==========================
[AuFic Vampire Knight] Lost Mind : Part X
Pairing : KanameXZero
Author : derick
Rating : PG
Author Note : วางฉากไว้ว่าเรท...แต่ดันไม่สบาย พอกลับมาแต่งอีกที เรทกุหายไปไหนวะ!! 5555 เลยกลับมาเป็นหวานแทนซะงั้น มันจะหวานกันไปไหน!! ยิ่งแต่งคานาเมะหวานตูยิ่งเลี่ยน 5555555
เซโร่ยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียง ดวงตาสีม่วงสวยเหม่อลอยออกไปอย่างไร้จุดหมาย เป็นเวลากว่าสองวันแล้วหลังจากที่เขาดื่มเลือดคานาเมะไปเมื่อคราวนั้น รสชาติหอมหวานยังคงติดลิ้น กลิ่นและความนุ่มนวลของมันยังคงตราตรึงอยู่ในสมอง
แต่ถึงแม้นจะเย้ายวนใจแค่ไหน เขาก็ไม่อาจทำใจดื่มมันได้อีก....
เด็กหนุ่มรู้สึกเหมือนว่ามีภาพความทรงจำบางอย่างผุดพรายขึ้นในห้วงความคิด หลายครั้งที่เขาสะดุ้งตื่นเพราะฝันถึงเรื่องราวแปลกประหลาด มันไม่ได้น่ากลัว ไม่ได้น่ารังเกียจจนขนลุก หากมันกลับเป็นสุข สนุกสนานและอบอุ่นจนชวนให้หวาดหวั่น
เขาไม่เคยพบเจอเหตุการณ์แบบนี้แน่....มันต้องไม่ใช่ความทรงจำของเขา.....
"ไม่ใช่แน่....นายทำอะไรกับฉันกัน คุรัน คานาเมะ!" เสียงนุ่มกัดฟันกรอด มือเรียวกำหมัดแน่นอย่างแค้นเคือง ทุกวัน...แทบจะทุกวินาที ภาพเหล่านั้นยังคงติดตาไม่คลาย
แม้พยายามนึกถึงเรื่องอื่น หรือมุ่งมั่นสร้างกำแพงให้สูงตระหง่านสักเพียงใด แต่ภาพที่มันไหลวนอยู่นั้นก็ยังคงข้ามกำแพงนั้น แล้วเข้าสู่หัวใจของเขาจนได้ "อยากจะฆ่ากันให้ตายรึไง?!" เขาเอ่ยปากออกมาอีกครั้ง มันเจือด้วยความปวดร้าวและต่อว่าอีกฝ่าย
แวมไพร์เลือดบริสุทธิ์สามารถชะลออาการกระหายได้อย่างดีเยี่ยมจริง ๆ เซโร่ที่สะดุดคิดถึงอะไรบางอย่างนึกขึ้นได้ นี่ก็ผ่านมานานพอดูแล้วเขากลับไม่รู้สึกทรมาน ร่างกายยังคงเป็นปรกติ อุณหภูมิ กล้ามเนื้อ ทุกส่วนยังคงขยับได้ดั่งใจ
คิดแล้วให้สับสน ทำไมอะไร ๆ ก็ต้องมาเกิดที่เขาเพียงคนเดียว รู้สึกอยากหนีไปให้ไกล ไกลจากทุกสิ่งทุกอย่าง หรือไม่ก็... "ตาย....งั้นหรอ?" สิ่งที่ไม่เคยมีอยู่ในความคิด บัดนี้กลับปรากฏอย่างเด่นชัด...
หากมันจะทำให้เขาหลุดพ้นจากความทุกข์ทรมานนี้ได้.... "หึ..." หัวเราะให้กับความคิดของตนเอง หัวเราะให้กับสิ่งที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เสียงเปิดประตูดังลอดเข้าโสตการฟัง เซโร่ไม่ได้ตกใจดั่งครั้งแรก ๆ ที่ได้ยิน เขาเพียงเหลือบมองเล็กน้อย พอรู้ว่าเป็นใครก็พลิกตัวหันหลังให้ แล้วหลับตาลงหลบหลี้จากทุกอย่าง
"เธอตื่นอยู่สินะ?" เตียงนอนนุ่มยวบลงพร้อมกับเสียงทุ้มที่เอ่ยทัก
เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับ คานาเมะก็หัวเราะเบา ๆ "ผมเห็นเธอไม่ค่อยทานอะไร เลยมาถามว่าอยากทานอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า?" มือแกร่งลูบเส้นผมสีเงิน
เด็กหนุ่มไม่ได้หลีกหนีสัมผัสนั้น เหมือนร่างกายจะไม่ปฏิเสธ ซ้ำยังยอมรับแต่โดยดี เซโร่รู้สึกได้ถึงความอ่อนโยน ทุกคำพูด ทุกการกระทำที่คานาเมะปฏิบัติต่อเขา มันแสดงถึงความอ่อนโยนและความรักที่คน ๆ หนึ่งมีให้แก่คน ๆ หนึ่ง
"ไม่..." เซโร่ตอบคำถามในที่สุด "ผมอยากอาบน้ำ" ตั้งแต่มาที่นี่เขาก็ไม่ได้สัมผัสกับน้ำเลย แม้จะไม่ได้ออกแรงจนทำให้ร่างกายเกิดคราบเหงื่อไคล แต่เขาก็ทนไม่ได้ที่จะหมักหมมตนอยู่แบบนี้
"ผมจะพาเธอไป"
คนนอนอยู่หัวขวับ "ไม่ต้อง! ผมไปเองได้!!" เขาค้าน
คานาเมะนิ่งอยู่พัก ดวงตาสีแดงสดกำลังสะท้อนแววอะไรบางอย่าง เซโร่มองมันก่อนถอนหายใจหนัก "ไม่ต้องห่วง ผมไม่หนีไปไหนหรอก" เขาว่า
ใบหน้าคมเปื้อนรอยยิ้มเล็กน้อย "ถ้าอย่างนั้นผมจะไปเอาเสื้อผ้ามาให้ เธอรอสักครู่แล้วกัน"
เด็กหนุ่มมองตามร่างที่เดินออกไป อดด่าว่าตนเองกับคำพูดที่เอ่ยไม่ได้ นี่เขาเป็นบ้าไปแล้วหรือไงกัน? เขาต้องพยายามหาทางหนีไม่ใช่หรือไง?? ไม่ใช่รับปากออกไปอย่างนั้น!!
แบบนี้มันไม่ใช่เขา....ไม่ใช่เซโร่ คิริยู!!
"ให้ตายเถอะ!" เสียงนุ่มสบถ เพราะสายตาแบบนั้นนั่นแหละ สายตาที่ราวกับกำลังหวาดกลัวการสูญเสีย สายตาของคนที่พยายามเว้าวอนร้องขอความเห็นใจ
มันแฝงไปด้วยความเศร้าหมองจนรู้สึกเจ็บแปลบบริเวณอก "คุณเป็นใครกันแน่....?" เริ่มรู้สึกสงสัยกับคำถามจริง ๆ ก็คราวนี้ คานาเมะเป็นอะไรกับเขากันแน่? ทำไมถึงได้รู้สึกยินยอมไปทุกอย่าง??
ไม่นานนักคานาเมะก็กลับมาพร้อมกับเสื้อผ้าหนึ่งชุด เขายิ้มเล็กน้อยก่อนส่งมันให้เซโร่ แล้วก้มลงปลดโซ่ที่คล้องกับข้อเท้าของเซโร่ไว้ ดวงตาคมสำรวจ รอยแผลจากการถูกเสียดสีเกิดจนถลอก เลือดสีแดงไหลซึมบนผิวขาวเนียน
ชายหนุ่มคุกเข่าลงบนพื้น มือประคองใต้ข้อเท้าเพื่อรองรับไว้ ปลายลิ้นล้อนลงละเลียดบนรอยแผล รสชาติเลือดซึมเข้าสู่ลำคอ
พอเห็นแบบนั้นดวงตาสีม่วงก็เบิกกว้างอย่างตกใจ "จะทำอะไรน่ะ?!"
คานาเมะยังคงดูดซับเลือดจากรอยแผลนั้น เซโร่เองก็จ้องการกระทำนั่นอย่างไม่วางตา ความเงียบงันเกิดขึ้นในห้องกว้าง จนทุกอย่างสิ้นสุดลงโดยจูบแผ่ว ๆ บนแผลกับคำพูดที่ดูไม่รู้สึกรู้สา "ไปกันเถอะ ผมจะพาเธอไป"
เซโร่หน้าออกสีจัด ทั้งความโกรธและความอายปะปนกันจนวุ่น "คะ...คุณ คุณทำบ้าอะไร?!!"
"หืม?" คนถูกถามงุนงง
เด็กหนุ่มอ้าปากพะงาบ ๆ อยากจะต่อว่าไอ้การกระทำนั่นเสียจริง ๆ "ช่างเถอะ!" เขาลุกพรวดขึ้นยืน หันหน้าไปอีกทางอย่างหงุดหงิด อดคิดไม่ได้ว่าอีกฝ่ายไม่รู้เลยรึไงว่าการกระทำนั้นมันไม่สมควรมาทำกับคนเพศเดียวกัน!
ห้องน้ำที่นี่ไม่ได้ใหญ่ไปกว่าคฤหาสน์ที่เขาเคยอยู่ แต่ก็ไม่ได้เล็กไปกว่ากันเลยสักนิด เซโร่ได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากดอกไม้สดซึ่งถูกประดับไว้ภายใน กลิ่นสบู่ กลิ่นแชมพูยังคงอบอวนราวกับเพิ่งถูกใช้งานมาไม่นาน
"พอดีรู้สึกว่าห้องน้ำในห้องของเธอจะมีปัญหา ผมเลยให้เธอใช้ห้องน้ำของผมแทน"
เซโร่ผงะ ว่าแล้วเชียว...เขาสงสัยตั้งแต่เดินเข้ามาในห้องแล้ว มันดูใหญ่โตและเป็นระเบียบเรียบร้อยมากกว่าห้องซึ่งน่าจะเว้นว่างไว้สำหรับให้แขกเหรื่อแวะเวียนมาพักอาศัย แถมข้าวของเครื่องใช้รวมถึงอะไรต่อมิอะไรหลาย ๆ อย่างก็ดูเหมือนถูกใช้งานอยู่เป็นประจำด้วย
"ผมไปอาบห้องอื่นก็ได้" เขาว่า
คานาเมะเปรยยิ้มบาง "ไม่ต้องห่วง ผมไม่ทำอะไรเธอแน่นอน"
"ใครว่าผมกลัวเรื่องนั้นกันล่ะ!" เด็กหนุ่มตะโกน "ผมแค่เกรงใจต่างหาก..."
"ทั้งที่เมื่อก่อนเธอออกจะชอบอาบน้ำกับผมแท้ ๆ" เสียงทุ้มเอ่ยพร้อมกับวางเสื้อผ้าและข้าขนหนูผืนใหญ่ไว้ให้
เมื่อก่อน....คำพูดที่ทำให้เซโร่เบือนหน้าหนี "ผมไม่รู้หรอกนะว่าคนที่คุณกำลังคิดถึงอยู่เป็นใคร แต่ผมอยากจะบอกคุณไว้สักอย่าง" ดวงตาสีม่วงหันมาปะทะกับดวงตาสีแดงคม "ผมคือผม ไม่ใช่ตัวแทนของใคร ไม่ว่าจะตอนนี้หรือเมื่อไหร่ก็ตาม" เขายื่นคำเป็นมั่น นั่นทำให้เซโร่รู้สึกแปลกใจ...
สิ่งที่เขาพูดออกไปมันเหมือนกับว่า....
"เธอกำลังไม่พอใจ?" คานาเมะเลิกคิ้ว "ไม่สิ...เธอกำลัง ‘หึง' ตัวเธอเองอย่างงั้นหรือ?"
"หึงบ้าอะไรกัน!!" คนฟังขึ้นเสียง "ผมแค่ไม่ชอบที่จะถูกเปรียบเทียบกับใครเท่านั้น!!"
ถึงแม้ว่าจะรู้สึกขบขันกับท่าทีนั้น แต่ในขณะเดียวกันความรู้สึกปวดแปลบในจิตใจก็ปะทุขึ้นอย่างรุนแรงด้วยเช่นกัน เมื่อไหร่....เมื่อไหร่เธอถึงจะจดจำเรื่องราวต่าง ๆ ได้เสียที เมื่อไหร่เธอถึงจะรับรู้ว่าตนเองเป็นใครและผมเป็นใคร
อยากให้เธอรับรู้ถึงอดีตได้ในเร็ววัน... "แล้วจะอาบน้ำไหม? หรืออยากให้ผมช่วยอาบให้?"
"ไม่ต้อง!" ว่าแล้วก็คว้าเอาของที่คานาเมะนำมาให้ตรงลิ่วเข้าห้องน้ำไป เสียงกระแทกปิดประตูดังสนั่นทั่ว
ชายหนุ่มถอนหายใจพลางส่ายศีรษะไปมาเบา ๆ "ไม่เปลี่ยนไปเลยจริง ๆ เธอรู้รึเปล่าว่าเวลาที่เธอไม่พอใจทีไร เธอก็มักจะแสดงท่าทางหงุดหงิดและทำเสียงดังตึงตังแทบทุกครั้ง" เขายิ้มเมื่อนึกถึงภาพเก่า ๆ ดวงตาสีแดงทอดมองออกไปยังท้องฟ้าเบื้องนอก
เซโร่กลับออกมาอีกทีก็ไม่พบคานาเมะแล้ว เขาวางผ้าขนหนูผืนใหญ่ไว้บนราวไม้ในห้องอาบน้ำ แล้วมองซ้ายมองขวาไปทั่วเพื่อดูว่ามีใครอยู่ภายนอกหรือไม่ ในขณะที่กำลังก้าวเดินไปอย่างสบายใจนั่นเอง เขากลับได้ยินเสียงพูดคุยเบา ๆ ดังอยู่เบื้องล่าง
เด็กหนุ่มทรุดกายลงนั่งต่ำกว่ารั้วของชั้น นิ่งฟังบทสนทนาที่ได้ยิน "คานาเมะ....กับใครกัน?" เขาพึมพำ
"ได้โปรดอย่าทำแบบนี้เลยครับ ท่านไม่ได้ดื่มเลือดมาหลายวันแล้ว ซ้ำยัง...." คู่สนทนาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความกังวล
"ผมไม่เป็นไร ถ้าพักผ่อนเพียงพอก็ไม่มีปัญหา" เสียงทุ้มของคานาเมะเอ่ยตอบ มันยังคงเรียบเฉยเช่นเดิม
"แต่ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นมา ท่านเองจะแย่เอานะครับ!"
ยิ่งฟังเซโร่ก็ยิ่งอยากเห็น "จะเกี่ยวกับเรารึเปล่า?"
"ยังไงก็ฝากดูแลทางนั้นแทนผมด้วย อีก 2 - 3 วันผมจะกลับไป" ชายหนุ่มตัดบททั้งหมดลง "หากมีเรื่องอะไรเร่งด่วนก็ให้มาพบผมได้ตลอดเวลา"
ดวงตาสีม่วงเหลือบเห็นร่างนั้นค่อย ๆ ก้าวขึ้นบันไดมาแต่ไกล เด็กหนุ่มผุดลุกขึ้นยืนโดยเร็วก่อนวิ่งด้วยฝีเท้าที่แผ่วเบาตรงไปยังห้องพักของตัวเอง เขาล้มตัวลงนอนบนเตียง ผ้าห่มผืนหน้าถูกถลกขึ้นคลุมกายจนมิด
อย่างน้อยที่สุดตอนนี้ก็ขอเวลาให้เขาไตร่ตรองหาคำตอบของคำถามที่เกิดขึ้นใหม่นี่สักหน่อยเถอะ... "อย่าเพิ่งมาตอนนี้เลย....ได้โปรด...."
แต่ดูเหมือนว่าพระเจ้าจะไม่เข้าข้างเขาเสียเท่าไหร่นัก เมื่ออีกไม่กี่นาทีต่อมาเสียงเปิดประตูห้องก็ดังขึ้นเบา ๆ เซโร่สะดุ้งน้อย ๆ พลางเหลือบมองยังแขกผู้มาเยือน เป็นคานาเมะจริง ๆ ให้ตายเถอะ...ทำไมมันถึงได้ซวยแบบนี้นะ!
ยิ่งหนียิ่งเจอ....ยิ่งไม่อยากพบกลับยิ่งได้พบ "มันอะไรกันนักวะ!" เขาสบถเบา ๆ ในลำคอ
"ผมนึกว่าเธอหลับอยู่เสียอีก" เสียงทุ้มเอ่ย
เซโร่ลุกขึ้นนั่ง หันหน้าเข้าประจันอีกฝ่าย "เปล่า..." นอนมาทั้งวันจะให้นอนอะไรกันมากมายล่ะ...
"ผมกลับไปไม่เห็นเธอ คิดว่าเธอแอบหนีไปแล้วเสียอีก"
"ผมพูดคำไหนคำนั้น ไม่ก็คือไม่" เขากอดอกนิ่ง พลางสะบัดหน้าหนี
คานาเมะคลี่ยิ้ม "หิวไหม? ผมจะให้คนหาอะไรให้ทาน"
"ไม่..." ดวงตาสีม่วงหันมาจ้องมองใบหน้าคมหล่อเหลา ผิวขาวดูซีดลงไปถนัดหน้า มันดูคล้ายคนอ่อนล้าใกล้หมดแรงกายเต็มทน "คุณ..."
"หืม?"
"คุณไม่เป็นไรนะ?"
ชายหนุ่มตกใจเล็กน้อยกับคำถามที่ได้รับ เมื่อนิ่งคิดอยู่ครู่ก็หัวเราะออกมาเบา ๆ "ผมสบายดี เธอได้ยินที่ผมคุยกันเมื่อกี้สินะ?"
เซโร่สะอึก "กะ....ก็" เขาเบี่ยงหน้าหลบ "ก็....นิดหน่อย...."
"ไม่ต้องห่วงหรอกผมไม่เป็นอะไร พักผ่อนเดี๋ยวก็หาย เธอเองนั่นแหละไม่เป็นอะไรใช่ไหม? อาการกระหายที่เกิดขึ้นตอนนั้นยังเป็นอยู่อีกหรือเปล่า?"
นั่นสินะ...ช่วงหลัง ๆ นี่เขารู้สึกว่าตนกระหายเลือดอยู่บ่อยครั้ง แทบจะทุกวันเลยก็ว่าได้ อาการรุนแรงขึ้นจนไม่อาจควบคุมตนเอง เขายังเคยคิดเลยว่าถ้าหากคุมสติไม่อยู่หรือหาแวมไพร์ที่เป็นเหยื่อช้าไปละก็....มันจะเกิดเรื่องน่ากลัวอะไรขึ้นบ้างกัน...
"ขอบคุณ..." เสียงนุ่มเอ่ยแผ่ว "ผมรู้ว่าเลือดของพวกคุณจะช่วยชะลออาการนั้นไว้ได้" เขาขยายความในทันทีโดยไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายถาม
ใบหน้าคมแย้มยิ้มอีกครั้ง "ผมเต็มใจ" ขอเพียงช่วยเธอได้ ไม่ว่าจะเป็นยังไงผมก็ยอม...
อีกแล้ว...ใบหน้าแบบนี้อีกแล้ว เซโร่รู้สึกว่ายิ่งเห็นก็ยิ่งหวั่นไหว "ทำไม....ทำไมถึงได้ดีกับผมนัก?"
มือแกร่งเอื้อมสัมผัสใบหน้าอีกฝ่าย ดวงตาสีแดงสดจ้องลึกในดวงตาที่กำลังสั่นคลอนด้วยความสับสน "เพราะเธอคือคนสำคัญสำหรับผม" แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียว....
ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกเหมือนโดนมนตร์สะกด เด็กหนุ่มได้แต่มองใบหน้าคมที่ค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ทีละน้อย ๆ จนในที่สุดริมฝีปากได้รูปนั่นก็ประทับเข้ากับริมฝีปากของเขา บางเบาแต่อบอุ่นและย่อนโยน เซโร่รู้สึกได้ถึงสิ่งที่เอ่อล้นออกมา
น้ำตา....ของตัวเขาเอง "อ่ะ..." มือเรียวยกขึ้นสัมผัสแก้มตน ทำไมมันถึงไหลออกมาได้นะ...
"ขอโทษ ผมทำให้เธอร้องไห้อย่างงั้นหรือ?" คานาเมะเป็นกังวล คิ้วเรียวขมวดมุ่นอย่างเห็นได้ชัด
"ผม...อยากนอนพัก"
เซโร่เอ่ยเพียงแค่นั้นคานาเมะก็พยักหน้ารับ "ตกลง ถ้ามีอะไรเธอเรียกผมได้ทุกเมื่อนะ" เขาดันร่างของอีกฝ่ายลงเบา ๆ แล้วดึงผ้าขึ้นห่มร่างกายนั้นไว้
ดวงตาสีม่วงจ้องมองร่างที่เดินจากไป ในห้องเหลือแต่เพียงความมืดมิดและความว่างเปล่า ภายนอกได้ยินเสียงฟ้าร้องคำรามอยู่เนือง ๆ บ่งบอกถึงฝนซึ่งกำลังก่อตัวขึ้น อีกไม่นานมันคงจะตกลงชำระผืนแผ่นดินและก่อเกิดความชุ่มฉ่ำอีกครั้ง...
"ทำไมกัน...?" คำถามที่วนเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า...คำถามที่ไม่อาจสิ้นสุดแม้กระทั่งหลับตา
ภาพใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตายังคงตราตรึงอยู่ในห้วงความคิดของเขา คานาเมะนอนไม่หลับ ในหัวเต็มไปด้วยอะไรต่อมิอะไรมากมาย เขาเร่งร้อนเกินไปหรือเปล่า? ทำอะไรที่กดดันมากเกินไปไหม? หรือว่าสิ่งที่เขาทำมันทำร้ายจิตใจของอีกฝ่ายเกินไป??
เขาควรจะเดินหน้าต่อ....หรือหยุดลงเพียงเท่านี้ดี?
เสียงเคาะประตูเบา ๆ เรียกให้ผู้อยู่ภายในได้สติ คานาเมะเอ่ยรับ "เข้ามา"
หญิงสาวร่างเล็กเปิดประตูออกช้า ๆ รอยยิ้มสดใสแต่งแต้มบนใบหน้าสวย ชายหนุ่มเห็นก็ยิ้มรับ พลางอ้าแขนออกโอบกอดน้องสาวเพียงคนเดียวกลับหลวม ๆ "มีอะไรถึงมาหาพี่ได้?"
"หมายความว่าถ้าไม่มีอะไรยูกิก็มาหาพี่ชายม่ได้สินะคะ?" เสียงหวานย้อนกลับ
ผู้เป็นพี่หัวเราะ "สงสัยผมคงต้องเรียกไอโด้มาคุยเสียหน่อย ดูแลกันยังไงถึงได้ย้อนคำเก่งนัก"
"ยูกิล้อเล่นหรอกค่ะ" เธอว่า "พอดียูกิเห็นพี่ชายไม่ได้ไปโรงเรียนหลายวันก็เลยเป็นห่วง" อเล็กจับใบหน้าพี่ชาย "หน้าของท่านพี่ซีดมากเลย ไม่สบายหรือเปล่าคะ?"
"ไม่เป็นไร แค่ไม่ค่อยได้พักผ่อนน่ะ"
"จริงหรือคะ?" เธอย้ำถาม
คานาเมะพยักหน้า "จริงสิ ไม่เชื่อผมแล้วรึไงกัน?"
ดวงตากลมโตจ้องมองอยู่พัก "อืม...งั้นยูกิจะเชื่อที่ท่านพี่พูดก็ได้ ว่าแต่...คิริยูคุงล่ะคะ?" เธอเอ่ยถาม คนถูกถามสะดุ้งตัวเล็กน้อย ไม่คิดว่าน้องสาวจะรับรู้เรื่องนี้ด้วย
"เธอรู้?"
หญิงสาวพยักหน้า "ค่ะ ยูกิไปแอบฟังพวกคุณอิจิโจคุยกันมา ก็ยูกิเป็นห่วงพี่ชายนี่นา"
เห็นแบบนั้นก็ต่อว่าอะไรไม่ลง คานาเมะได้แต่ถอนหายใจ "เขาพักผ่อนอยู่"
คำตอบสั้น ๆ ทำให้หญิงสาวรู้สึกสงสัยหนัก "พี่ชายมีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าคะ? บอกกับยูกิได้รึเปล่า??" อย่างน้อยเธอก็อยากให้พี่ชายของเธอบอกอะไรกับเธอบ้าง อย่างน้อยแค่เพียงนิดหน่อยก็ยังดี
"ผมกำลังคิดว่าสิ่งที่ผมทำมันดีจริงหรือเปล่า..." เขาตอบออกมาในที่สุด "บางทีผมอาจจะทำร้ายเขาไปโดยที่ผมไม่รู้ตัวก็เป็นได้..."
ยูกิโอบกอดพี่ชายเบา ๆ ใบหน้าหวานแย้มยิ้มอ่อนโยน "ไม่หรอกค่ะ ยูกิเชื่อว่าสิ่งที่พี่ชายทำต้องเป็นสิ่งที่ดีที่สุดเสมอ" ดวงตากลมโตสบกับดวงตาสีแดง "ยิ่งเพื่อคนสำคัญด้วยแล้ว พี่ชายไม่มีทางทำร้ายเขาได้เด็ดขาด"
คำพูดเพียงไม่กี่ประโยคเรียกเอาความมั่นใจกลับคืนมา แม้จะไม่ที่สุด แต่นั่นกลับเป็นกำลังใจให้คานาเมะได้อย่างดีเยี่ยม "ขอบคุณมาก" เขาเอ่ยตอบ ใบหน้าคมเอนพิงอีกฝ่ายอย่างอ่อนล้า
ถ้าหากไม่ได้เธอในวันนี้....ผมคงอาจละทิ้งทุกสิ่งไปแล้วกระมัง?
TBC.
