนั่นอย่างเอ็นดู

 

"อ๊ะ....จริงสิคะ  ถ้าอยู่ในโรงเรียนพี่ห้ามเรียกว่ายูกินะ  ต้องเรียกว่าคุโรสึ  หรือไม่ก็อาจารย์คุโรสึ"  เสียงใสกล่าวแกมอารมณ์ขัน

 

"หึ....ดูท่าจะพร้อมเป็นอาจารย์เต็มตัวเลยนะ  แต่เมื่อเธอขอร้องพี่ก็จะไม่ขัด"  เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มอีกครั้ง  "อาจารย์คุโรสึ"

 

"ค่ะ!!คุรันซัง!!"

 

รู้สึกว่าเสียงพูดคุยของคนทั้งสองจะดังกระทบโสตประสาทอันไวกว่ามนุษย์ทั่วไปของเซโร่   เด็กหนุ่มตื่นขึ้นด้วยความหงุดหงิด  เขาคว้าผ้าห่มขึ้นคลุมทั้งกายก่อนจะพลิกตัวหันหลังให้กับเสียงนั้น  อดนึกต่อว่าไอ้ความพิเศษนี้ของตนเองไม่ได้

 

แต่ยังไม่ทันจะหนีพ้นเสียงมนุษย์  เจ้าเสียงเครื่องมือสื่อสารตัวดีภายในกระเป๋าเสื้อนอกของเขามันก็ดังขึ้นรบกวนอีก  เขาลุกพรวดขึ้นนั่งแล้วคว้ามันมารับ  "เซโร่ครับ!" 

 

น้ำเสียงกระแทกกระทั้นนั่นส่งให้คนปลายสายถึงกับหัวเราะ  ["โมโหอะไรกันเซโร่คุง?"]

 

"อะ...ท่าน....เปล่าครับ  ไม่มีอะไร"  เขาเบนสายตาหลบ  เหมือนกับกำลังประจันหน้ากับอีกฝ่ายอยู่

 

["เป็นอย่างไรบ้างเข้าเรียนวันแรก?"]

 

"ก็ดีครับ"

 

คู่สนทนาหัวเราะ  ["น้ำเสียงแบบนั้นแสดงว่าคงถูกรบเร้าเรื่องเดิม ๆ สินะ?"]

 

เขานิ่งเงียบอยู่ครู่   "ครับ..."

 

["อย่าคิดมากสิ  ผมเคยบอกเธอแล้วไม่ใช่หรือไง  ว่าสีผมและดวงตาของเธอน่ะมันแสดงถึงความพิเศษ  ความพิเศษที่มีไว้เพื่อช่วยเหลือมนุษย์"]

 

"ครับ....ต่อไปผมจะระวัง"  เซโร่ตอบรับอย่างว่าง่าย

 

["ดีแล้ว....ยังไงก็ฝากด้วยล่ะเซโร่คุง"]

 

"ครับ  ผมจะทำให้ดีที่สุด"

 

["แล้วสักวันเราคงได้เจอกัน"]

 

"ครับ"

 

เซโร่มองโทรศัพท์ในมือของตนนิ่ง   สายถูกตัดไปแล้ว  แต่เสียงของคู่สนทนาเมื่อครู่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท  คำพูดปลอบประโลมจากน้ำเสียงที่อ่อนโยนมันทำให้เขารู้สึกว่าตนไม่อาจฝ่าฝืนได้  ไม่ว่าจะคำสั่งหรือความต้องการใด ๆ ของเจ้าของเสียงนั้นก็ตาม

 

ผู้ที่มีบุญคุณ  ช่วยเลี้ยงดูและชุบชีวิตเขาขึ้นมาจากขุมนรก.....

 

เขามองนาฬิกาข้อมือก่อนหยิบเสื้อที่วางไว้ข้าง ๆ ขึ้นสวม  มือยังคงกำเครื่องมือสื่อสารนั้นไว้  "คงไม่ทันเรียนคาบสุดท้าย...."

 

เสียงห่วงคล้องผ้าม่านที่รูดไปกับราวเหล็กดังขึ้น   ส่งให้ผู้ที่พูดคุยกันอยู่ด้านนอกหันมอง  ดวงตาสีม่วงจ้องกลับ  เขาเห็นดวงตาสีน้ำตาลคู่เดิมและดวงตาสีแดงของใครอีกคน.....

 

ดวงตาที่รู้สึกว่าคุ้นเคยอย่างประหลาด.....

 

โดยปกติหากโดนจ้องแบบนี้เขาคงต้องเดินเข้าไปถามด้วยความไม่พอใจแน่  แต่ไม่รู้เพราะอะไรเซโร่ถึงได้รู้สึกเคยชินนัก  รู้สึกเหมือนว่าแต่ก่อนตนมักถูกจ้องมองอยู่แบบนี้ทุกวัน ๆ  มองจนรู้สึกว่าสายตาคู่นั้นเป็นส่วนหนึ่งของการมีชีวิตไป

 

หากแต่นั่นมันก็แค่ความรู้สึกเท่านั้น  หญิงสาวผู้เป็นห่วงแต่อาการของนักเรียนเดินตรงเข้าไปถามไถ่  เสียงของเธอขับไล่เอาห้วงบรรยากาศที่ราวกับอยู่ในอีกมิติหนึ่งออก  "ไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหมคิริยูคุง?"

 

"อะ....ครับ"  เขาก้มลงมองหญิงสาว

 

"ดีแล้วล่ะ  หายปวดหัวแล้วใช่ไหมจ๊ะ?"

 

เซโร่พนักหน้า   "ครับ  ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"  เขาค้อมศีรษะให้แล้วเดินเลี่ยงออกไป  โดยไม่สนใจจะถามหรือสนทนากับผู้ที่ยืนอยู่ภายในห้องนั้นอีกคน

 

"เซโร่  คิริยู....."  เสียงทุ้มพึมพำ

 

หญิงสาวเงยหน้ามอง  "เอ๋?  พี่รู้จักหรือคะ??"

 

ชายหนุ่มผู้ถูกถามยังคงนิ่ง  ก่อนจะก้มลงมองสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสงสัยใคร่รู้  "ไม่หรอก....พอดีพี่ก็เห็นจากรายงานนักเรียนใหม่น่ะ" 

 

"งั้นพี่ไปก่อน  แล้วเดี๋ยวหลังเลิกเรียนจะมารับนะ"

 

"รับทราบค่ะท่านคุรัน!!"  เธอยกมือขึ้นทำท่าทางเคารพแบบทหาร  เห็นแบบนั้นผู้เป็นพี่ก็ยิ้มให้

 

เซโร่เดินกลับห้องเรียนของตน  ในระหว่างทางเขาพยายามขับไล่ความสงสัยที่เกิดขึ้นในหัวสมองออกไป  พยายามระงับความเป็นไปนี้อย่างยากลำบาก  มันยากลำบากเสียจนทำเอารู้สึกปวดหัวแปลบ ๆ 

 

"ใครกันนะ.....?"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วินาทีแรกหลังจากการพลัดพรากนานนับทศวรรษ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

=================================

 

 

 

 

นุ๊ก - มันออกมาแล้วววววววววววววววววววววววววววววววว~ เป็นปลื้มมมมมมมมมมมมมมม~ เขียนไปเขียนมาได้มาพลอตนี้แหละกรูววววววววว 555555 เป็นพลอตที่ไงดี  ชอบ กร๊ากกกกกกกกก ชอบทรมานตัวละครที่ชอบจริง ๆ 

 

แต่จะเป็นไงนั้นก็ต้องรอติดตามกันต่อไปนะฮ้า~ รับรองยาวสะใจแหง ๆ!!

 

 

 

 

 

 

PS.อย่าลืมรดน้ำกันนะคร้าบบบบบบ~

edit @ 8 Jun 2009 13:56:36 by derick