Why?...

ตอนที่ 1

วันเปิดภาคเรียนวันแรกของโรงเรียนคาถาพ่อมดแม่มดและเวทมนตร์ศาสตร์ ฮอควอตส์ เด็กนักเรียนทั้งเก่าและใหม่จะมารวมตัวกันที่ห้องโถงเพื่อรับประทานอาหารและคอยเฝ้าดูการคัดเลือกเด็กนักเรียนใหม่เข้าตามบ้านต่างๆตามที่หมวกคัดสรรเป็นคนจัดให้

แฮรี่ พอตเตอร์ หนุ่มน้อยผู้มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลกแห่งพ่อมดและแม่มด เด็กน้อยผู้เดียวที่สามารถรอดชีวิตจากมือของ คนที่คุณก็รู้ว่าใคร มาได้ โดยมีแผลเป็นรูปสายฟ้าฝากไว้ที่กลางหน้าผาก ปีนี้เป็นปีที่ 6 แล้วสำหรับเขาและเพื่อนรักทั้งสอง หนุ่มน้อยในอดีตไม่มีเหลืออีกแล้วในตอนนี้ เหลือเพียงเด็กหนุ่มร่างสูงโปร่ง ใบหน้าคมเข้มเป็นสัน ผมดำที่ดูยุ่งเหยิง ดวงตาสีเขียวดูมุ่งมั่น กล้าหาญและอยากรู้อยากเห็นที่อยู่ภายใต้กรอปแว่นตากลมๆนั่น ใช่แล้ว...และเขายังเป็นคนที่ใครๆหลายคนเฝ้ารุมรักและใฝ่ฝันถึงอีกด้วย...

การคัดสรรบ้านเสร็จเรียบร้อยลงแล้ว และช่วงเวลาต่อจากนี้จะเป็นช่วงที่ อาจารย์ใหญ่ อัลบัส ดัมเบิลดอร์ จะกล่าวอะไรเล็กๆน้อยๆกับนักเรียนทั้งเก่าและใหม่ ก่อนที่ทั้งหมดจะเริ่มรับประทานอาหารพร้อมกัน

เสียงพูดคุยดังขึ้นเป็นระยะๆระหว่างการรับประทานอาหาร แฮรี่รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างขาดหายไปในช่วงนี้ เด็กหนุ่มละสายตาจากอาหารตรงหน้า มองไปยังฝั่งตรงข้ามทางโต๊ะของบ้านสลิธิริน ใช่แล้ว....เสียงใสๆที่มักจะคุยโอ้อวดเรื่องบ้านของเขาและการท่องเที่ยวในช่วงระยะเวลาปิดเทอมที่ผ่านมาหายไป คุณหนูผู้มีสายเลือดบริสุทธิ์ เดรโก มัลฟอย ไม่ขยับปากพูดคุยอะไรเลยสักนิด ร่างบางนั่งกินอาหารอย่างเงียบๆท่ามกลางลูกสมุนจอมโง่ทั้งสองของเขาที่กำลังนั่งทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย

แฮรี่...เฮ้...แฮรี่ๆ เพื่อนหัวแดงของเขา รอน วิสลีย์ ร้องเรียกพลางเขย่าตัวแฮรี่เบาๆเมื่อเห็นเด็กหนุ่มนั่งเหม่อมองไปที่ไหนก็ไม่รู้

มีอะไรรอน... แฮรี่หลุดออกจากห้วงแห่งความคิดทันที ก่อนที่จะหันกลับมามองเพื่อนของเขาที่นั่งข้างๆกัน

เธอมองอะไรของเธอน่ะ ฉันเห็นเหม่ออยู่นานแล้วนะ เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ เด็กสาวผมสีน้ำตาลกล่าวถามอย่างสงสัย ทั้งเธอและรอนต่างพยายามมองตามสายตาของแฮรี่ไปในขณะที่เขากำลังเหม่ออยู่

ไม่มีอะไรน่า...กินๆเข้าไปเถอะ แฮรี่กล่าวก่อนจะลงมือทานอาหารตรงหน้าเพื่อกลบเกลื่อน

หลังจากที่ทานอาหารเรียบร้อย นักเรียนทั้งหมดจะรวมตัวกันแล้วไปที่พักของแต่ละบ้าน ระหว่างทางแฮรี่ก็อดเสียไม่ได้ที่จะมองคู่อริของเขา นั่นเป็นข้อสงสัยข้อที่หนึ่งว่าทำไมเขาต้องมองหมอนั่นด้วย ทั้งๆที่มันไม่ใช่เรื่องของเขาเลยแท้ๆที่หมอนั่นดูแปลกๆไป ใช่...มันไม่ใช่เรื่องของเขาเลยสักนิด

เช้าวันรุ่งขึ้น แฮรี่รู้สึกไม่ค่อยสดใสเท่าไหร่นัก เพราะเมื่อคืนเขาคิดมากจนนอนไม่หลับ หลายๆเรื่องที่มันชวนให้เขาคิด แต่เมื่อเสียงสัญญาณเริ่มชม.การเรียนคาบแรกของวันดังขึ้น ความข้องใจทั้งหมดก็ถูกพักไว้ แฮรี่ รอนและเฮอร์ไมโอนี่ รีบเร่งเดินไปยังห้องเรียนวิชาแรกของวันทันที

วิชาแรกของวันดูจะยิ่งทำให้แฮรี่คิดมากเข้าไปอีก มันเป็นวิชาปรุงยาของสเนป ซึ่งไม่ถูกชะตากับเขาตั้งแต่ปี1 ไม่สิ ตั้งแต่เขาเจอหน้ากับคนๆนี้ครั้งแรกเลยก็ว่าได้ และที่ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาเรียนร่วมกับบ้านสลิธิรินคู่กัดตั้งแต่ย่างกรายเข้ามาที่นี่ของบ้านกริฟฟินดอร์

การเรียนวิชาแรกผ่านไปอย่างปรกติเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา บ้านของเขาถูกหักไป20แต้ม จากเนวิลล์ ลองบัตท่อม ที่ปรุงยาผิด 10 แต้ม และจากคุณพอตเตอร์ผู้ยิ่งใหญ่ที่ตอบคำถามของสเนปไม่ได้อีก 10 แต้ม แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะตลอด 5 ปีที่ผ่านมา บ้านกริฟฟินดอร์ถูกหักโดยสเนปไปเป็นร้อยๆแต้มแล้วละมั๊ง?

แปลก.... แฮรี่กล่าวขึ้นเบาๆระหว่างทางเดิน แต่นั่นก็พอที่จะทำให้เพื่อนทั้งสองคนของเขาได้ยิน

มีอะไรแปลกงั้นเหรอ? รอนถามแฮรี่อย่างงงๆ จะว่าไปตั้งแต่เช้าเขาก็ไม่เห็นแฮรี่พูดอะไรสักคำ เอาแค่เงียบตลอดเวลา

พวกนายได้ยินเสียงมัลฟอยหัวเราะตอนพวกเราโดนหักคะแนนรึเปล่า? แฮรี่หันมาถามรอนและเฮอร์ไมโอนี่ ทั้งสองมองหน้ากันอย่างงงๆ

ไม่ เด็กสาวส่ายหัวไปมาเบาๆ

ไม่ได้ยินเหมือนกัน รอนตอบ จะว่าไปนี่ก็แปลกอีกเหมือนกัน อย่าว่าแต่เสียงหัวเราะของคู่อาฆาตพยาบาทเลย แม้แต่รอยยิ้มที่ดูเหยียดหยันนั่นก็ไม่ปรากฏให้เห็น

อืม..... แฮรี่ยกมือขึ้นลูบคาง พลางคิดถึงเรื่องราวตั้งแต่เมื่อวานตอนเย็น ต้องมีอะไรเกิดขึ้นกับหมอนั่นแน่ๆ มันเกิดอะไรขึ้น....เฮ้!...ไม่สิ!..เดี๋ยวก่อนๆนี่ทำไมเขาต้องมานั่งคิดมากด้วยนะ เพราะเขาเป็นห่วงหมอนั่นเหรอ บ้าน่า...ไม่มีทางๆ

..... รอนและเฮอร์ไมโอนี่มองหน้ากันอย่างงงๆไม่ได้งงธรรมดา งงมากเสียด้วย จะว่าไปเขาทั้งสองยังไม่เคยเห็นแฮรี่เป็นอะไรแบบนี้มาก่อน พวกเขากำลังคิดว่า แฮรี่เหมือนกับกำลังสับสนกับอะไรสักอย่างอยู่...

เวลาผ่านไปร่วมอาทิตย์แล้ว แฮรี่ยังคงครุ่นคิดถึงอาการผิดปรกติของมัลฟอยอยู่แทบจะตลอดเวลา รอนและเฮอร์ไมโอนี่ก็ด้วย พวกเขาทั้งคู่ก็คิดเช่นเดียวกับแฮรี่ มีอะไรบางอย่างทำให้มัลฟอยดูแปลกไป ไม่คอยจ้องจะหาเรื่องพวกเขา ไม่หัวเราะเยาะพวกเขาแม้แต่คำพูดที่ดูถูกเหยียดหยามซึ่งพวกเขาได้ยินอยู่ประจำก็ไม่มีเล็ดลอดออกมาจากปากเรียวบางนั่นแม้แต่น้อย

วิชาสุดท้ายของวันนี้คือวิชาแปลงร่างของศาสตราจารย์ มักกอลนากัล ซึ่งเป็นอีกครั้งที่พวกเขาจะต้องเรียนรวมกับบ้านสลิธิริน เด็กทั้งสองบ้านนั่งแยกโต๊ะคนละฝั่ง นี่คงจะเป็นวิชาเดียวที่ไม่มีใครกล้าหาเรื่องใคร

มัลฟอย...หลังทานอาหารเย็นช่วยมาพบฉันที่ห้องด้วยนะ ศาสตราจารย์กล่าวก่อนจะเลิกเรียน มัลฟอยพยักหน้ารับ แฮรี่มองไปทางร่างบาง เขากำลังสงสัยว่าทำไมศาสตราจารย์ถึงต้องเรียกมัลฟอยไป ทั้งๆที่ไม่มีความผิดอะไร

ระหว่างทานอาหารเย็นแฮรี่มองไปทางมัลฟอยแทบจะตลอดเวลา รอนและเฮอร์ไมโอนี่ชินเสียแล้วกับท่าทีแบบนี้ของแฮรี่ พวกเขาทั้งสองเข้าใจว่า คงเป็นเพราะความอยากรู้อยากเห็นของแฮรี่ละมั๊งที่ทำให้เขาต้องสนใจมัลฟอย

แฮรี่!...นายจะไปไหนน่ะ? รอนถามเมื่อจู่ๆคนข้างๆเขาก็ลุกพรวดพราดแถบจะในทันทีที่มัลฟอยเดินออกไปจากห้องโถงใหญ่

เดี๋ยวมา...ไม่ต้องรอน่ะกลับหอไปก่อนเลย แฮรี่ตบไหล่รอนเบาๆก่อนจะรีบวิ่งตามมัลฟอยออกไป

อะไรของเขาน่ะ รอนเกาหัวอย่างงงๆ แต่คราวนี้มีเพียงรอนแค่คนเดียวเท่านั้น เฮอร์ไมโอนี่กำลังมองตามเพื่อนรักของเธอไปอย่างพิจารณา เขาว่า...เรื่องแบบนี้ผู้หญิงมักจะหูตาไวเสมอ

แฮรี่ค่อยๆเดินตามมัลฟอยไปอย่างเงียบๆและเบาที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ เขาตามร่างบางมาเรื่อยๆจนถึงหน้าห้องของศาสตราจารย์มักกอลนากัล หลังจากมัลฟอยเข้าไปด้านในแฮรี่ก็พยายามที่จะเงี่ยหูฟังสิ่งที่สนทนากันอยู่ในห้องนั้น

ดับเบิลดอร์ต้องการพบเธอ เธอกล่าวเรียบๆแฮรี่ได้ยินเช่นนั้น

ฉันจะพาเธอไปพบกับเขา เมื่อได้ยินเช่นนั้นเด็กหนุ่มก็รีบหาที่หลบบริเวณนั้นทันที เขาเคยไปห้องของดับเบิลดอร์อยู่หลายครั้ง แต่รหัสผ่านทุกครั้งก็แทบจะไม่ซ้ำกันเลย ไม่รู้คิดได้ยังไงสิน่า....

แฮรี่ค่อยๆตามคนทั้งคู่มาเรื่อยๆ เขากลัวอยู่เหมือนกันว่าหญิงสูงวัยตรงหน้าจะรู้ว่าเขาแอบตามมา แต่ทำไงได้ละ...ขาเจ้ากรรมมันไม่ยอมให้กลับนี่นา พอคิดได้แบบนั้นความรู้สึกสับสนก็กลับมาอีกครั้ง ทำไมเขาถึงต้องยุ่งกับหมอนี่ด้วย เป็นคำถามรอบที่ล้านสำหรับเขา ที่มันยังไม่อาจหาคำตอบได้สักที

ชูครีมนมสด... เธอพึมพำเบาๆแต่แฮรี่ก็พอจะจับความได้ว่าเธอกล่าวอะไร บันไดสู่ด้านบนก็เปิดออก เธอและมัลฟอยขึ้นไปพร้อมกัน

สวัสดีมัลฟอย... ดับเบิลดอร์กล่าวพร้อมรอยยิ้มอันแสนอ่อนโยนของเขา มัลฟอยเพียงแต่พยักหน้ารับ ดับเบิลดอร์มองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ ใบหน้าที่เคยดูเย่อหยิ่ง จองหอง บัดนี้กลับดูเย็นชา เรียบเฉย ไร้ความรู้สึกใดๆ เขาลูบเคราสีขาวยาวอย่างช้าๆ จ้องมองลึกลงไปยังนัยย์ตาสีซีดนั่น

ขอบคุณ..มักกอลนากัล.. ดับเบิลดอร์โค้งให้เธอก่อนจะส่งสายตาที่สื่อความอะไรบางอย่างให้(อย่าเข้าใจผิดน้า - -) ซึ่งดูเหมือนหญิงสูงวัยตรงหน้าก็จะเข้าใจถึงสิ่งที่ชายชราต้องการ เธอออกจากห้องไปเหลือเพียงแค่ดับเบิลดอร์และมัลฟอยสองคนเท่านั้น

เธอต้องการจะบอกอะไรกับฉันไหม? ชายชราหันมาถามร่างเล็กที่ยืนตรงหน้าของเขา น้ำเสียงอ่อนโยนแฝงไปด้วยความเป็นห่วง

.ไม่ครับ.... มัลฟอยนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะตอบไปอย่างช้าๆ เด็กหนุ่มก้มหน้านิ่ง

เอาล่ะ....ถ้าหากเธอไม่มีอะไรจะบอกกับฉัน ฉันก็จะไม่ซักถามอะไรอีก แต่ถ้าเธอต้องการที่จะบอกให้ใครสักคนได้รับรู้...ฉันยินดีเสมอ ดับเบิลดอร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะค่อยๆวางมือทั้งสองของเขาลงไปบนไหล่เล็กๆนั่นอย่างนุ่มนวล รอยยิ้มอันอ่อนโยนปรากฎขึ้นอีกครั้ง ดวงตาที่ราวกับกำลังอ่านความนึกคิดในจิตใจของคนตรงหน้า ก้มลงมองทางมัลฟอยด้วยสายตาที่อ่อนโยนไม่แพ้กัน

ขอบคุณครับ.... มัลฟอยกล่าวเรียบๆ...แต่ชายชรารู้สึกได้ว่า น้ำเสียงของเด็กหนุ่มเมื่อครู่นั้นแฝงไปด้วยอารมณ์และความรู้สึกหลายๆอย่าง ซึ่งเขาคิดว่ามันหนักเกินไปสำหรับร่างบางตรงหน้าเขา

แฮรี่ยืนรออยู่ด้านล่างอย่างกระวนกระวายใจ ทันทีที่เขาได้ยินเสียงบันได้เลื่อนลงมาด้านล่าง เขาแทบอยากจะโผเข้าไปถามความซะให้รู้เรื่องในทันที ถ้าไม่ติดตรงที่เขาแอบตามมาอ่ะนะ

เธอกลับหอพักได้แล้วล่ะ มักกอลนากัลกล่าวกับมัลฟอย ร่างบางพยักหน้ารับก่อนจะเดินกลับไปทางเดิมที่เขามา ไปตามระเบียงที่ทอดยาว ถึงแม้มันจะเป็นเส้นทางที่คุ้นเคย แต่บัดนี้สำหรับเขาแล้วมันกลับเป็นเส้นทางที่ดูอ้างว้างและเหน็บหนาวเสียเหลือเกิน

ออกมาได้แล้วล่ะ...พอตเตอร์ เธอกล่าวเรียกร่างหนึ่งที่แอบอยู่ แฮรี่ที่มองตามมัลฟอยไปถึงกับสะดุ้งขึ้นทันที

ศาสตราจารย์รู้?... แฮรี่ถามอย่างกล้าๆกลัวๆ นี่เขาจะโดนทำโทษอะไรอีกเนี่ย หรือจะโดนหักคะแนนอีก ให้ตายสิ...เพราะเจ้าบ้านั่นแท้ๆ

ดับเบิลดอร์ต้องการพบเธอ....รู้รหัสผ่านแล้วซินะ เธอมองมาทางแฮรี่แล้วอมยิ้มน้อยๆให้กับเขา แต่สำหรับแฮรี่รอยยิ้มนั่นดูน่ากลัวยังไงพิกล

แฮรี่ไม่กล้าเอ่ยอะไรออกไป เขาพยักหน้ารับแล้วเดินตรงไปที่ประตูเพื่อขึ้นไปพบกับดับเบิลดอร์ ในหัวของเขาตอนนี้กำลังคิดโน่นคิดนี่ ไม่รู้ว่าทำไมดับเบิลดอร์ต้องหารพบเขา เขาจะถูกทำโทษหรือ เขาคิดไปต่างๆนาๆ เขาต้องบ้าตายแน่ๆถ้าขืนยังเป็นแบบนี้ต่อไป

มาแล้วหรือแฮรี่... ดับเบิลดอร์ละสายตาจากหนังสือเล่มโตในมือหันมายิ้มให้เด็กหนุ่มตรงหน้า รอยยิ้มนั้นดูอบอุ่นและอ่อนโยนไม่เคยเปลี่ยนแปลงจริงๆ

ศาสตราจารย์มักกอลนากัลบอกว่า...ท่านต้องการพบผม? แฮรี่กล่าวออกไป เขาไม่อยากจะต้องคิดมากแล้ว ถามให้รู้เรื่องเลยจะดีกว่า

ถูกต้อง....แต่ฉันว่า เธอน่าจะเป็นคนที่อยากจะพบฉันมากกว่านะ ชายชรายิ้ม สายตาที่มองผ่านแว่นกรอปพระจันทร์เสี้ยวนั่นล่ะที่ดูน่ากลัวนัก ที่แฮรี่คิดว่าน่ากลัวก็เพราะว่า ไม่มีอะไรที่จะสามารถปิดชายคนนี้ได้เลย...เขาคิดว่ามันเป็นเรื่องที่น่ากลัวนะ

ครับ...ผมอยากถามท่านว่า...เอ่อ..ท่านคุยอะไรกับมัลฟอย แฮรี่อึกอัก เขารู้สึกแปลกๆ อีกแล้ว...ความรู้สึกสับสนอันนี้ ทำไมนะ...ทำไมเราต้องอยากรู้ด้วย

หึหึ...ก็ไม่มีอะไรหรอกฉันแค่เรียกเขามาถามเท่านั้น เธอก็รับรู้ได้นี่ถึงความเปลี่ยนไปของเขา ดับเบิลดอร์หัวเราะออกมาเบาๆ เขารู้จักนิสัยของแฮรี่ดี อย่างน้อยเขาก็คิดว่าดีพอๆกับที่เขารู้จักนิสัยของเจมส์ พอตเตอร์ พ่อของแฮรี่

แล้วเขา...เอ่อ...แล้วมัลฟอยบอกอะไรกับท่านบ้าง? แฮรี่ถามต่ออย่างกล้าๆเกรงๆ ทำไมสิ่งที่เขาถามออกไปมันถึงค้านกับความคิดของเขานัก

ไม่...เป็นอย่างนี้มาตลอด ตระกูลนี้ปากแข็งเหมือนกันหมด ชายชราหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่นั่นทำให้แฮรี่รู้สึกผิดหวังอยู่เหมือนกัน ที่ไม่ได้รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับคนๆนั้น

อยากรู้ก็ลองถามเขาดูสิ ดับเบิลดอร์กล่าวเมื่อเขาสังเกตุเห็นสีหน้าของแฮรี่ คนๆนี้รู้ไปซะทุกอย่างจริงๆ

ไม่มีทางหรอกครับ...เขาเกลียดผมจะตายไป แฮรี่พูดออกมา น้ำเสียงฟังดูน้อยใจนิดๆ

แล้วเธอล่ะ...เกลียดเขาหรือเปล่า? ชายชราถามกลับ นั่นทำให้แฮรี่รู้สึกอึ้งไปเหมือนกัน

ลองกลับไปคิดดูนะแฮรี่...คิดดูดีๆแล้วเธอจะพบคำตอบ ดับเบิลดอร์ยิ้ม นั่นเป็นคำพูดสุดท้ายของการสนทนาในครั้งนี้

แฮรี่เดินออกมาจากห้องนั้นอย่างช้าๆ เขากำลังคิดคำตอบของคำถามในใจของเขา ระหว่างทางเขาก็พบกับร่างของคนๆนึง ซึ่งกำลังยืนอยู่ที่ระเบียงริมทางเดิน ร่างนั้นเหม่อมองออกไปทางด้านนอก แหงนมองไปยังท้องฟ้าเบื้องบน แฮรี่พยายามจะมองว่าคนๆนั้นเป็นใคร...

มัลฟอย... แฮรี่ตกใจทีเดียวเมื่อรู้ว่าคนๆนั้นคือ มัลฟอย ให้ตายเถอะเมอร์ลิน!ตั้งแต่เข้ามาเรียนที่นี่และเจอกับเจ้าบ้านั่น เขาจินตนาการไม่ออกเลยว่าเวลาที่เจ้านั่นเกิดอารมณ์เศร้าจะเป็นยังไง

แฮรี่จ้องมองไปทางร่างบางที่ยืนนิ่งท่ามกลางแสงจันทร์ สมควรหรอกที่เขาจะจินตนาการไม่ถูกว่าเจ้านั่นจะทำหน้าแบบไหน สวย...เขาคิดว่าภาพตรงหน้างดงามเกินกว่าจะบรรยายได้ ถึงแม้ใบหน้านั้นจะดูเรียบเฉย เย็นชาก็ตามที

ทันใดนั้นแฮรี่ก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง สิ่งที่เจ้าตัวไม่เคยคิดที่จะได้เห็นจากคุณหนูผู้เย่อหยิ่งนั่น หยาดน้ำใสเอ่อล้นออกมาจากดวงตาคู่สวย มันไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย ท่ามกลางความเงียบแห่งรัตติกาล....