[Request Fic Vocaloid]
Title : Merry X'mas
Pairing : GakupoXKaito (กัคคุไค)
Author : derick
Warning : Yaoi (PG)
Author notes : ช่างเป็นรีเควสที่ไม่ได้เข้ากับเทศกาลเอาเสียเลย 55555 ก็นะ คนขอมาเขาขอดาร์ค ๆ SM....พี่ทำได้แค่นี้ละเหวยพลอยเอ้ย!! 5555 (สุดท้ายมันก็ไปไม่ได้ตลอดรอดฝั่ง...ทำไงได้ เดี๋ยวมันไม่เข้ากับเทศกาลอ่ะ!!) ถ้าจะอ่านดาร์ค ๆ......คงต้องเรื่องยาวเท่านั้นแหละน้องเอ๋ย....
เสียงเพลงเฉลิมฉลองดังกังวาน
ความหนาวเย็นและปุยหิมะสีขาว
แสงระยิบระยับของดวงไฟประดับ
ผู้คนมากมายท่ามกลางท้องฟ้ายามค่ำคืน
บทเพลงทำนองสนุกสนานดังลอดเข้าโสตการฟัง ดวงตาที่หลับพริ้มลืมตื่นขึ้นช้า ๆ อย่างยากลำบาก รอบแก้วสีน้ำเงินสวยบวมแดงอย่างเห็นได้ชัด การมองพร่ามัวจากหยาดน้ำตาที่เหลืออยู่
"ที่นี่...." ที่นี่คือที่ไหน?...
ไม่ใช่บ้านของเขา ไม่ใช่สถานที่ที่คุ้นเคย มีเพียงกำแพงแกร่ง เตียงนอนกว้างที่เขานอนอยู่ด้านบน ข้าวของเครื่องใช้และเฟอนิเจอร์เพียงไม่กี่ชิ้น กับแสงสว่างที่และเสียงเพลงที่ผ่านเข้ามาทางบานหน้าต่างซึ่งเปิดอ้าอยู่
เขาพยายามจะขยับร่างของตนเองให้พ้นจากขอบแดนสีขาวนุ่ม แต่เพียงแค่เคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย ร่างทั้งร่างก็ต้องสั่นสะท้าน รู้สึกถึงความเหนียวเนอะ ความเจ็บปวดระบมไปทั่ว และบางสิ่งบางอย่างที่ยังคงคั่งค้างในตัว
เจ็บปวดช่องทางนั้นจนต้องนิ่วหน้า... "เจ็บจัง..."
เสียงเปิดประตูส่งให้ผู้คร่ำครวญเมื่อครู่หันมอง ร่างสูงเจ้าของผมสีม่วงภายใต้เสื้อโคทหน้าเดินตรงเข้ามาหา วงแขนหอบถุงของใหญ่วางลงบนโต๊ะไม้เล็ก ๆ มือถอดเสื้อโคทที่ชื้นไปด้วยหิมะด้านนอกออกพาดเก้าอี้ข้างกัน
"ตื่นแล้วสินะ...." ถ้อยคำที่แฝงไปด้วยอารมณ์บางอย่าง
ดวงตาสีน้ำเงินจ้องมอง "กาคุโป..." เขาเอ่ยเรียกชื่อคนนั้นเบา ๆ
ภาพเหตุการณ์เมื่อวันก่อนสะท้อนกลับเข้ามาอีกครั้ง ใบหน้าหล่อเหลาที่ฉาบด้วยความเย็นชาแตกต่างจากทุกครั้ง รอยยิ้มที่เคยมีแปรเปลี่ยนเป็นห้วงอารมณ์น่าเกรงขาม ดวงตาสีสว่างสวยฉายความแววโรจน์ดุดัน
การปรากฏตัวของกาคุโปวันก่อนได้ทำให้เขามีสภาพอย่างในปัจจุบัน "ผมจะกลับบ้าน ทุกคนคงตามหาผมอยู่"
"ข้าไม่ให้เจ้ากลับ..." แทบจะกล่าวสวนออกมาในทันที
"ทำไม? นายไม่มีเหตุผลมาก!" ใช่! ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย ไคโตะรู้สึกงุนงงเป็นที่สุดเมื่อจู่ ๆ ตนก็ถูกฉุดลากมายังสถานที่ที่ไม่รู้จัก ห้องในอพาร์ทเมนท์เล็ก ๆ ที่เหมือนไม่ได้ถูกใช้งานมานาน จากนั้นก็กลายเป็นคำต่อว่าต่อขานโดยที่เขาไม่สามารถพูดอะไรแก้ตัวได้เลยสักนิด!!
มือแกร่งกระชากข้อมือแดงของอีกฝ่ายแน่น รอยนิ้วมือจากการกระทำของตนเมื่อวานยังคงแจ่มชัดอยู่ "ข้ามีเหตุผลเสมอ เจ้าต่างหากที่ไม่รักษาสัญญา"
"สัญญาอะไร?! นายมันบ้าไปแล้ว!!" ไคโตะนิ่วหน้าอีกครั้ง มือที่เป็นอิสระพยายามจะแกะเอามืออีกฝ่ายที่รัดข้อตนแน่นออก
กาคุโปกดร่างนั้นลงบนเตียงนอน ไคโตะหลับตาแน่นด้วยความตกใจกลัว ความเจ็บปวดบริเวณสะโพกแล่นปรี้ดขึ้นหัวสมองจนต้องเปล่งเสียงร้องออกมา "โอ้ย!"
"เจ็บเหรอ? ข้าเองก็เจ็บไม่แพ้กันเหมือนกัน...." ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าที่ทำท่าจะร้องไห้อยู่รอมร่อ ริมฝีปากขบเม้มแน่น ความรู้สึกปั่นป่วนเกิดขึ้นภายในจิตใจอย่างไม่หยุดยั้ง
ทั้งที่ไม่อยากทำให้เจ็บปวดเลยสักเพียงนิด
ทั้งที่ไม่ได้อยากให้สูญเสียน้ำตา
แต่ทำไม....ทำไมสุดท้ายมันต้องลงเอยเช่นนี้กัน?
"ผมเจ็บนะกาคุโป! ปล่อยผม!!" ร่างด้านล่างดิ้นไปมาเบา ๆ ความลำบากในหลายอย่างทำให้เขาไม่สามารถขยับตัวได้ถนัดนัก
"ทำไมกัน...." กาคุโปก้มหน้าลงต่ำ "ทั้ง ๆ ที่สัญญากันไว้แล้วแท้ ๆ...."
น้ำเสียงเจือด้วยความเศร้าทำให้ไคโตะต้องเงยหน้ามอง อะไรบางอย่างเล่นแปลบเข้าภายในจิตใจ อ่อนไหว? หวาดกลัว? เจ็บปวด? ไม่สบายใจและกังวลใจอย่างบอกไม่ถูก...
"กาคุโป..."
"สัญญาไว้ไม่ใช่หรือ?" เสียงทุ้มยังคงเอ่ย "เจ้าสัญญาไว้กับข้าแล้วไม่ใช่หรือว่าจะไม่ทำแบบนั้นกับใคร...."
ยิ่งฟังยิ่งไม่เข้าใจ ทำแบบนั้นอะไรกัน? กับใครกัน? แล้วสัญญาอะไร? เขาไปผิดสัญญากับคน ๆ นี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? เท่าที่จำได้....สัญญาเพียงสองข้อ....
หนึ่ง....จะอยู่ด้วยกันตลอดไป...
และสอง...จะไม่ร้องเพลงกับใครอีกนอกจากกาคุโป...
หรือว่า?....
"นาย....หรือว่าจะเป็นเรื่องที่ฉันไปร้องเป็นคอรัสให้เลน?" ดวงตาสีน้ำเงินเบิกกว้าง
ไม่มีเสียงตอบรับจากอีกฝ่าย เพียงเท่านั้นไคโตะก็เปล่งเสียงหัวเราะร่วน "ฮะ ๆ....นายเนี่ยนะ กับเรื่องแค่นี้ทำไมต้องคิดมากกัน?"
"คิดสิ...เจ้าจะสนิทกับเลนคุงมากเกินไปแล้ว..."
"ก็เราเป็นครอบครัวเดียวกันนี่ เลนเป็นน้องชายที่น่ารักของฉันนะ ที่สำคัญมาสเตอร์เองก็บอกแล้วว่านอกจากฉันไม่มีใครเป็นคอรัสให้เลนได้เหมาะอีกแล้ว" ใบหน้าน่ารักแย้มยิ้มกว้าง แขนทั้งสองชูขึ้นสูง โอบกอดรั้งศีรษะที่เต็มไปด้วยเส้นผมสีม่วงนั่นลงมากอดหลวม ๆ "นะ?"
ดวงตาของชายหนุ่มเบิกกว้าง ไออุ่นที่ได้รับทำให้ความโกรธที่มีเบาบางลง...
จริงอยู่...เขากับไคโตะไม่ได้มีมาสเตอร์คนเดียวกัน น้อยครั้งที่เขาจะมีโอกาสได้ทำงานร่วมกับอีกฝ่าย แต่ก็นั่นแหละ เพียงแค่น้อยครั้งนั่นก็ทำให้เขาได้ซึมซาบอะไรบางอย่าง ความอบอุ่น อ่อนโยน รอยยิ้มที่สดใสและพร้อมจะให้อภัยเสมอไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม
มันทำให้เขาหลงรักคน ๆ นี้จนหมดใจ....
ในตอนแรกกาคุโปไม่มั่นใจเลยว่าคนที่ใจดีกับคนอื่นไปทั่วอย่างไคโตะนี่จะมีความคิดที่ตรงกับตนบ้างหรือเปล่า แต่ในลักษณะที่ดูเหมือนเด็กนั่นกลับมีความเป็นผู้ใหญ่แฝงอยู่อย่างเต็มเปี่ยม ในวินาทีที่เขาตัดสินใจบอกออกไป หลังจากร้องเพลงนั้นคู่กัน....
ไคโตะก็ตอบรับอย่างเต็มใจและสัญญาไว้ว่าจะไม่ร้องเพลงคู่กับใครอีก....
"ขอโทษที่ข้าทำรุนแรง....เจ็บไหม?" ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมอง ค่อย ๆ ลงจากร่างนั้นมานั่งอยู่ใกล้ ๆ แทน
"เจ็บสิ...เมื่อคืนนายรุนแรงมากเลย แถมไม่ยอมฟังที่พูดอีก น่าโมโหไหมล่ะ?" แสร้งทำเบ้หน้า ตีอารมณ์ไม่พอใจใส่
อีกฝ่ายมีสีหน้าเจื่อนลงถนัดตา "ข้าขอโทษ...."
คนฟังแย้มยิ้ม "แค่นี้แหละ หายโกรธแล้ว" เขาพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง ริมฝีปากสวยแนบลงบนริมฝีปากอีกฝ่าย แตะสัมผัสจนรู้สึกถึงกันแล้วผละออก
"ฉันต้องไปอาบน้ำแล้ว ทุกคนคงเป็นห่วงมาก วันนี้เป็นวันพิเศษเสียด้วย" ดวงตาสีน้ำเงินเหลือบมองนาฬิกา ของประดับเครื่องเรือนเพียงชิ้นเดียวที่ยังคงใช้การได้ดีอยู่ "ใกล้จะถึงเวลาแล้วด้วย...."
กาคุโปเหลือบมองไปยังถุงของที่ตนเพิ่งซื้อมาไม่นาน แล้วกลับมามองยังอีกฝ่าย "ข้าจะพาไปอาบน้ำ แล้วพาเจ้าไปส่ง ถ้ารู้ว่ามากับข้าเจ้าคงไม่ต้องตอบคำถามมากมายนัก" เขาเอ่ยอย่างรู้สึกผิด ความหึงหวงในจิตใจทำให้ตัดสินใจทำอะไรลงไปแบบไม่ยั้งคิด
ถ้าอีกฝ่ายไม่ใช่ไคโตะ....เขาจะได้รับการให้อภัยในสิ่งที่ผิดพลาดนี้รึเปล่า?
"รบกวนด้วยนะ"
ร่างสูงกว่าช้อนตัวไคโตะขึ้นอย่างเบามือ ผู้อยู่ในอ้อมแขนโอบกอดอีกฝ่ายไว้แน่น "ตัวนายเย็นจัง..."
"ข้างนอกหิมะตกน่ะ"
"งั้นอาบด้วยกันไหม?"
กาคุโปเลิกคิ้วสูง พอเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงยิ้มให้ก็ยิ้มตอบ "ก็ได้"
พวกเขาอาบน้ำด้วยกัน ชายหนุ่มช่วยไคโตะทำความสะอาดร่างกายอย่างเบามือ พลางจ้องมองรอยช้ำบนร่างนั้นด้วยความเจ็บปวดลึก ๆ อดสงสัยตนเองไม่ได้ว่าสิ่งที่เขามีให้กับอีกฝ่ายมันคือความรักจริง ๆ อย่างงั้นหรือ ความรักอะไรที่ทำให้คนที่เรารักต้องเจ็บปวดถึงขนาดนี้
มันก็แค่ความหลงและความหึงหวงเกินเหตุนั่นแหละ...
บางทีนี่อาจเป็นบทเรียนครั้งสำคัญที่ทำให้กาคุโปได้เติบโตขึ้นในฐานะของคนรัก "ข้าขอโทษจริง ๆ" เขาจับข้อมือที่เต็มไปด้วยรอยแดงช้ำขึ้นมาจุมพิตเบา ๆ
ไคโตะจ้องมองใบหน้าและคิ้วเรียวที่ขมวดมุ่นนั่นก็ยิ้ม "ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวมันก็หาย" แผลทางกายไม่นานมันก็จะหาย
"จริง ๆ ฉันก็ผิดที่ไม่ได้บอกนายเรื่องนี้ก่อน ทำให้นายเข้าใจผิด" เสียงนั้นเอ่ย "และฉันคิดว่าฉันโชคดีมากเลยนะ"
"โชคดี? เรื่องอะไรกัน?"
"ที่อีกฝ่ายเป็นนาย" ใบหน้าน่ารักยิ้มกว้าง "นายเป็นคนเข้าใจอะไรง่ายฉันคิดว่าแบบนั้น..."
เข้าใจอะไรได้โดยง่าย อ่อนโยน จริงใจ ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำล้วนออกมาจากใจตนทั้งสิ้น....
"นั่นทำให้ฉันชอบนาย..." ทำให้ฉันคิดว่านายพิเศษสำหรับฉันมากกว่าคนอื่น
กาคุโปก้มลงจูบลงบนริมฝีปากบางเบา ๆ "ขอบคุณ..."
‘Oh. Jingle bells. Jingle bells
Jingle all the way
Oh. What fun is it to ride
In a one horse open sleigh. '
เสียงเพลงคริสมาสต์ดังลอดเข้ามาภายในห้องแห่งนั้น ไคโตะเงี่ยฟังอยู่พักแล้วก็ร้องตามเบา ๆ "จริงสิ...คริสมาสต์นี้นายไปไหนรึเปล่า?"
"ไม่ขอรับ ข้าขอมาสเตอร์ออกมาด้านนอก" ขอรับ...คำพูดสุภาพเดิมกลับมาอีกครั้ง
"อืม...งั้นไปฉลองด้วยกันไหม? ที่บ้านฉันมีจัดปาร์ตี้แหละ ทุกคนจะซื้อของขวัญให้มาสเตอร์ด้วย" ไคโตะยิ้มกว้าง ท่าทางการพูดและน้ำเสียงนั้นฟังดูสนุกสนานเป็นอย่างมาก
กาคุโปมองแล้วยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ดูไม่ดีนัก "ไม่เป็นไรขอรับ" เขาส่ายศีรษะไปมา
"ไม่อยากไปเหรอ?"
ไม่มีเสียงตอบรับใด ไคโตะเพ่งมองแล้วกอดอกนิ่ง เขารู้ว่าตอนนี้กาคุโปคงกำลังรู้สึกผิดในเรื่องที่ทำกับเขาเป็นแน่ แต่ท่าทางและใบหน้าแบบนี้มันไม่เหมาะกับชายหนุ่มเอาเสียเลย
"นายว่าซานต้ามีจริงไหม?" จู่ ๆ ไคโตะก็ถามขึ้น
คนฟังเลิกคิ้วสูงอย่างประหลาดใจ "ไม่รู้สิขอรับ แต่ข้าไม่เคยเห็นนะ"
"เขาว่าถ้าขอของขวัญซานต้าจะให้ด้วยล่ะ ต้องกลับไปแขวนถุงเท้าที่ปล่องไฟ..."
กาคุโปยิ่งฟังก็ยิ่งแปลกใจ "ที่บ้านท่านมีปล่องไฟด้วยหรือขอรับ?"
ไคโตะส่ายหน้า "ไม่มีหรอก ฉันจะแขวนไว้ที่หน้าต่างแทน"
อีกฝ่ายพยายามคิดตาม "ก็คงได้ละมั้งขอรับ"
ไคโตะหัวเราะกับท่าทางนั้น "อยากรู้ไหมว่าฉันจะขออะไร?"
"ขอรับ?"
นิ้วเรียวกวักอีกให้คนที่อยู่สูงกว่าก้มลงมา ริมฝีปากบางเลื่อนเข้าใกล้ใบหูแล้วกระซิบเบา ๆ ไม่รู้ว่าอะไร แต่มันทำให้คนฟังหน้าออกสีเสียยิ่งกว่าชุดซานต้าเสียอีก
กาคุโปยกมือขึ้นปิดป้องความเขินอาย "เอ่อ....ข้าคิดว่าซานต้าอาจให้ไม่ได้..."
"ว้า....แย่จังน้า" ไคโตะเอนศีรษะพิงอกแกร่ง
"แต่ข้าคิดว่ามีคนหนึ่งที่ให้ท่านได้"
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นพร้อมรอยยิ้ม "แต่ไม่รู้เขาจะให้ฉันรึเปล่านี่สิ...."
"ไม่มีอะไรที่คน ๆ นั้นให้ท่านไม่ได้หรอกขอรับ..."
ใช่....ไม่มีอะไรที่ข้าจะให้ท่านไม่ได้...
ไคโตะมองออกไปด้านนอก หิมะที่ตกลงมาโปรยปรายไม่ได้ทำให้พระจันทร์ที่สว่างไสวมืดมัวลง "เป็นคริสมาสต์ที่ดีนะ"
‘ขอให้ได้อยู่กับกาคุโปตลอดไป'
MERRY X'MAS
END.
ถ้ามีเวลาจะแต่งภาคคืนก่อนหน้า..... 5555555
ข่าวฝาก
ฝากคลังสัมภาระ 555
ที่นี่จ้า
เป็นคลังเก็บของอะไรก็น่าจะพอรู้กันเนอะ?
เงื่อนไขการสมัคร
ผู้ที่ต้องการจะเข้าไปยลภายในให้ลงชื่อไว้ในคอมเมนท์ว่าต้องการใช้ชื่ออะไรในบอร์ด หรือจะส่งเป็น EMS มาบอกก็ได้ค่ะ คนที่ไม่ได้บอกนุ๊กไว้นุ๊กจะยังไม่แอคทีฟชื่อนะคะ ^^
รบกวนยุ่งยากนิดหนึ่งเพื่อความสงบสุข 555
ปล.ขอบคุณสำหรับเอนทรีย์ที่แล้วด้วยนะคะ OTLคงต้องรอต่อไป~
edit @ 30 Dec 2009 15:15:48 by derick
