ทุกสิ่งในโลกล้วนแยกจาก

"จักขอหลอมรวมเป็นหนึ่ง"

 

เส้นขนานอันไม่มีวันบรรจบ

"จักขอเคียงคู่ไปตลอดกาล"

 

ความมืดมิดแห่งรัตติกาลและแสงสว่างอันสุกใส

"จักมิให้สิ่งใดต้องมลายหายไป"

 

.........................................

 

 

 

"เป็นลำนำเสนาะไพเราะขับขาน

กล่าวตำนานเรื่องเล่าบรรพกาล"

 

 

          เสียงพิณกังวานราวกระดิ่งแก้ว             สัมผัสแผ่วต้องนิ้วเรียวที่เคลื่อนไหว

เสนาะหูคนร่วมฟังคล้อยตามไป                       พลันไซร้ขบพินิจคิดเรื่องราว

ริมฝีปากเอื้อนเอ่ยตำนานเล่า                           แต่เม็ดข้าวแตกหน่อจนออกผล

จวบจนท้ายปลายสายแห่งมวลชน                    ไม่วกวนเวียนกลับจนลับลา

 

 

...อันว่าตำนานคือสิ่งที่ชวนให้จดจำ

แต่หารู้ไม่ว่ามันก็เป็นเพียงเรื่องเล่าที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีสันนานัปการ

สิ่งที่ถูกลืมเลือนและถูกบิดเบือนต่างหาก

คือสิ่งที่มีค่าคู่ควรแก่การบันทึกไว้...

 

 

..............................................

 

 

จบหรือมีต่อ??? นอมอล...หรือวาย??? อิคนแต่งก็ยังไม่รู้เหมือนกัน 5555555 แต่จู่ ๆ ก็นึกครึ้มขึ้นมา เลยเอามาลง อ่านแล้วก็รู้ว่าแนวแฟนซีแหงม ๆ นั่นสิ....วายดีไหม? หรือนอมอล?? เอ๊ะ....ไงดี -.-

 

ช่วยคิดกันหน่อยจิ =[]=" *โดนคนผ่านทางมาถีบกระเด็น*

 

 

 

 

edit @ 20 Dec 2008 22:07:19 by derick