เบื้องบนคือ

ท้องฟ้าอันมืดครึ้มและสายฝนที่เทกระหน่ำ

 

เบื้องล่างคือ

ผืนดินโคลนและต้นหญ้าที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำ

 

เบื้องหลังคือ

ซากปรักหังพังของความปราชัยอันย่อยยับ

 

เบื้องหน้าคือ

ร่างคุ้นตาที่เติบโตขึ้นอย่างมั่นคงและแข็งแกร่ง

 

 

 

ภายในจิตใจ....

สับสน  หักหลัง

ความรู้สึกที่ราวกับจมดิ่งลงสู่เหวลึก...

 

 

 

ต่อแต่นี้ไป...

สิ่งที่เหลืออยู่จะเป็นผลตอบแทนจากบทเรียนอันแสนสำคัญ

 

 

ไม่ไว้ใจ....ไม่ยินยอมให้ใคร

ก้าวเดินอย่างมาดมั่น...ยืนหยัดอย่างแข็งแกร่ง

กดความปวดร้าวให้จมลึก...สร้างความเข้มแข็งให้ปรากฎ

 

 

ยอม....อยู่เพียงคนเดียว

ยอม....ที่จะไม่เหลือผู้ใด

 

 

บาดแผลนี้จะเป็นรอยที่ประทับอยู่ในจิตใจของเขาไปจนวันตาย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TBC?? or END??

 

 

 

 

 

 

 

เหอ ๆ.....ขอระบายออกมาสักนิด  เริ่มแบบนี้แล้วมันจะมีต่อไหมเนี่ยเสียวตัวเอง  แต่บอกก่อนเลยว่ามันจะดาร์คสลัด ๆ แน่นอนที่สุด อยากแต่ง...หึหึ