[SFic KHR] - Celebration HNY -
Title : Betray
Pairing : 69X
Author : Derick
Note : อยากเขียนให้มันแฮปปี้.....แต่คิดไม่ออกมันจะไปแฮปปี้ยังไง.....OTL ขอโทษท่าน aiwendil มากมายค่ะที่มันสั้น TTwTT จิ้นคู่นี้มันยากเย็นเหลือเกิน....รู้สึกว่าถ้ามันไม่สั้น....มันก็จะยาวโคตร ๆ 555 (และจบลงแบบไม่แฮปปี้ ORZ..)
แม้ภายในห้องจะมืดครึ้มและเงียบสงัดเพียงใด แต่ดวงจันทร์บนท้องฟ้าก็ยังส่องแสงเต็มดวงกระจ่างชัดจนสามารถสะท้อนความสว่างไสวนั่นลงมายังผืนโลก ผ่านบานประจกหนา แล้วสาดทับบนร่างซึ่งยังอยู่บนเก้าอี้นวมตัวใหญ่
ดวงตาสีแดงสดจ้องมองน้ำแข็งก้อนเล็กซึ่งลอยอยู่ในน้ำสีเข้มแต่บางใส กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของมันส่งลอยวนรอบบ่งบอกถึงค่าและราคาอันสูงลิบลิ่ว
มือที่กรำศึกมามากมายขยับแก้วที่ถืออยู่เล็กน้อย เสียงกระทบกันของแก้วกับน้ำแข็งดังก้องในความมืด "หึ..." เขาพ่นลมหายใจในลำคอ ก่อนจะกระดกเหล้ารสชาติฝาดร้อนลงสู่ลำคอรวดเดียว
แม้ห้องแห่งนี้มักจะเงียบอยู่เป็นนิตย์ก็ตาม แต่มันไม่ใช่เสียทั้งหมด การมีตัวตนอยู่ของเหล่าลูกน้องผู้ร่วมเป็นร่วมตายกันมาสามารถสร้างความครึกครื้นและเสียงอันโหวกเวกโวยวายที่เขามักจะบ่นว่ารำคาญนั่นได้เสมอ
ซึ่งในวันนี้มันกลับเงียบงัน....
ยังไม่ทันจะเข้าสู่วันสุดท้ายของปีดีพวกสวะทั้งหลายก็ต่างออกอาการ แห่กันมารุมขอหยุดงานในช่วงนี้ของทุกปีเป็นประจำ ไม่มีข้ออ้างใดดีไปกว่าการออกไปเที่ยวและอยู่กับคนรักของตน ใช่...มันคงไม่มีอะไรดีไปกว่าเหตุผลนั้นอีกแล้ว
"เจ้าพวกงี่เง่า..." ปากบ่นพึมพำพลางกระดกเหล้าเข้าปากพลาง
ตลอดระยะเวลาสิบปีที่ผ่านมา ใครจะคิดบ้างว่าอะไร ๆ มันจะเปลี่ยนไปได้มากมายถึงเพียงนี้ จากคนที่เคยเป็นศัตรูจนหมายจะฆ่ากันให้ตาย กลับมาร่วมมือกัน ช่วยเหลือเกื้อหนุนกัน...และกลายเป็นคนรักกันซึ่งออกจะดูขัดไปสักนิดในสายตาคนอื่น
เขาเข้าใจดีว่าสิ่งที่พบเจอต่าง ๆ มันอาจเป็นจุดที่ดึงให้พวกเขาทุกคนเข้ามาพบเจอกัน ชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง อย่างที่เจ้าฉลามสวะนั่นเคยพูดไว้
‘ไม่ว่ายังไง รักไปแล้วมันก็คือรักไปแล้วนั่นแหละ!'
อยากจะหงุดหงิดอยู่หรอก หากเป็นเมื่อในอดีตเขาคงได้ลุกขึ้นมาโวยวายแถมยิงกราดไม่เลือกไปแล้ว "รักไปแล้วงั้นเรอะ..." สำหรับเขาคำว่า ‘รัก' ยังไงมันก็เป็นเรื่องตลกอยู่วันยังค่ำ
คนอื่นอาจมีมันได้ แต่สำหรับคนอย่างแซนซัสแล้วไอ้เรื่องเหล่านั้นคงยากที่จะมี....
"เป็นการฉลองที่เงียบเหงาจังนะครับ" เสียงหนึ่งดังสวนเข้ามาในห้วงความคิด แซนซัสเบิกตาเล็กน้อยก่อนจะหรี่ลงเป็นปรกติ
เขาจ้องมองผู้มาเยือนที่คล้ายกับบุกรุกนั่นผ่านความใสของตัวแก้วที่ถือ "มันเรื่องของฉัน"
"แย่จังนะครับ คนที่เหลือต่างกำลังมีความสุขกันเชียว" นัยน์ตาสองสีปรากฏผ่านความมืด สองขายาวสาวเท้าเข้ามาใกล้ร่างที่นั่งทอดขายาววางบนโต๊ะอย่างช้า ๆ
แซนซัสไม่ได้ตอบคำถาม มันก็แค่บทสนทนางี่เง่าที่ไร้ค่า...
เห็นดังนั้นอีกฝ่ายก็เปรยยิ้มออกมา เขยิบหันหลังเข้าหาโต๊ะทำงานตัวใหญ่แล้วพิงมันด้วยท่าทีสบาย "ผมเห็นว่าคุณกำลังเหงา เลยจะมาฉลองปีใหม่เป็นเพื่อนเสียหน่อย"
"ไม่จำเป็น" คนฟังสวนทันควัน
"คึหึหึ...ใจร้ายจังนะครับ ทั้ง ๆ ที่ผมอุตส่าห์ตั้งใจมาแท้ ๆ"
เสียงหัวเราะอันเป็นนิสัยนั่นสร้างความไม่พอใจให้กับแซนซัส สำหรับชายหนุ่มแล้วมันดูเหมือนการล้อเลียนหรือจงใจยั่วโมโหเสียมากกว่า เขาพยายามนิ่งไม่ตอบโต้อะไรไป
อีกฝ่ายเองก็เงียบกลับเช่นกัน พอเหลือบมองใบหน้านั้นมันกลับเปื้อนรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลา "แกต้องการอะไร?" แซนซัสตัดสินใจถามออกมาในที่สุด
"ก็แค่จะมาฉลองกับคุณไงครับ ผมว่าผมบอกไปแล้วนะ" มุคุโร่นั่งลงยังโซฟาอีกฝั่ง
"ฉันไม่ต้องการ แกจะไปไหนก็ไป" เขาออกปากไล่
"แย่จริง... ผมนึกว่าการที่คุณช่วยผมมาจะมีจุดประสงค์อื่นด้วย"
ดวงตาสีแดงสดตวัดมองด้วยความไม่พอใจ "ฉันไม่ได้เป็นคนช่วยแก! ไอ้กบบ้านั่นต่างหาก" เขาเริ่มขึ้นเสียงดุ ความไม่สบอารมณ์บางอย่างรุมเร้าอยู่ภายในอก
"งั้นหรือครับ?"
"แกต้องการอะไรกันแน่?"
มุคุโร่แสร้งถอนหายใจ "ผมบอกคุณไปไม่รู้กี่ครั้งแล้ว ว่ามาฉลองปีใหม่เป็นเพื่อนคุณเท่านั้น" ดวงตาสองสีมองอย่างเจ้าเล่ห์ "หรือต้องการอย่างอื่นด้วย? ผมก็ไม่ขัดหรอกนะครับ..."
แซนซัสรับรู้ได้ทันทีว่าคนประเภทนี้แหละที่เขาสุดแสนจะเกลียด ไอ้พวกเล่นลิ้นแบบนี้มันน่าฆ่าให้ตายนัก แต่เมื่ออีกฝ่ายจงใจจะกวนประสาท เขาก็ขอเอาคืนบ้างแล้วกัน "ทำไม? ผิดหวังมากนักรึไง ที่คนที่ไอ้เจ้าสวะนั่นเลือกไม่ใช่แก..."
คนฟังมองรอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้านั้น อารมณ์เปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อถูกจี้จุดบางอย่าง "คุณเอง...." มุคุโร่ถือวิสาสะคว้าแก้วเหล้าของแซนซัสมาถือไว้ นัยน์ตาประหลาดมองผ่านความใสของตัวแก้วไปยังอีกฝ่าย "ก็ไม่ต่างอะไรจากผมนักไม่ใช่หรือครับ?"
ไขว่คว้า....ต้องการ
...อยากได้มาเป็นของตน...
"เราทั้งคู่...ก็ต่างไม่ใช่คนที่ถูกเลือก..."
สุดท้ายก็ไม่อาจได้มาครอบครอง
ชายหนุ่มเจ้าของเส้นผมสีดำสนิทลุกพรวดขึ้นคว้าคอเสื้ออีกฝ่ายอย่างเหลืออด ใบหน้าหล่อเหลาได้รูปยื่นเข้าใกล้ ดวงตาสีแดงสดมองลึก ขยับปากพูดอย่างช้า ๆ เพื่อตอกย้ำให้มันฟังลงในหัวสมองของคู่สนทนา "ฉัน ไม่ เคย ต้องการ และ ไม่ มี วัน ต้องการ"
มุคุโร่เปล่งเสียงหัวเราะตามนิสัย มือเรียวยกขึ้นจับปลายคางมนของผู้พูดแน่น "คุณโกหกใครก็ได้ทั้งนั้น แต่ไม่ใช่ผมและตัวของคุณเอง" ริมฝีปากได้รูปเคลื่อนลงทาบทับริมฝีปากอีกฝ่ายแน่น
พลั่ก!!
หมัดแกร่งพุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้าที่ทาบทับลงมาอย่างจัง มุคุโร่ไม่ได้เบี่ยงหลบ เขาจงใจจะรับมัน และผลที่ได้คือเลือดสีแดงสดที่ไหลซึมออกจากริมฝีปาก ชายหนุ่มผมยาวปาดมันออก รู้สึกเจ็บแสบเล็ก ๆ "สมกับเป็นคุณจริง ๆ นะครับ"
ปืนคู่กระบอกงามถูกชักออกมาอย่างรวดเร็ว ปากกระบอกทั้งสองหันไปยังทิศทางเป้าหมาย นิ้วรอเหนี่ยวไกเป็นมั่น "ออกไปซะ...ก่อนที่ฉันจะฆ่าแก"
รู้สึกโกรธจัดจนปวดหัวไปหมด....
"คุณฆ่าผมไม่ได้หรอก....ไม่สิ คุณไม่สามารถฆ่าผมได้ต่างหาก..." มุคุโร่ว่าด้วยน้ำเสียงเช่นเดิม
ปัง!
กระสุนนัดแรกถูกยิงออกอย่างแม่นยำ มันพุ่งเฉียดผิวแก้มของผู้พูดไปเล็กน้อย รอยถากของกระสุนส่งให้เลือดสีแดงไหลออกจากร่างกายของมุคุโร่อีกครั้ง "ถึงจะอย่างนั้นผมก็ยังคงยืนยันคำเดิม...คุณฆ่าผมไม่ได้"
"แกอย่ามั่นใจเกินไปนัก" จู่ ๆ รอยยิ้มก็เหยียดขึ้นบนใบหน้าของแซนซัส อะไรบางอย่างกำลังบ่งบอกว่ามันเป็นเรื่องที่น่าสนุก
ความท้าทาย...ในความเหมือนที่แตกต่าง...
เจ้าของผมยาวเดินเข้าไปใกล้ มือทั้งสองจับกระบอกปืนที่เพ่งเล็งมายังตน แล้วกดลงต่ำอย่างง่ายดาย ไม่มีการแข็งขืนใดจากอีกฝ่าย "เพราะคุณเหมือนกับผม..."
"ฉันไม่เหมือนกับแก"
มุคุโร่เคลื่อนใบหน้าเข้าใกล้ "คุณหลอกผมไม่ได้..."
"ฉันไม่เคยโกหก"
ดวงตาทั้งสองคู่จ้องมองกันราวกับจะเข้าไปดูภายในห้วงความคิดและจิตใจของอีกฝ่าย ปลายจมูกโด่งเป็นสันเคลื่อนเข้าจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ "คุณโกหก..."
แซนซัสเปล่งเสียงหัวเราะในลำคอ "สวะ...ยังไงก็ยังเป็นสวะอยู่วันยังค่ำ..."
ริมฝีปากของทั้งคู่ทาบทับกันอีกครั้ง หากแต่คราวนี้กลับร้อนรุ่มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ถูกปลุกให้ลุกโหมขึ้นภายในจิตใจ พาดผ่านความร้อนที่สัมผัสกันได้จากเรียวลิ้นที่ถูกเกี่ยวกระหวัด รัดรึงด้วยความชำนาญที่ต่างฝ่ายต่างมอบให้แก่กัน
"เป็นปีใหม่ที่เลวร้ายที่สุดที่ฉันเคยเจอ..." บอสของวาเรียเหยียดยิ้มเยาะ ขวดเหล้าที่วางไว้บนโต๊ะรับแขกถูกกระดกยกขึ้นดื่มอย่างไม่เกรงกลัวฤทธิ์อันรุนแรงของมัน
มุคุโร่ยิ้มบ้าง "แต่ผมกลับคิดว่ามันเป็นการเริ่มต้นที่น่าตื่นเต้น..."
...มันก็แค่การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน...
...และมันก็จะผ่านไปจากชีวิตของเขาสักวัน...
...มันก็แค่สิ่งใหม่ที่ผ่านเข้ามา...
...และมันก็จะเปลี่ยนแปลงไปสักวันหนึ่ง...
END.
HAPPY NEW YEAR!!
edit @ 1 Jan 2010 19:23:58 by derick
